7.9.2013   

EL

Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης

C 260/10


Απόφαση του Δικαστηρίου (πέμπτο τμήμα) της 18ης Ιουλίου 2013 [αίτηση του Korkein hallinto-oikeus (Φινλανδία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] — P Oy

(Υπόθεση C-6/12) (1)

(Κρατικές ενισχύσεις - Άρθρα 107 ΣΛΕΕ και 108 ΣΛΕΕ - Προϋπόθεση του «επιλεκτικού χαρακτήρα» - Κανονισμός (ΕΚ) 659/1999 - Άρθρο 1, στοιχείο β', περίπτωση i - Υφιστάμενη ενίσχυση - Εθνική νομοθεσία περί φορολογίας εισοδήματος εταιριών - Έκπτωση επελθουσών ζημιών - Αδυναμία εκπτώσεως σε περίπτωση αλλαγής του ιδιοκτησιακού καθεστώτος - Δυνατότητα παρεκκλίσεων - Εξουσία εκτιμήσεως της φορολογικής διοικήσεως)

2013/C 260/17

Γλώσσα διαδικασίας: η φινλανδική

Αιτούν δικαστήριο

Korkein hallinto-oikeus

Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης

P Oy

Αντικείμενο

Αίτηση προδικαστικής αποφάσεως — Korkein hallinto-oikeus — Ερμηνεία του άρθρου 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ — Σύστημα εκπτώσεως ζημιών εταιριών — Νομοθεσία περί φορολογίας εισοδήματος που προβλέπει ότι οι ζημίες μιας οικονομικής χρήσεως μπορούν να μεταφέρονται και να εκπίπτουν από ενδεχόμενα κέρδη πραγματοποιούμενα κατά τη διάρκεια των ακολούθων χρήσεων — Αποκλεισμός της δυνατότητας εκπτώσεως των ζημιών σε περίπτωση αλλαγής του ιδιοκτησιακού καθεστώτος κατά τη διάρκεια του έτους κατά το οποίο σημειώθηκαν οι ζημίες ή μετά το έτος αυτό — Εξαίρεση από τον κανόνα του αποκλεισμού της εκπτώσεως, η οποία εφαρμόζεται σε περίπτωση έγκυρων λόγων σχετικών με τη συνέχιση της δραστηριότητας της οικείας εταιρίας

Διατακτικό

1)

Φορολογικό καθεστώς, όπως το επίμαχο στην κύρια δίκη, μπορεί ενδεχομένως να πληροί την προϋπόθεση του επιλεκτικού χαρακτήρα, η οποία αποτελεί στοιχείο της έννοιας «κρατική ενίσχυση» κατά το άρθρο 107, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ, αν αποδεικνύεται, αφενός, ότι το σύστημα αναφοράς, δηλαδή το «κανονικό σύστημα», συνίσταται στην απαγόρευση εκπτώσεως των ζημιών σε περίπτωση αλλαγής του ιδιοκτησιακού καθεστώτος, κατά την έννοια του άρθρου 122, παράγραφος 1, του νόμου 1535/1992, της 30ής Δεκεμβρίου 1992, περί φορολογίας εισοδήματος (Tuloverolaki), και, αφετέρου, ότι, σε σχέση με το σύστημα αυτό, το σύστημα χορηγήσεως άδειας το οποίο προβλέπεται με την παράγραφο 3 του ίδιου άρθρου αποτελεί εξαίρεση. Το καθεστώς αυτό μπορεί να δικαιολογείται από τη φύση ή από την εν γένει οικονομία του συστήματος εντός του οποίου αυτό εντάσσεται, με την επιφύλαξη ότι η διοικητική αρχή, όσον αφορά τη χορήγηση άδειας με την οποία επιτρέπεται παρέκκλιση από την απαγόρευση εκπτώσεως των ζημιών, δεν μπορεί να διαθέτει καμία διακριτική ευχέρεια που να της επιτρέπει να στηρίζει τις αποφάσεις της περί χορηγήσεως άδειας σε κριτήρια άσχετα με το εν λόγω φορολογικό καθεστώς. Εντούτοις, το Δικαστήριο δεν διαθέτει επαρκή στοιχεία προκειμένου να αποφανθεί οριστικώς επί των εν λόγω χαρακτηρισμών.

2)

Το άρθρο 108, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ δεν αποκλείει τη δυνατότητα να εξακολουθήσει ορισμένο φορολογικό καθεστώς, όπως το προβλεπόμενο με το άρθρο 122, παράγραφοι 1 και 3, του νόμου 1535/1992, εφόσον χαρακτηριστεί ως «κρατική ενίσχυση», να εφαρμόζεται εντός του κράτους μέλους στο οποίο έχει θεσπιστεί, δεδομένου ότι πρόκειται περί υφιστάμενου καθεστώτος, χωρίς να θίγεται η προβλεπόμενη με το εν λόγω άρθρο 108, παράγραφος 3, ΣΛΕΕ αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.


(1)  ΕΕ C 58 της 25.2.2012.