ISSN 1977-0766

doi:10.3000/19770766.L_2013.141.pol

Dziennik Urzędowy

Unii Europejskiej

L 141

European flag  

Wydanie polskie

Legislacja

Tom 56
28 maja 2013


Spis treści

 

II   Akty o charakterze nieustawodawczym

Strona

 

 

ROZPORZĄDZENIA

 

*

Rozporządzenie Rady (UE) nr 488/2013 z dnia 27 maja 2013 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 204/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii

1

 

*

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 489/2013 z dnia 27 maja 2013 r. zmieniające załącznik do rozporządzenia (UE) nr 37/2010 w sprawie substancji farmakologicznie czynnych i ich klasyfikacji w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, w odniesieniu do substancji dwuniciowy kwas rybonukleinowy homologiczny do wirusowego kwasu rybonukleinowego kodujący część białka opłaszczającego i część regionu międzygenowego izraelskiego wirusa ostrego paraliżu ( 1 )

4

 

*

Rozporządzenie Komisji (UE) nr 490/2013 z dnia 27 maja 2013 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji

6

 

 

Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 491/2013 z dnia 27 maja 2013 r. ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

26

 

 

DYREKTYWY

 

*

Dyrektywa Rady 2013/12/UE z dnia 13 maja 2013 r. dostosowująca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE w sprawie efektywności energetycznej w związku z przystąpieniem Republiki Chorwacji

28

 

*

Dyrektywa Rady 2013/13/UE z dnia 13 maja 2013 r. dostosowująca niektóre dyrektywy w dziedzinie podatków w związku z przystąpieniem Republiki Chorwacji

30

 

 

DECYZJE

 

 

2013/236/UE

 

*

Decyzja Rady z dnia 25 kwietnia 2013 r. skierowana do Cypru w sprawie określonych środków służących przywróceniu stabilności finansowej i trwałego wzrostu gospodarczego

32

 

 

2013/237/UE

 

*

Decyzja wykonawcza Rady z dnia 14 maja 2013 r. upoważniająca Republikę Czeską i Rzeczpospolitą Polską do stosowania szczególnych środków stanowiących odstępstwo od art. 5 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

37

 

 

2013/238/UE

 

*

Decyzja Rady z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów czterech członków ze Zjednoczonego Królestwa i trzech zastępców członków ze Zjednoczonego Królestwa

42

 

 

2013/239/UE

 

*

Decyzja Rady z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie mianowania do Komitetu Regionów zastępcy członka z Estonii

43

 

*

Decyzja Rady 2013/240/WPZiB z dnia 27 maja 2013 r. zmieniająca decyzję 2010/279/WPZiB w sprawie misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL AFGHANISTAN)

44

 

*

Decyzja Rady 2013/241/WPZiB z dnia 27 maja 2013 r. zmieniająca wspólne działanie 2008/124/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO

47

 

 

2013/242/UE

 

*

Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 22 maja 2013 r. ustanawiająca format krajowych planów działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE (notyfikowana jako dokument nr C(2013) 2882)  ( 1 )

48

 

 

2013/243/UE

 

*

Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 24 maja 2013 r. w sprawie tymczasowego odstępstwa od reguł pochodzenia określonych w załączniku II do rozporządzenia Rady (WE) nr 1528/2007 w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji Suazi w odniesieniu do brzoskwiń, gruszek i ananasów (notyfikowana jako dokument nr C(2013) 2906)

54

 

 

 

*

Informacja dla czytelników – Rozporządzenie Rady (UE) nr 216/2013 z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie elektronicznej publikacji Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej (patrz: wewnętrzna tylna strona okładki)

s3

 


 

(1)   Tekst mający znaczenie dla EOG

PL

Akty, których tytuły wydrukowano zwykłą czcionką, odnoszą się do bieżącego zarządzania sprawami rolnictwa i generalnie zachowują ważność przez określony czas.

Tytuły wszystkich innych aktów poprzedza gwiazdka, a drukuje się je czcionką pogrubioną.


II Akty o charakterze nieustawodawczym

ROZPORZĄDZENIA

28.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 141/1


ROZPORZĄDZENIE RADY (UE) NR 488/2013

z dnia 27 maja 2013 r.

zmieniające rozporządzenie (UE) nr 204/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 215,

uwzględniając decyzję Rady 2011/137/WPZiB z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii (1),

uwzględniając wspólny wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa i Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie Rady (UE) nr 204/2011 z dnia 2 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii (2) nadaje skutek środkom przewidzianym w decyzji 2011/137/WPZiB.

(2)

Decyzja Rady 2013/45/WPZiB z dnia 22 stycznia 2013 r. (3) wprowadza zmiany do decyzji 2011/137/WPZiB, by zezwolić na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, w przypadku gdy są one konieczne do uwzględnienia orzeczenia sądowego lub decyzji administracyjnej wydanych w Unii lub orzeczenia sądowego wykonalnego w państwie członkowskim.

(3)

Decyzja Rady 2013/182/WPZiB z dnia 22 kwietnia 2013 r. (4) wprowadza zmiany do decyzji 2011/137/WPZiB, zgodnie z rezolucją nr 2095 (2013) Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych (RB ONZ) zmieniającą wyjątki od embarga na broń określonego w pkt 9 lit. a) rezolucji RB ONZ nr 1970 (2011) i w pkt 13 lit. a) rezolucji RB ONZ nr 2009 (2011).

(4)

Niektóre z tych środków wchodzą w zakres Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zatem do ich wdrożenia niezbędne są działania regulacyjne na szczeblu unijnym, mające w szczególności zapewnić jednolite stosowanie tych środków przez podmioty gospodarcze we wszystkich państwach członkowskich.

(5)

Należy zatem odpowiednio zmienić rozporządzenie (UE) nr 204/2011,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W rozporządzeniu (UE) nr 204/2011 wprowadza się następujące zmiany:

1)

art. 3 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 3

1.   Zakazuje się:

a)

bezpośredniego lub pośredniego udzielania osobom, podmiotom lub organom w Libii albo do użytku w tym państwie pomocy technicznej związanej z towarami i technologiami wymienionymi we Wspólnym wykazie uzbrojenia Unii Europejskiej (5) (zwanym dalej „wspólnym wykazem uzbrojenia”) lub związanej z dostarczaniem, wytwarzaniem, konserwacją i użytkowaniem towarów zawartych w tym wykazie;

b)

bezpośredniego lub pośredniego udzielania osobom, podmiotom lub organom w Libii albo do użytku w tym państwie pomocy technicznej lub usług pośrednictwa związanych ze sprzętem, który mógłby zostać wykorzystany do represji wewnętrznych, wyszczególnionym w załączniku I;

c)

bezpośredniego lub pośredniego udzielania wsparcia finansowego lub pomocy finansowej związanych z towarami i technologiami wymienionymi we wspólnym wykazie uzbrojenia lub w załączniku I, w tym w szczególności udzielania dotacji, pożyczek i ubezpieczania kredytów eksportowych na potrzeby sprzedaży, dostaw, przekazywania lub wywozu takich produktów lub na potrzeby udzielania związanej z tym pomocy technicznej osobom, podmiotom lub organom w Libii albo do użytku w tym państwie;

d)

bezpośredniego lub pośredniego udzielania pomocy technicznej, wsparcia finansowego lub pomocy finansowej, usług pośrednictwa lub usług transportowych związanych z zapewnianiem uzbrojonego najemnego personelu wojskowego w Libii albo do użytku w tym państwie;

e)

świadomego i umyślnego udziału w działaniach, których celem lub skutkiem jest ominięcie zakazów, o których mowa w lit. a)–d).

2.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 zakazy w nim określone nie mają zastosowania do:

a)

udzielania pomocy technicznej, wsparcia finansowego lub pomocy finansowej związanych z nieśmiercionośnym sprzętem wojskowym służącym wyłącznie celom humanitarnym lub ochronnym, co zostało wcześniej zatwierdzone przez właściwe organy państw członkowskich wymienione w załączniku IV;

b)

udzielania pomocy technicznej, wsparcia finansowego lub pomocy finansowej związanych z inną sprzedażą i dostawami broni i powiązanych materiałów, zatwierdzonych wcześniej przez Komitet Sankcji;

c)

udzielania pomocy technicznej, wsparcia finansowego lub pomocy finansowej, służących wyłącznie do zapewnienia władzom Libii wsparcia w dziedzinie bezpieczeństwa lub rozbrojenia;

d)

odzieży ochronnej, w tym kamizelek kuloodpornych i hełmów wojskowych, wywożonych czasowo do Libii wyłącznie do użytku osobistego personelu Organizacji Narodów Zjednoczonych, personelu Unii lub jej państw członkowskich, przedstawicieli mediów, pracowników organizacji humanitarnych i organizacji wspierających rozwój oraz personelu pomocniczego.

3.   Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 właściwe organy państw członkowskich, wymienione w załączniku IV, mogą zezwolić na udzielanie pomocy technicznej, wsparcia finansowego i pomocy finansowej związanej ze sprzętem, który mógłby zostać wykorzystany do represji wewnętrznych, na warunkach, jakie uznają za stosowne, jeżeli stwierdzą, że sprzęt ten jest przeznaczony wyłącznie do celów humanitarnych lub ochronnych.

2)

art. 8 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 8

1.   Na zasadzie odstępstwa od art. 5 właściwe organy państw członkowskich, wymienione w załączniku IV, mogą w odniesieniu do osób, podmiotów lub organów, wymienionych w załączniku II, udzielić zezwolenia na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, o ile spełnione zostały następujące warunki:

a)

dane środki finansowe lub zasoby gospodarcze są przedmiotem zastawu sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego ustanowionego przed datą umieszczenia w załączniku II lub wymienienia w art. 5 ust. 4 osoby, podmiotu lub organu, o których mowa w art. 5, lub orzeczenia sądowego, decyzji administracyjnej lub orzeczenia arbitrażowego wydanego przed tą datą;

b)

dane środki finansowe lub zasoby gospodarcze zostaną wykorzystane wyłącznie do zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim zastawem lub uznanych za uzasadnione w takim orzeczeniu lub decyzji, w granicach określonych przez mające zastosowanie przepisy ustawowe i wykonawcze regulujące prawa osób mających takie roszczenia;

c)

zastaw nie został ustanowiony lub orzeczenie lub decyzja nie zostały wydane na korzyść osoby, podmiotu lub organu wymienionych w załączniku II lub III lub o których mowa w art. 5 ust. 4;

d)

uznanie zastawu, orzeczenia lub decyzji nie jest sprzeczne z porządkiem publicznym danego państwa członkowskiego; oraz

e)

Komitet Sankcji został powiadomiony przez państwo członkowskie o zastawie, orzeczeniu lub decyzji.

2.   Na zasadzie odstępstwa od art. 5 właściwe organy państw członkowskich, wymienione w załączniku IV, mogą w odniesieniu do osób, podmiotów lub organów, wymienionych w załączniku III, udzielić zezwolenia na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych, o ile spełnione zostały następujące warunki:

a)

dane środki finansowe lub zasoby gospodarcze są przedmiotem decyzji arbitrażowej wydanej przed datą umieszczenia w załączniku III osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu, o których mowa w art. 5, lub są przedmiotem orzeczenia sądowego lub decyzji administracyjnej wydanej w Unii lub orzeczenia sądowego wykonalnego w danym państwie członkowskim przed tą datą lub po tej dacie;

b)

dane środki finansowe lub zasoby gospodarcze zostaną wykorzystane wyłącznie do zaspokojenia roszczeń zabezpieczonych takim orzeczeniem lub decyzją lub uznanych w takim orzeczeniu lub decyzji, w granicach określonych przez mające zastosowanie przepisy ustawowe i wykonawcze regulujące prawa osób mających takie roszczenia;

c)

orzeczenie lub decyzja nie zostały wydane na korzyść osoby fizycznej lub prawnej, podmiotu lub organu wymienionych w załączniku II lub III, lub o których mowa w art. 5 ust. 4; oraz

d)

uznanie orzeczenia lub decyzji nie jest sprzeczne z porządkiem publicznym danego państwa członkowskiego.

3.   Dane państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie i Komisję o wszelkich zezwoleniach udzielonych na podstawie niniejszego artykułu.”;

3)

w art. 9 ust. 1 dodaje się litery w brzmieniu:

„c)

płatności należnych z tytułu zastawu lub orzeczenia sądowego, administracyjnego lub arbitrażowego, zgodnie z art. 8 ust. 1;

d)

płatności należnych z tytułu orzeczenia sądowego, decyzji administracyjnej lub orzeczenia arbitrażowego, wydanych w Unii, lub wykonalnych w danym państwie członkowskim, zgodnie z art. 8 ust. 2,”;

4)

w art. 13 dodaje się ustęp w brzemieniu:

„3.   Ust. 2 nie uniemożliwia państwom członkowskim przekazywania takich informacji zgodnie z ich prawem krajowym odpowiednim organom Libii i innym państwom członkowskim w razie konieczności, w celu wsparcia procesu odzyskiwania sprzeniewierzonych środków. ”.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 27 maja 2013 r.

W imieniu Rady

C. ASHTON

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 58 z 3.3.2011, s. 53.

(2)  Dz.U. L 58 z 3.3.2011, s. 1.

(3)  Dz.U. L 20 z 23.1.2013, s. 60.

(4)  Dz.U. L 111 z 23.4.2013, s. 50.

(5)  Dz.U. C 69 z 18.3.2010, s. 19.”;


28.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 141/4


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 489/2013

z dnia 27 maja 2013 r.

zmieniające załącznik do rozporządzenia (UE) nr 37/2010 w sprawie substancji farmakologicznie czynnych i ich klasyfikacji w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego, w odniesieniu do substancji dwuniciowy kwas rybonukleinowy homologiczny do wirusowego kwasu rybonukleinowego kodujący część białka opłaszczającego i część regionu międzygenowego izraelskiego wirusa ostrego paraliżu

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 470/2009 z dnia 6 maja 2009 r. ustanawiające wspólnotowe procedury określania maksymalnych limitów pozostałości substancji farmakologicznie czynnych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 oraz zmieniające dyrektywę 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (1), w szczególności jego art. 14 w związku z jego art. 17,

uwzględniając opinię Europejskiej Agencji Leków wydaną przez Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Maksymalny limit pozostałości („MLP”) substancji farmakologicznie czynnych przeznaczonych do stosowania w Unii w weterynaryjnych produktach leczniczych dla zwierząt, od których lub z których pozyskuje się żywność, bądź w produktach biobójczych stosowanych w produkcji zwierzęcej należy określać zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 470/2009.

(2)

Substancje farmakologicznie czynne i ich klasyfikację w odniesieniu do MLP w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego określono w załączniku do rozporządzenia Komisji (UE) nr 37/2010 z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie substancji farmakologicznie czynnych i ich klasyfikacji w odniesieniu do maksymalnych limitów pozostałości w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (2).

(3)

Do Europejskiej Agencji Leków wpłynął wniosek w sprawie określenia MLP dla substancji dwuniciowy kwas rybonukleinowy homologiczny do wirusowego kwasu rybonukleinowego kodujący część białka opłaszczającego i część regionu międzygenowego izraelskiego wirusa ostrego paraliżu, w odniesieniu do pszczół.

(4)

Zgodnie z zaleceniem Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych w przypadku wspomnianej substancji farmakologicznej standardowe podejście farmakologiczne i toksykologiczne, w tym również określenie poziomu dopuszczalnego dziennego pobrania, nie jest właściwe oraz nie ma potrzeby określania MLP, mającego zastosowanie do miodu, dla substancji dwuniciowy kwas rybonukleinowy homologiczny do wirusowego kwasu rybonukleinowego kodujący część białka opłaszczającego i część regionu międzygenowego izraelskiego wirusa ostrego paraliżu, w odniesieniu do pszczół.

(5)

Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (WE) nr 470/2009 Europejska Agencja Leków powinna zawsze rozważyć zastosowanie MLP określonych dla substancji farmakologicznie czynnej dla danego środka spożywczego w odniesieniu do innego środka spożywczego uzyskanego z tego samego gatunku lub MLP określonych dla substancji farmakologicznie czynnej dla jednego lub większej liczby gatunków w odniesieniu do innych gatunków. Komitet ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych stwierdził, że w odniesieniu do tej substancji nie ma podstaw do ekstrapolacji na inne gatunki zwierząt, od których lub z których pozyskuje się żywność.

(6)

Należy zatem zmienić tabelę 1 w załączniku do rozporządzenia (UE) nr 37/2010 w celu włączenia substancji dwuniciowy kwas rybonukleinowy homologiczny do wirusowego kwasu rybonukleinowego kodujący część białka opłaszczającego i część regionu międzygenowego izraelskiego wirusa ostrego paraliżu, w odniesieniu do pszczół, określając jednocześnie brak potrzeby ustanawiania MLP w zastosowaniu do miodu.

(7)

Środki przewidziane w niniejszym rozporządzeniu są zgodne z opinią Stałego Komitetu ds. Weterynaryjnych Produktów Leczniczych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

W załączniku do rozporządzenia (UE) nr 37/2010 wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie dwudziestego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 27 maja 2013 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 152 z 16.6.2009, s. 11.

(2)  Dz.U. L 15 z 20.1.2010, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Do tabeli 1 załącznika do rozporządzenia (UE) nr 37/2010 dodaje się następującą substancję, zachowując porządek alfabetyczny:

Substancja farmakologicznie czynna

Pozostałość znacznikowa

Gatunki zwierząt

MLP

Tkanki docelowe

Inne przepisy (na podstawie art. 14 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 470/2009)

Klasyfikacja terapeutyczna

„Dwuniciowy kwas rybonukleinowy homologiczny do wirusowego kwasu rybonukleinowego kodujący część białka opłaszczającego i część regionu międzygenowego izraelskiego wirusa ostrego paraliżu

NIE DOTYCZY

Pszczoły

MLP nie jest wymagany

Miód

BRAK WPISU

BRAK WPISU”


28.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 141/6


ROZPORZĄDZENIE KOMISJI (UE) NR 490/2013

z dnia 27 maja 2013 r.

nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (1) („rozporządzenie podstawowe”), w szczególności jego art. 7,

po konsultacji z Komitetem Doradczym,

a także mając na uwadze, co następuje:

A.   PROCEDURA

1.   Wszczęcie postępowania

(1)

W dniu 29 sierpnia 2012 r. Komisja Europejska („Komisja”) ogłosiła w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej  (2) („zawiadomienie o wszczęciu postępowania”) wszczęcie postępowania antydumpingowego w odniesieniu do przywozu do Unii biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji („państwa, których dotyczy postępowanie”).

(2)

Dochodzenie wszczęto w następstwie skargi złożonej w dniu 17 lipca 2012 r. przez Europejską Radę Biodiesla („skarżący”) w imieniu producentów reprezentujących ponad 60 % całkowitej unijnej produkcji biodiesla. Skarga zawierała dowody prima facie wskazujące na dumping wymienionego produktu i wynikającą z niego istotną szkodę, które uznano za wystarczające uzasadnienie wszczęcia dochodzenia.

(3)

W dniu 30 stycznia 2013 r. Komisja poddała rejestracji przywóz tego samego produktu pochodzącego z państw, których dotyczy postępowanie, rozporządzeniem Komisji (UE) nr 79/2013 z dnia 28 stycznia 2013 r. (3).

(4)

W dniu 10 listopada 2012 r. Komisja ogłosiła w zawiadomieniu opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej  (4) wszczęcie postępowania antysubsydyjnego w odniesieniu do przywozu do Unii biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji i rozpoczęła odrębne dochodzenie.

2.   Okres objęty dochodzeniem

(5)

Postępowanie w sprawie dumpingu i szkody obejmowało okres od dnia 1 lipca 2011 r. do dnia 30 czerwca 2012 r. („okres objęty dochodzeniem” lub „OD”). Analiza tendencji mających znaczenie dla oceny szkody obejmowała okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do końca OD („okres badany”).

3.   Strony zainteresowane postępowaniem

(6)

Komisja oficjalnie zawiadomiła skarżącego, innych znanych producentów unijnych, znanych producentów eksportujących z Argentyny i Indonezji, znanych importerów, dostawców, dystrybutorów, użytkowników i zainteresowane stowarzyszenia, a także władze Argentyny i Indonezji o wszczęciu dochodzenia. W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania zwrócono się do wszystkich stron zainteresowanych dochodzeniem o zgłoszenie się do Komisji.

(7)

Zainteresowanym stronom umożliwiono przedstawienie opinii na piśmie oraz złożenie wniosku o przesłuchanie w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.

(8)

Skarżący, producenci eksportujący z Argentyny i Indonezji, importerzy i władze Argentyny i Indonezji przedstawili swoje opinie. Wszystkie zainteresowane strony, które wystąpiły z wnioskiem o przesłuchanie oraz wykazały, że istnieją szczególne powody, dla których powinny zostać wysłuchane, uzyskały taką możliwość.

3.1.   Kontrola wyrywkowa

(9)

Ze względu na dużą liczbę producentów eksportujących z Argentyny i Indonezji, niepowiązanych importerów w Unii i producentów unijnych, których dotyczy dochodzenie, oraz w celu zakończenia dochodzenia w terminie określonym prawem, Komisja ogłosiła w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, że może ograniczyć postępowanie do uzasadnionej liczby producentów eksportujących z Argentyny i Indonezji, niepowiązanych importerów i producentów unijnych objętych dochodzeniem poprzez dobór próby zgodnie z art. 17 rozporządzenia podstawowego (proces ten zwany jest także „kontrolą wyrywkową”).

3.2.   Kontrola wyrywkowa producentów eksportujących z Argentyny

(10)

Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji w sprawie konieczności dokonania kontroli wyrywkowej i, w razie stwierdzenia takiej konieczności, aby umożliwić jej dobór próby, wszyscy producenci eksportujący z Argentyny zostali poproszeni o zgłoszenie się do Komisji i przedstawienie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.

(11)

Dziesięciu producentów eksportujących lub dziesięć grup producentów eksportujących przedstawiło wymagane informacje i wyraziło zgodę na włączenie ich do próby. Dwa przedsiębiorstwa zgłosiły jednak, że w OD nie dokonywały wywozu do Unii (lub w ogóle nie prowadziły produkcji).

(12)

Wywóz pozostałych ośmiu producentów eksportujących (ośmiu grup producentów eksportujących) stanowił całkowitą wielkość wywozu do Unii w OD.

(13)

Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego Komisja dobrała próbę trzech producentów eksportujących lub grup producentów eksportujących na podstawie największej reprezentatywnej wielkości wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii, którą można było odpowiednio zbadać w dostępnym czasie. Wybrana próba stanowiła 86 % całkowitej wielkości wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii w OD zgłoszonego przez ośmiu producentów eksportujących, o których mowa powyżej w motywie (12).

(14)

Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w sprawie doboru próby skonsultowano się z wszystkimi znanymi producentami eksportującymi oraz ze stowarzyszeniem argentyńskich producentów i z argentyńskimi władzami; wymienione strony nie wniosły żadnego sprzeciwu.

3.3.   Badanie indywidualne

(15)

Żadne argentyńskie przedsiębiorstwo nieuwzględnione w próbie nie złożyło wniosku o indywidualne badanie na podstawie art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.

3.4.   Kontrola wyrywkowa producentów eksportujących z Indonezji

(16)

Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji w sprawie konieczności dokonania kontroli wyrywkowej i, w razie stwierdzenia takiej konieczności, aby umożliwić jej dobór próby, wszyscy producenci eksportujący z Indonezji zostali poproszeni o zgłoszenie się do Komisji i przedstawienie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania.

(17)

Ośmiu producentów eksportujących lub osiem grup producentów eksportujących przedstawiło wymagane informacje i wyraziło zgodę na włączenie ich do próby. Trzy przedsiębiorstwa zgłosiły jednak, że nie dokonywały wywozu do Unii w OD.

(18)

Wywóz pozostałych pięciu producentów eksportujących (pięciu grup producentów eksportujących) stanowił całkowitą wielkość wywozu do Unii w OD.

(19)

Zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia podstawowego Komisja dobrała próbę czterech producentów eksportujących lub grup producentów eksportujących na podstawie największej reprezentatywnej wielkości wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii, którą można było odpowiednio zbadać w dostępnym czasie. Wybrana próba stanowiła 99 % całkowitej wielkości wywozu produktu objętego postępowaniem do Unii w OD zgłoszonego przez pięciu producentów eksportujących, o których mowa powyżej w motywie (18).

(20)

Zgodnie z art. 17 ust. 2 rozporządzenia podstawowego w sprawie doboru próby skonsultowano się z wszystkimi znanymi producentami eksportującymi i z indonezyjskimi władzami; wymienione strony nie wniosły żadnego sprzeciwu.

3.5.   Badanie indywidualne

(21)

Żadne indonezyjskie przedsiębiorstwo nieuwzględnione w próbie nie złożyło wniosku o indywidualne badanie na podstawie art. 17 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.

3.6.   Kontrola wyrywkowa niepowiązanych importerów

(22)

Aby umożliwić Komisji podjęcie decyzji w sprawie konieczności dokonania kontroli wyrywkowej i, w razie stwierdzenia takiej konieczności, aby umożliwić jej dobór próby, wszyscy niepowiązani producenci zostali proszeni o zgłoszenie się do Komisji i przedstawienie informacji określonych w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Żaden importer nie współpracował jednak przy tym dochodzeniu.

3.7.   Kontrola wyrywkowa producentów unijnych

(23)

Komisja ogłosiła w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, że dokonała tymczasowego doboru próby producentów unijnych. Próba ta składała się z ośmiu producentów unijnych, o których Komisja wiedziała przed wszczęciem dochodzenia, że wytwarzają biodiesla. Komisja dokonała doboru próby na podstawie wielkości produkcji, wielkości sprzedaży i lokalizacji geograficznej. Produkcja producentów unijnych objętych próbą stanowiła 27 % produkcji unijnej.

(24)

W zawiadomieniu o wszczęciu postępowania zwrócono się także do zainteresowanych stron o przedstawienie opinii w sprawie tymczasowej próby. W następstwie opublikowania proponowanej próby dwa spośród przedsiębiorstw, które miały być objęte próbą wycofały się ze współpracy i zostały zastąpione dwoma innymi przedsiębiorstwami. Przemysł unijny zwrócił również uwagę, że ze względu na dużą liczbę MŚP produkujących biodiesla co najmniej jedno takie przedsiębiorstwo należy włączyć do próby. Wniosek ten został przyjęty.

(25)

Próbę uznaje się za reprezentatywną dla przemysłu unijnego.

3.8.   Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu

(26)

Kwestionariusze wysłano trzem objętym próbą producentom eksportującym lub grupom producentów z Argentyny, czterem objętym próbą producentom eksportującym lub grupom producentów z Indonezji i ośmiu objętym próbą producentom unijnym.

(27)

Odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszu otrzymano od siedmiu objętych próbą producentów eksportujących lub grup producentów z Argentyny i Indonezji, ośmiu objętych próbą producentów unijnych i od trzech użytkowników.

3.9.   Wizyty weryfikacyjne

(28)

Komisja zgromadziła i zweryfikowała wszystkie informacje, które uznała za niezbędne do tymczasowego stwierdzenia dumpingu oraz określenia wynikającej z niego szkody i interesu Unii. Wizyty weryfikacyjne przeprowadzono na terenie następujących przedsiębiorstw:

a)

Producenci mający siedzibę w Unii

Bio-Oils Huelva S.L., Huelva, Hiszpania

Biocom Energia S.L., Walencja, Hiszpania

Diester Industrie S.A.S., Paryż, Francja

Elin Biofuels S.A., Kifissia, Grecja

Novaol S.R.L., Mediolan, Włochy

Perstorp BioProducts A.B., Stenungsund, Szwecja

Preol A.S., Lovosice, Republika Czeska

VERBIO Vereinigte BioEnergie A.G., Lipsk, Niemcy

b)

Producenci eksportujący z Argentyny

Louis Dreyfus Commodities S.A., Buenos Aires („LDC”);

grupa powiązanych przedsiębiorstw „Renova”:

Molinos Rio de la Plata S.A., Buenos Aires („Molinos”);

Oleaginosa Moreno Hermanos S.A.F.I.C.I., Bahia Blanca („Oleaginosa”);

Renova S.A., Bahia Blanca („Renova”);

Vicentin S.A.I.C., Avellaneda („Vicentin”);

grupa powiązanych przedsiębiorstw „T6”:

Aceitera General Deheza S.A., General Deheza, Rosario („AGD”);

Bunge Argentina S.A., Buenos Aires („Bunge”);

T6 Industrial S.A., Puerto General San Martín, Santa Fe („T6”).

c)

Przedsiębiorcy spoza UE powiązani z producentami eksportującymi z Argentyny

Molinos Overseas, Montevideo, Urugwaj („Molinos Overseas”);

Louis Dreyfus Commodities Suisse, Genewa, Szwajcaria („LDC Suisse”);

d)

Producenci eksportujący z Indonezji

PT. Ciliandra Perkasa, Dżakarta, Indonezja („CPL”)

PT. Musim Mas, Medan, Indonezja („PTMM”)

PT. Pelita Agung Agrindustri, Medan, Indonezja („PAA”)

grupa powiązanych przedsiębiorstw („Wilmar”), PT. Wilmar Bioenergi Indonesia, PT. Wilmar Nabati Indonesia;

PT. Wilmar Bioenergi Indonesia, Medan, Indonezja („WBI”)

PT. Wilmar Nabati Indonesia, Medan, Indonezja („WINA”)

e)

Przedsiębiorcy spoza UE powiązani z producentami eksportującymi z Indonezji

First Resources Limited, Suntex Tower Three, Singapur („FRL”)

IM Biofuel Pte Ltd, Gateway West, Singapur („IMBS”)

Inter-continental Oils and Fats Pte Ltd, Gateway West, Singapur („ICOF”)

Virgen Oils & Fats Pte Ltd, Marina Bay Financial Centre, Singapur („VOF”)

Wilmar Trading Pte Ltd, Neil road, Singapur

f)

Importerzy w Unii powiązani z argentyńskimi i indonezyjskimi eksporterami:

Campa Iberia S.A.U., Tarragona, Hiszpania („CAMPA”)

IM Biofuel Italy S.R.L., Mediolan, Włochy („IMBI”)

Louis Dreyfus Commodities España S.A., Madryt, Hiszpania („LDC Spain”);

Losur Overseas S.A., Madryt, Hiszpania („Losur”);

Wilmar Europe Trading B.V., Barendrecht, Niderlandy („WET BV”) (5)

B.   PRODUKT OBJĘTY POSTĘPOWANIEM I PRODUKT PODOBNY

1.   Produkt objęty postępowaniem

(29)

Produktem objętym postępowaniem są monoalkilowe estry kwasów tłuszczowych lub parafinowe oleje napędowe będące produktem syntezy lub hydrorafinacji, o pochodzeniu niekopalnym, w formie czystej lub zawarte w mieszance pochodzące z Argentyny i Indonezji, objęte obecnie kodami CN ex 1516 20 98, ex 1518 00 91, ex 1518 00 95, ex 1518 00 99, ex 2710 19 43, ex 2710 19 46, ex 2710 19 47, 2710 20 11, 2710 20 15, 2710 20 17, ex 3824 90 97, 3826 00 10 i ex 3826 00 90 („produkt objęty postępowaniem” powszechnie zwany „biodieslem”).

(30)

Dochodzenie wykazało, że biodiesel produkowany w Argentynie jest wyłącznie „estrem metylowym oleju sojowego” (SME) uzyskiwanym z oleju sojowego i że biodiesel produkowany w Indonezji jest wyłącznie „estrem metylowym oleju palmowego” (PME) uzyskiwanym z oleju palmowego, podczas gdy biodiesel produkowany w Unii jest głównie „estrem metylowym oleju rzepakowego” (RME), produkowanym także z innych materiałów wsadowych, w tym olejów odpadowych, jak również olejów z pierwszego tłoczenia.

(31)

SME, PME i RME należą wszystkie do kategorii estrów metylowych kwasów tłuszczowych (FAME). Pojęcie „ester” odnosi się do transestryfikacji olejów roślinnych, tj. do mieszania oleju z alkoholem, w wyniku której powstaje biodiesel i, jako produkt uboczny, gliceryna. Pojęcie „metyl” odnosi się do metanolu, alkoholu najpowszechniej stosowanego w tym procesie.

(32)

Biodiesle SME i PME można stosować w formie czystej, ale na ogół są one mieszane ze sobą lub z RME przed ich wykorzystaniem w Unii Europejskiej. Powodem mieszania SME z PME jest fakt, że SME w formie czystej nie spełnia europejskiej normy EN 14214, jeżeli chodzi o liczbę jodową i cetanową. Powodem mieszania PME (i SME) z RME jest fakt, że PME i SME mają wyższą temperaturę zablokowania zimnego filtra (CFPP) niż RME, nie nadają się zatem do stosowania w formie czystej podczas miesięcy zimowych w zimnych regionach Unii Europejskiej.

(33)

Mieszanki biodiesli i mineralnego oleju napędowego są ostatecznie wykorzystywane w sektorze transportu jako paliwo do silników diesla w pojazdach takich jak samochody osobowe, samochody ciężarowe, autobusy, a także pociągi. Biodiesle w formie czystej lub zmieszane z mineralnymi olejami napędowymi mogą również znaleźć zastosowanie jako paliwo opałowe w bojlerach domowych, komercyjnych lub przemysłowych oraz jako paliwo do generatorów wytwarzających energię elektryczną.

2.   Produkt podobny

(34)

W ramach dochodzenia wykazano, że produkt objęty postępowaniem, produkt produkowany i sprzedawany na rynku krajowym w Argentynie i Indonezji, a także produkt produkowany i sprzedawany w Unii przez przemysł unijny mają podobne podstawowe właściwości i zastosowania fizyczne, chemiczne i techniczne. W związku z tym produkty te uznaje się tymczasowo za produkty podobne w rozumieniu art. 1 ust. 4 rozporządzenia podstawowego.

3.   Wniosek o wykluczenie produktu

(35)

Jeden indonezyjski producent wystąpił z wnioskiem o wykluczenie frakcjonowanych estrów metylowych z zakresu produktów objętych postępowaniem. Destylacja frakcjonowana estrów metylowych kwasów tłuszczowych dzieli je na składniki o różnych właściwościach chemicznych dla różnych zastosowań końcowych. Stwierdził, że frakcjonowane estry metylowe, które przedsiębiorstwo produkuje i wywozi do UE, nie są biodieslem i nie są wykorzystywane jako paliwo, lecz są przeznaczone do innych zastosowań przemysłowych. Stwierdził również, że surowcem stosowanym do wspomnianych frakcjonowanych estrów metylowych jest raczej olej kokosowy lub olej z ziaren palmowych niż surowy olej palmowy stosowany zwykle do produkcji biodiesla w Indonezji.

(36)

Frakcjonowane estry metylowe mieszczą się w opisie produktu objętego postępowaniem, ponieważ pozostają estrami metylowymi kwasów tłuszczowych i są produkowane z surowców stosowanych do produkcji biodiesla. Chociaż same nie spełniają europejskiej normy (EN 14214), można je mieszać z innymi biodieslami w celu stworzenia mieszanki, która spełnia normę. Dokładnie tak samo jest w przypadku biodiesla estru metylowego oleju palmowego, który sam w sobie bez mieszania nie spełnia europejskiej normy. Argument ten zostaje zatem odrzucony.

(37)

Jeden europejski importer estrów metylowych kwasów tłuszczowych opartych na oleju z ziaren palmowych z Indonezji wystąpił jednak z wnioskiem o zwolnienie dla użytkownika końcowego w odniesieniu do swojego przywozu, który nie był przeznaczony do wykorzystania jako paliwo, ale do przetworzenia na nienasycony alkohol tłuszczowy.

(38)

Zwolnienie dla użytkownika końcowego jest programem zarządzanym przez krajowe administracje celne i polega na tym, że cła pobierane przy przywozie podlegają zwolnieniu na podstawie końcowego certyfikowanego przeznaczenia przywiezionych surowców. Program określono w przepisach wykonawczych do Wspólnotowego Kodeksu Celnego (6).

(39)

Wniosek zostanie rozpatrzony na ostatecznym etapie dochodzenia po otrzymaniu przez Komisję uwag od zainteresowanych stron dotyczących tego, czy należy uwzględnić ten konkretny wniosek w odniesieniu do przywozu estru metylowego kwasów tłuszczowych oleju z ziaren palmowych do zastosowania innego niż jako paliwo. Uwagi te powinny dotyczyć kwestii, czy to zwolnienie można wykorzystać w celu obejścia wszelkich ceł ostatecznych, jeżeli zostaną one nałożone, oraz skutków w odniesieniu do przywozu biodiesla do zastosowania innego niż jako paliwo z krajów, które już są objęte środkami.

C.   DUMPING

1.   Argentyna

1.1.   Wartość normalna

(40)

Komisja zbadała w pierwszej kolejności, czy w przypadku każdego producenta eksportującego objętego próbą wielkość całkowitej sprzedaży krajowej produktu podobnego niezależnym klientom w Argentynie była reprezentatywna, tj. czy całkowita wielkość takiej sprzedaży stanowiła co najmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej produktu objętego postępowaniem do Unii w OD zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Komisja stwierdziła, że w przypadku każdego przedsiębiorstwa objętego próbą lub każdej grupy przedsiębiorstw objętej próbą całkowita wielkość takiej sprzedaży stanowiła co najmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej do Unii w OD.

(41)

Następnie Komisja określiła w odniesieniu do każdego przedsiębiorstwa objętego próbą lub każdej grupy przedsiębiorstw objętej próbą te typy produktu sprzedawane na rynku krajowym, które były identyczne lub porównywalne z typami sprzedawanymi na wywóz do Unii.

(42)

W odniesieniu do każdego typu produktu sprzedawanego przez każde przedsiębiorstwo objęte próbą lub każdą grupę przedsiębiorstw objętą próbą na ich rynku krajowym i uznanego za identyczny lub porównywalny z typem produktu sprzedawanym na wywóz do Unii zbadano, czy sprzedaż krajowa jest wystarczająco reprezentatywna do celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Sprzedaż krajową poszczególnych typów produktu uznano za wystarczająco reprezentatywną, gdy całkowita wielkość sprzedaży danego typu produktu niezależnym klientom na rynku krajowym w OD stanowiła co najmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży porównywalnego typu produktu sprzedawanego na wywóz do Unii.

(43)

Następnie Komisja dokonała oceny w odniesieniu do każdego przedsiębiorstwa objętego próbą lub każdej grupy przedsiębiorstw objętej próbą, czy sprzedaż krajowa produktu podobnego odbywała się w zwykłym obrocie handlowym na podstawie art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Oceny tej dokonano poprzez ustalenie w odniesieniu do każdego typu produktu proporcji sprzedaży z zyskiem niezależnym klientom na rynku krajowym w OD.

(44)

W ramach dochodzenia wykazano, że argentyński rynek jest ściśle regulowany przez państwo. Mieszanie kopalnego oleju napędowego i biodiesla jest w Argentynie obowiązkowe (7 % biodiesla w OD). Całkowitą ilość biodiesla potrzebną do spełnienia tego wymogu dotyczącego mieszania poddano proporcjonalnemu podziałowi, przez przyznanie kwot, między wybraną liczbę argentyńskich producentów biodiesla. W celu spełnienia obowiązku dotyczącego mieszania przedsiębiorstwa naftowe są zobowiązane do kupna biodiesla od tych argentyńskich przedsiębiorstw produkujących biodiesla. Cena jest ustalana przez państwo i publikowana przez argentyńskie Ministerstwo Energetyki. W OD ten ustalony przez państwo kurs odniesienia obliczano według złożonego wzoru, w którym uwzględniono koszt produkcji (surowce, transport i inne koszty) i zapewniono osiągnięcie pewnego poziomu zysku. Parametry zastosowane do określenia kursu odniesienia ustalono na podstawie szacowanych kosztów najbardziej niewydajnego producenta mającego siedzibę w najbardziej odległym obszarze kraju, dzięki czemu uzyskano znaczne zyski dla argentyńskich producentów.

(45)

W tych warunkach sprzedaży krajowej nie uznano za odbywającą się w zwykłym obrocie handlowym, a normalną wartość produktu podobnego skonstruowano tymczasowo zgodnie z art. 2 ust. 3 i 6 rozporządzenia podstawowego, dodając do własnych kosztów produkcji przedsiębiorstwa w okresie objętym dochodzeniem poniesione koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne i wystarczającą marżę zysku. Skarżący twierdzą, że system zróżnicowanego podatku wywozowego w Argentynie obniża cenę soi i oleju sojowego, co powoduje zakłócenie kosztów producentów biodiesla. Na obecnym etapie Komisja nie posiada dostatecznie dużej ilości informacji, aby podjąć decyzję dotyczącą najbardziej odpowiedniego sposobu zajęcia się przedmiotową skargą. Kwestia, czy koszty właściwie odzwierciedlają koszty związane z produkcją produktu objętego postępowaniem zostanie zatem dokładniej przeanalizowana na ostatnim etapie, jak również w trwającym postępowaniu antysubsydyjnym.

(46)

Uwzględniając przeważające warunki rynkowe opisane w motywie (44) powyżej Komisja uznała, że kwoty zysku nie można opierać na faktycznych danych przedsiębiorstw objętych próbą. Kwotę zysku zastosowaną do skonstruowania wartości normalnej określono zatem zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego na podstawie uzasadnionego poziomu zysku, jaki mógłby osiągnąć młody i innowacyjny kapitałochłonny przemysł tego typu w normalnych warunkach konkurencji na wolnym i otwartym rynku, czyli 15 % obrotu.

1.2.   Cena eksportowa

(47)

Producenci eksportujący objęci próbą dokonywali wywozu do Unii bezpośrednio do niezależnych klientów lub za pośrednictwem przedsiębiorstw powiązanych.

(48)

W przypadku, w którym produkt objęty postępowaniem był wywożony bezpośrednio do niezależnych klientów w Unii, cenę eksportową ustalano zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego na podstawie cen faktycznie zapłaconych lub należnych za produkt objęty postępowaniem.

(49)

W przypadku sprzedaży eksportowej do Unii za pośrednictwem powiązanych przedsiębiorstw handlowych mających siedzibę w Unii ceny eksportowe ustalono zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego na podstawie ceny, po której powiązane przedsiębiorstwa po raz pierwszy odsprzedały produkty niezależnym klientom w Unii. W takich przypadkach dokonano dostosowań w odniesieniu do wszystkich kosztów poniesionych między przywozem a odsprzedażą oraz w odniesieniu do osiągniętych zysków. Do celów tego wyliczenia za uzasadniony uznano poziom zysku wynoszący 5 % obrotu.

1.3.   Porównanie

(50)

Wartość normalną i cenę eksportową producentów eksportujących objętych próbą porównano na podstawie ceny ex-works.

(51)

W celu zapewnienia obiektywnego porównania wartości normalnej i ceny eksportowej należycie uwzględniono w formie dostosowania różnice wpływające na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.

(52)

Na tej podstawie dokonano dostosowań w odniesieniu do kosztów transportu, przewozu drogą morską i ubezpieczenia, przeładunku, załadunku i kosztów dodatkowych, ceł i prowizji wywozowych we wszystkich przypadkach, w których wykazano, że elementy te mają wpływ na porównywalność cen.

(53)

W przypadku sprzedaży eksportowej do Unii za pośrednictwem powiązanych przedsiębiorstw handlowych mających siedzibę poza Unią, Komisja zbadała, czy takich powiązanych przedsiębiorców należy traktować jako dział sprzedaży eksportowej producenta eksportującego czy jako przedstawiciela handlowego pracującego na zasadzie prowizji.

(54)

Jedno przedsiębiorstwo handlowe było ściśle powiązane z producentem eksportującym i w pełni przez niego kontrolowane, nie miało żadnej pozycji negocjacyjnej ani wpływu na ceny lub warunki dostawy i handlowało wyłącznie produktami wytwarzanymi przez producenta eksportującego z Argentyny. W związku z tym uznano je za dział sprzedaży eksportowej producenta eksportującego i nie dokonano żadnego dostosowania w odniesieniu do prowizji. Stwierdzono, że jedno przedsiębiorstwo handlowe mające siedzibę poza EU miało luźniejsze powiązania z producentem eksportującym z Argentyny, nie było przez niego kontrolowane i handlowało szeregiem innych produktów wytwarzanych przez innych producentów. W tym przypadku uznano, że przedsiębiorstwo handlowe pełniło funkcje podobne do funkcji przedsiębiorcy pracującego na zasadzie prowizji. W konsekwencji ceny sprzedaży eksportowej dostosowano zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego w celu uwzględnienia marży nominalnej otrzymywanej przez przedsiębiorcę.

(55)

Do wyliczenia dostosowania nie zastosowano faktycznej różnicy między cenami sprzedaży stosowanymi przez producenta eksportującego z Argentyny w stosunku do powiązanego przedsiębiorcy i cenami sprzedaży stosowanymi przez powiązanych przedsiębiorców w stosunku do pierwszego niezależnego klienta w UE. Dostosowanie obliczono na podstawie kosztów sprzedaży, kosztów ogólnych i administracyjnych powiązanego przedsiębiorcy oraz uzasadnionej kwoty zysku. Faktycznego zysku przedsiębiorstwa nie uznano za wiarygodny z uwagi na charakter relacji.

1.4.   Margines dumpingu

(56)

W przypadku producentów eksportujących objętych próbą średnią ważoną wartość normalną każdego typu produktu podobnego porównano ze średnią ważoną ceną eksportową jak określono w art. 2 ust. 11 i 12 rozporządzenia podstawowego.

(57)

Średni ważony margines dumpingu w przypadku współpracujących producentów eksportujących nieobjętych próbą obliczono zgodnie z przepisami art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. Margines ten określono na podstawie marginesów określonych w odniesieniu do trzech producentów eksportujących objętych próbą.

(58)

W odniesieniu do wszystkich innych producentów eksportujących z Argentyny margines dumpingu określono na podstawie dostępnych faktów zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. W tym celu określono najpierw poziom współpracy poprzez porównanie wielkości wywozu do Unii zgłoszonego przez współpracujących producentów eksportujących z odpowiednimi danymi Eurostatu dotyczącymi przywozu. Ponieważ poziom współpracy był bardzo wysoki i obejmował 100 % całkowitego wywozu do Unii w OD, rezydualny margines dumpingu mający zastosowanie do wszystkich innych producentów eksportujących z Argentyny określono na poziomie odpowiadającym poziomowi stwierdzonemu w przypadku współpracujących producentów eksportujących w próbie z najwyższym marginesem dumpingu.

(59)

Ustalony w ten sposób tymczasowy margines dumpingu, wyrażony jako wartość procentowa ceny CIF na granicy UE przed ocleniem, wynosił:

Margines dumpingu

Przedsiębiorstwo

Tymczasowy margines dumpingu

Louis Dreyfus Commodities S.A.

7,2 %

Grupa „Renova” (Molinos Rio de la Plata S.A., Oleaginosa Moreno Hermanos S.A.F.I.C.I. y A. i Vicentin S.A.I.C.)

6,8 %

Grupa „T6” (Aceitera General Deheza S.A., Bunge Argentina S.A.)

10,6 %

Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące

7,9 %

Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa

10,6 %

2.   Indonezja

2.1.   Wartość normalna

(60)

Komisja zbadała w pierwszej kolejności, czy w przypadku każdego producenta eksportującego objętego próbą wielkość całkowitej sprzedaży krajowej produktu podobnego niezależnym klientom w Indonezji była reprezentatywna, tj. czy całkowita wielkość takiej sprzedaży stanowiła co najmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży eksportowej produktu objętego postępowaniem do Unii w OD zgodnie z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Komisja stwierdziła, że z wyjątkiem dwóch producentów eksportujących sprzedaż krajowa nie była reprezentatywna.

(61)

Następnie Komisja określiła w odniesieniu do producentów eksportujących uznanych za globalnie reprezentatywnych typy produktu sprzedawane na rynku krajowym, które były identyczne lub porównywalne z typami sprzedawanymi na wywóz do Unii.

(62)

W przypadku identycznych lub porównywalnych typów produktu zbadano, czy sprzedaż krajowa jest wystarczająco reprezentatywna do celów art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Sprzedaż krajową poszczególnych typów produktu uznano za wystarczająco reprezentatywną, gdy całkowita wielkość sprzedaży danego typu produktu dokonywanej przez producentów eksportujących niezależnym klientom na rynku krajowym w OD stanowiła co najmniej 5 % całkowitej wielkości sprzedaży porównywalnego typu produktu sprzedawanego na wywóz do Unii. W przypadku producentów eksportujących uznanych za globalnie reprezentatywnych na rynku krajowym nie stwierdzono reprezentatywnej sprzedaży lub żadnej sprzedaży typu produktu sprzedawanego na wywóz.

(63)

W odniesieniu do wszystkich producentów eksportujących normalną wartość produktu podobnego skonstruowano zatem tymczasowo zgodnie z art. 2 ust. 3 i 6 rozporządzenia podstawowego, dodając do własnych kosztów produkcji przedsiębiorstwa w okresie objętym dochodzeniem poniesione koszty sprzedaży, koszty ogólne i administracyjne i wystarczającą marżę zysku. Skarżący twierdzą, że system zróżnicowanego podatku wywozowego w Argentynie obniża cenę soi i oleju sojowego, co powoduje zakłócenie kosztów producentów biodiesla. Na obecnym etapie Komisja nie posiada dostatecznie dużej ilości informacji, aby podjąć decyzję dotyczącą najbardziej odpowiedniego sposobu zajęcia się przedmiotową skargą. Kwestia, czy koszty właściwie odzwierciedlają koszty związane z produkcją produktu objętego postępowaniem zostanie zatem dokładniej przeanalizowana na ostatnim etapie, jak również w trwającym postępowaniu antysubsydyjnym.

(64)

W ramach dochodzenia wykazano, że indonezyjski rynek krajowy biodiesla jest ściśle regulowany przez państwo. Przedsiębiorstwo gazowo-naftowe Pertamina będące w całości własnością państwa jest zdecydowanie największym przedsiębiorstwem działającym na rynku krajowym (ponad 90 % zakupów biodiesla na rynku krajowym od producentów objętych próbą). Państwo nałożyło na Pertamina obowiązek mieszania biopaliw z paliwami kopalnymi do sprzedaży na jej stacjach paliw. Co miesiąc indonezyjskie Ministerstwo Handlu określa administracyjnie tak zwaną „cenę HPE (lub eksportową cenę kontrolną)”, która jest ceną referencyjną stosowaną do obliczenia miesięcznego poziomu ceł wywozowych. Pertamina dokonuje zakupu biodiesla na poziomie ceny HPE ustalonej przez indonezyjski rząd.

(65)

W tych warunkach kwoty zysku nie można oprzeć na faktycznych danych przedsiębiorstw objętych próbą, ponieważ sprzedaży krajowej nie uznano za odbywającą się w zwykłym obrocie handlowym. Kwotę zysku zastosowaną do skonstruowania wartości normalnej określono zatem na podstawie art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego na podstawie uzasadnionego poziomu zysku, jaki mógłby osiągnąć młody i innowacyjny kapitałochłonny przemysł tego typu w normalnych warunkach konkurencji na wolnym i otwartym rynku, czyli 15 % obrotu.

2.2.   Cena eksportowa

(66)

Producenci eksportujący objęci próbą dokonywali wywozu do Unii bezpośrednio do niezależnych klientów lub za pośrednictwem przedsiębiorstw powiązanych.

(67)

W przypadku, w którym produkt objęty postępowaniem był wywożony bezpośrednio do niezależnych klientów w Unii, cenę eksportową ustalono zgodnie z art. 2 ust. 8 rozporządzenia podstawowego na podstawie cen faktycznie zapłaconych lub należnych za produkt objęty postępowaniem.

(68)

W przypadku sprzedaży eksportowej do Unii za pośrednictwem powiązanych przedsiębiorstw handlowych mających siedzibę w Unii ceny eksportowe ustalono zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego na podstawie ceny, po której powiązane przedsiębiorstwa po raz pierwszy odsprzedały produkty niezależnym klientom w Unii. W takich przypadkach dokonano dostosowań w odniesieniu do wszystkich kosztów poniesionych między przywozem a odsprzedażą, a poziom zysku wynoszący 5 % obrotu uznano za uzasadniony.

(69)

Opłat pobieranych od klientów w jednym z państw członkowskich, którzy chcieli – po zakupie biodiesla – skorzystać z obowiązujących ram regulacyjnych dotyczących biodiesla opartych na „podwójnym liczeniu” (7), nie uznano za część ceny eksportowej. Takie opłaty nie są związane z produktem objętym postępowaniem jako takim, ale raczej z dostarczeniem dokumentów przez powiązanego importera w celu otrzymania certyfikatu skarbowego, który umożliwia klientowi powiązanego importera spełnić warunki niezbędne do mieszania jedynie połowy ilości biodiesla (w związku z faktem, że tego biodiesla można liczyć „podwójnie”).

2.3.   Porównanie

(70)

Wartość normalną i cenę eksportową producentów eksportujących objętych próbą porównano na podstawie ceny ex-works.

(71)

W celu zapewnienia obiektywnego porównania wartości normalnej i ceny eksportowej należycie uwzględniono w formie dostosowania różnice wpływające na ceny i porównywalność cen zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego.

(72)

Na tej podstawie dokonano dostosowań w odniesieniu do kosztów transportu, przewozu drogą morską i ubezpieczenia, przeładunku, załadunku i kosztów dodatkowych, kosztów kredytu, ceł wywozowych, opłat za inspekcje, opłat bankowych i prowizji we wszystkich przypadkach, w których wykazano, że elementy te mają wpływ na porównywalność cen.

(73)

W przypadku sprzedaży eksportowej do Unii za pośrednictwem powiązanych przedsiębiorstw handlowych mających siedzibę poza Unią, Komisja zbadała, czy takich powiązanych przedsiębiorców należy traktować jako dział sprzedaży eksportowej producenta eksportującego czy jako przedstawiciela handlowego pracującego na zasadzie prowizji.

(74)

Ustalono, że jedno przedsiębiorstwo lub jedna grupa przedsiębiorstw zawarła umowę z powiązanym przedsiębiorstwem handlowym dotyczącą handlu, między innymi, biodieslem w zamian za prowizję. W tym przypadku uznano, że powiązane przedsiębiorstwo należy traktować jako przedstawiciela handlowego pracującego na zasadzie prowizji, a zatem ceny sprzedaży eksportowej dostosowano zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia podstawowego w celu uwzględnienia marży nominalnej otrzymywanej przez przedsiębiorcę.

(75)

W przypadku jednego producenta eksportującego produkt objęty postępowaniem (PME) zmieszano z RME przed sprzedaniem go pierwszemu niezależnemu klientowi. W związku z tym, zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. a), dostosowania dokonano w odniesieniu do różnic we właściwościach fizycznych produktu objętego postępowaniem.

2.4.   Margines dumpingu

(76)

W przypadku producentów eksportujących objętych próbą średnią ważoną wartość normalną każdego typu produktu podobnego porównano ze średnią ważoną ceną eksportową jak określono w art. 2 ust. 11 i w art. 2 ust. 12 rozporządzenia podstawowego.

(77)

Średni ważony margines dumpingu w przypadku współpracujących producentów eksportujących nieobjętych próbą obliczono zgodnie z przepisami art. 9 ust. 6 rozporządzenia podstawowego. Margines ten określono na podstawie marginesów określonych w odniesieniu producentów eksportujących objętych próbą, pomijając margines dotyczący producenta eksportującego objętego zerowym marginesem dumpingu.

(78)

W odniesieniu do wszystkich innych producentów eksportujących z Indonezji margines dumpingu określono na podstawie dostępnych faktów zgodnie z art. 18 rozporządzenia podstawowego. W tym celu określono najpierw poziom współpracy poprzez porównanie wielkości wywozu do Unii zgłoszonego przez współpracujących producentów eksportujących z odpowiednimi danymi Eurostatu dotyczącymi przywozu. Ponieważ poziom współpracy był bardzo wysoki i obejmował 99 % całkowitego wywozu do Unii w OD, rezydualny margines dumpingu mający zastosowanie do wszystkich innych producentów eksportujących z Indonezji określono na poziomie odpowiadającym poziomowi stwierdzonemu w przypadku współpracujących producentów eksportujących w próbie z najwyższym marginesem dumpingu.

(79)

Ustalony w ten sposób tymczasowy margines dumpingu, wyrażony jako wartość procentowa ceny CIF na granicy UE przed ocleniem, wynosił:

Margines dumpingu

Przedsiębiorstwo

Tymczasowy margines dumpingu

PT. Ciliandra Perkasa

0,0 %

PT. Musim Mas

2,8 %

PT. Pelita Agung Agrindustri

5,3 %

PT. Wilmar Bioenergi Indonesia

9,6 %

PT. Wilmar Nabati Indonesia

9,6 %

Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące

6,5 %

Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa

9,6 %

D.   SZKODA

1.   Definicja przemysłu unijnego i produkcji unijnej

(80)

Produkt podobny wytwarza 254 producentów w Unii. Stanowią oni przemysł unijny w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia podstawowego i będą zwani dalej „przemysłem unijnym”.

(81)

Otrzymano szereg oskarżeń, zgodnie z którymi wielu dużych producentów unijnych było powiązanych z eksporterami z Argentyny lub przywoziło biodiesla z Argentyny, a zatem powinni zostać wyłączeni z definicji przemysłu unijnego.

(82)

Po dochodzeniu trzy przedsiębiorstwa zostały wyłączone z definicji przemysłu unijnego z uwagi na ich uzależnienie od przywozu z państw, których dotyczy postępowanie, w przypadku których przywóz wynosił odpowiednio 63 %, 85 % i 71 % ich własnej produkcji w OD. Dwa kolejne przedsiębiorstwa wyłączono, ponieważ nie produkowały biodiesla w okresie objętym dochodzeniem. W poniższych częściach nie wykorzystano żadnych danych od tych przedsiębiorstw. Tymczasowo stwierdzono, że nie ma podstaw do wykluczenia z definicji przemysłu unijnego żadnych innych producentów unijnych.

(83)

W celu ustalenia całkowitej produkcji unijnej w OD wykorzystano wszystkie dostępne informacje dotyczące przemysłu unijnego, w tym informacje zawarte w skardze i dane zebrane od producentów unijnych przed rozpoczęciem dochodzenia oraz po jego rozpoczęciu. Na podstawie tych informacji ustalono, że całkowita produkcja unijna wynosiła około 9 052 871 ton w OD. Jak wskazano powyżej próbą objęto ośmiu producentów unijnych reprezentujących 27 % całkowitej produkcji unijnej produktu podobnego.

2.   Konsumpcja w Unii

Tabela 1

Konsumpcja w Unii

2009

2010

2011

OD

Tony

11 165 831

11 538 511

11 159 706

11 728 400

Wskaźnik za 2009 r. = 100

100

103

100

105

Źródło:

Eurostat, dane od przemysłu unijnego

(84)

Konsumpcję w Unii ustalono na podstawie wielkości całkowitej produkcji unijnej wszystkich producentów unijnych na rynku unijnym, pomniejszonej o wywóz, powiększonej o przywóz z Argentyny i Indonezji i przywóz z innych państw trzecich.

(85)

Wielkość przywozu z Argentyny i Indonezji zaczerpnięto z danych Eurostat dla różnych kodów CN, w ramach których sklasyfikowano produkt.

(86)

Na podstawie powyższych ustaleń stwierdzono, że konsumpcja biodiesla w Unii wzrosła o 5 % od 2009 r. do końca OD.

3.   Łączna ocena skutków przywozu z państw, których dotyczy postępowanie

(87)

Jak określono w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego, oceny skutków przywozu z dwóch państw można dokonać w sposób łączny jedynie w przypadku spełnienia dwóch warunków.

(88)

Pierwszym warunkiem jest przekroczenie przez margines dumpingu w przywozie z obydwu krajów poziomu de minimis, gdy wielkość przywozu nie jest nieznaczna. Ustalony margines dumpingu w odniesieniu do przywozu z Argentyny i Indonezji przekroczył próg de minimis określony w art. 9 ust. 3 rozporządzenia podstawowego i wielkość przywozu z każdego z państw, których dotyczy postępowanie, nie był nieznaczny w rozumieniu art. 5 ust. 7 rozporządzenia podstawowego, z udziałami w rynku odpowiednio 10,8 % i 8,5 % w OD.

(89)

Drugim warunkiem jest istnienie konkurencji między produktami przywożonymi oraz między produktami przywożonymi a podobnym produktem unijnym. Biodiesel przywożony z Argentyny i Indonezji jest mieszany z mineralnymi olejami napędowymi przez te same przedsiębiorstwa handlowe i sprzedawany klientom w całej Unii w bezpośredniej konkurencji z biodieslem produkowanym przez przemysł unijny.

(90)

W związku z powyższym tymczasowo stwierdzono, że spełniono wszystkie kryteria określone w art. 3 ust. 4 rozporządzenia podstawowego i że przywóz z Argentyny i Indonezji należy ocenić w sposób łączny dla celów analizy szkody.

4.   Wielkość i udział w rynku przywozu z państw, których dotyczy postępowanie

Tabela 2

 

2009

2010

2011

OD

Przywóz z Argentyny

Tony

853 589

1 179 285

1 422 142

1 263 230

Wskaźnik za 2009 r. = 100

100

138

167

148

Udział w rynku

7,6 %

10,2 %

12,7 %

10,8 %

Wskaźnik za 2009 r. = 100

100

135

167

141

Przywóz z Indonezji

Tony

157 915

495 169

1 087 518

995 663

Wskaźnik za 2009 r. = 100

100

314

689

631

Udział w rynku

1,4 %

4,3 %

9,7 %

8,5 %

Wskaźnik za 2009 r. = 100

100

303

689

600

 

 

 

 

 

Całkowity udział w rynku

9,1 %

14,5 %

22,5 %

19,3 %

Wskaźnik za 2009 r. = 100

100

160

248

213

Źródło:

Eurostat

(91)

Wielkość przywozu z Argentyny i Indonezji znacznie wzrosła od 2009 r. do OD, przy czym przywóz z Indonezji rósł szybciej niż przywóz z Argentyny. Udział w rynku wzrósł w tym samym okresie z 9,1 % do 19,3 %.

5.   Ceny przywozu z państw, których dotyczy postępowanie, i podcięcie cenowe

5.1.   Zmiany cen

Tabela 3

Cena importowa w EUR/tonę

2009

2010

2011

OD

Argentyna

629

730

964

967

Wskaźnik za 2009 r. = 100

100

116

153

154

Indonezja

597

725

864

863

Wskaźnik za 2009 r. = 100

100

121

145

145

Łącznie

624

728

920

921

Wskaźnik za 2009 r. = 100

100

117

147

148

Źródło:

Eurostat

(92)

Chociaż ceny importowe wzrosły w badanym okresie, w szczególności w latach 2010-2011, ceny biodiesla zarówno z Argentyny, jak i z Indonezji pozostały niższe od cen stosowanych przez przemysł unijny w okresie badanym.

5.2.   Podcięcie cenowe

(93)

W celu określenia podcięcia cenowego w OD porównano średnie ważone ceny sprzedaży, które objęci próbą producenci unijni stosowali wobec niepowiązanych klientów na rynku unijnym, dostosowane do poziomu ex-works, z odpowiadającymi średnimi ważonymi cenami przywozu stosowanymi przez objętych próbą argentyńskich i indonezyjskich producentów przy sprzedaży pierwszemu niezależnemu klientowi na rynku unijnym, ustalonymi na podstawie cen CIF z odpowiednimi dostosowaniami uwzględniającymi należności celne i koszty ponoszone po przywozie.

(94)

Porównanie SME z Argentyny i PME z Indonezji z produktem wytwarzanym i sprzedawanym na rynku unijnym przeprowadzono w oparciu o temperaturę zablokowania zimnego filtra (CFPP) czyli temperaturę, w której biodiesel zmienia się ponownie w tłuszcz i nie może być stosowany jako paliwo.

(95)

W przypadku całej sprzedaży z Argentyny do UE temperatura CFPP wynosiła 0 stopni Celsjusza. Sprzedaż porównano zatem ze sprzedażą biodiesla o temperaturze CFPP wynoszącej 0 przez producentów unijnych.

(96)

W przypadku całej sprzedaży z Indonezji do UE temperatura CFPP wynosiła 13 stopni Celsjusza. Uwzględniając bardzo małą wielkość sprzedaży biodiesla o tej temperaturze CFPP przez producentów unijnych – ponieważ PME z Indonezji jest prawie zawsze mieszany z innym biodieslem z innych źródeł przed sprzedaniem go pierwszemu niezależnemu klientowi – bezpośredniego porównania nie uznano za właściwe. Cenę eksportową PME z Indonezji przy temperaturze CFPP wynoszącej 13 dostosowano zatem w górę do ceny przy temperaturze CFPP wynoszącej 0, uwzględniając różnicę w cenie na rynku unijnym między sprzedażą produkowanego przez przemysł unijny PME o temperaturze CFPP wynoszącej 13 i średnią ceną biodiesla o temperaturze CFPP wynoszącej 0.

(97)

W oparciu o powyższą metodykę różnica między cenami z Argentyny i Indonezji a cenami unijnymi, wyrażona jako odsetek średniej ważonej ceny ex-works stosowanej przez przemysł unijny, tj. margines podcięcia cenowego, wynosiła 2,5-9,1 %.

6.   Sytuacja ekonomiczna przemysłu unijnego

(98)

Zgodnie z art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego ocena wpływu przywozu towarów po cenach dumpingowych na przemysł unijny obejmowała ocenę wszystkich istotnych wskaźników ekonomicznych ustalonych w odniesieniu do przemysłu unijnego w analizowanym okresie.

(99)

Jak wspomniano powyżej, zweryfikowane dane pochodzące od próby producentów unijnych wykorzystano w celu zbadania ewentualnej szkody odniesionej przez przemysł unijny.

(100)

W celu przeprowadzenia analizy szkody Komisja rozróżniła makroekonomiczne i mikroekonomiczne wskaźniki szkody. Komisja przeprowadziła analizę wskaźników makroekonomicznych dla okresu badanego na podstawie danych przedstawionych przez przemysł unijny odnoszących się do wszystkich producentów unijnych. Komisja przeprowadziła analizę wskaźników makroekonomicznych na podstawie zweryfikowanych danych zebranych od objętych próbą producentów unijnych.

(101)

Na podstawie informacji odnoszących się do wszystkich producentów biodiesla w Unii ocenie poddano następujące wskaźniki makroekonomiczne: produkcję, zdolność produkcyjną, wykorzystanie mocy produkcyjnych, wielkość sprzedaży, udział w rynku, wzrost, zatrudnienie, wydajność, wielkość marginesu dumpingu i poprawę sytuacji po wcześniejszym dumpingu.

(102)

Na podstawie informacji odnoszących się do objętych próbą producentów biodiesla w Unii ocenie poddano następujące wskaźniki mikroekonomiczne: średnie ceny jednostkowe, koszt jednostkowy, koszt pracy, zapasy, rentowność, przepływ pieniężny, inwestycje, zwrot z inwestycji i zdolność do pozyskiwania kapitału.

7.   Wskaźniki makroekonomiczne

7.1.   Zdolność produkcyjna, produkcja i wykorzystanie mocy produkcyjnych

Tabela 4

 

2009

2010

2011

OD

Moce produkcyjne (w tonach)

20 359 000

21 304 000

21 517 000

22 227 500

Wskaźnik za 2009 r. = 100

100

105

106

109

Wielkość produkcji (w tonach)

8 745 693

9 367 183

8 536 884

9 052 871

Wskaźnik za 2009 r. = 100

100

107

98

104

Wykorzystanie mocy produkcyjnych

43 %

44 %

40 %

41 %

Wskaźnik za 2009 r. = 100

100

102

92

95

Źródło:

Dane dostarczone przez przemysł unijny

(103)

Produkcja przemysłu unijnego wzrosła w okresie badanym zgodnie z konsumpcją. Moce produkcyjne pozostały względnie stałe w szczególności między 2010 r. i OD, a zatem wykorzystanie mocy produkcyjnych pozostało niskie przez cały okres. Przemysł unijny nie był w stanie wykorzystać możliwości produkcyjnych, które się wcześniej pojawiły, lub wykorzystać w jakimkolwiek zakresie wzrostu mocy produkcyjnych w tym okresie, w związku z przewidywaniami skutku nałożenia środków przeciwko Stanom Zjednoczonym lub systemów oczekiwanych kwot i zwiększonych mandatów z niektórych państw członkowskich.

7.2.   Wielkość sprzedaży i udział w rynku

Tabela 5

 

2009

2010

2011

OD

Wielkość sprzedaży (w tonach)

9 454 786

9 607 731

8 488 073

9 294 137

Wskaźnik za 2009 r. = 100

100

102

90

98

Udział w rynku

84,7 %

83,3 %

76,1 %

79,2 %

Wskaźnik za 2009 r. = 100

100

98

90

94

Źródło:

Dane dostarczone przez przemysł unijny

(104)

Wielkość sprzedaży niepowiązanym przedsiębiorstwom w Unii pozostała podczas tego okresu raczej stała. Ponieważ we wspomnianym okresie wzrosła nieco konsumpcja, stała wielkość sprzedaży prowadzi do mniejszego udziału w rynku (spadek o 5,5 punktu procentowego), który zajął przywóz z państw, których dotyczy postępowanie.

7.3.   Wzrost

(105)

Wzrost przemysłu unijnego znajduje odzwierciedlenie w jego wskaźnikach wielkości, takich jak produkcja, sprzedaż, ale przede wszystkim w udziale w rynku. Pomimo wzrostu konsumpcji w analizowanym okresie udział producentów unijnych w rynku nie wzrósł wraz z konsumpcją. Udział przemysłu unijnego w rynku zmalał w danym okresie, podczas gdy wielkość przywozu wzrosła. W tym samym okresie udział w rynku przywozu z Indonezji i Argentyny zwiększył się o ponad 10 punktów procentowych. Fakt, że przemysł unijny nie mógł w pełni skorzystać z wzrostu na rynku wywarł ogólny negatywny wpływ na jego sytuację ekonomiczną.

7.4.   Zatrudnienie i wydajność

Tabela 6

 

2009

2010

2011

OD

Zatrudnienie – Ekwiwalent pełnego czasu pracy (EPC)

1 858

2 055

2 061

2 079

Wskaźnik za 2009 r. = 100

100

111

111

112

Wydajność (w tonach/EPC)

4 707

4 558

4 142

4 354

Wskaźnik za 2009 r. = 100

100

97

88

93

Źródło:

Dane dostarczone przez przemysł unijny.

(106)

Ponieważ przemysł biodiesla jest kapitałochłonnym przemysłem niewymagającym dużej siły roboczej w procesie produkcji i uwzględniając zakres podwykonawstwa w rzeczywistej produkcji biodiesla, liczba osób zatrudnionych przy produkcji nie jest duża. Ponieważ wielkości produkcji wzrosły nieznacznie w omawianym okresie, zatrudnienie także wzrosło.

(107)

W związku z faktem, że zatrudnienie rosło w szybszym tempie niż produkcja, wydajność zmalała o 7 punktów procentowych między 2009 r. i końcem OD.

7.5.   Wielkość rzeczywistego marginesu dumpingu i poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu

(108)

Przemysł unijny odnosił szkodę ze względu na przywóz towarów po cenach dumpingowych ze Stanów Zjednoczonych Ameryki do 2009 r., kiedy zaczyna się okres objęty dochodzeniem w niniejszym postępowaniu. Cła obowiązujące na przywóz ze Stanów Zjednoczonych Ameryki miały zapewnić równe warunki działania, w których przemysł unijny mógłby uczciwie konkurować z tym przywozem i poprawić swoją sytuację po odniesionej szkodzie.

(109)

Najwyraźniej tak się nie stało. Przemysł unijny przynosi obecnie mniejsze zyski niż w 2009 r. i traci udział w rynku, nawet od 2009 r., na rzecz Argentyny i Indonezji, które podcinają ceny unijne. Wykorzystanie mocy produkcyjnych maleje, nawet przy wzroście konsumpcji w Unii. Poprawa sytuacji po wcześniejszym dumpingu wyraźnie nie nastąpiła.

(110)

Marginesy dumpingu dla producentów eksportujących z Argentyny i Indonezji określono powyżej w części dotyczącej dumpingu. Uznano, że jeden producent eksportujący z Indonezji, odpowiadający za niewielki poziom przywozu z Indonezji, nie stosował dumpingu. Ustalono jednak, że pozostali producenci eksportujący z Indonezji i wszyscy producenci eksportujący z Argentyny wprowadzali biodiesla na rynek unijny po cenach dumpingowych. Ponadto, uwzględniając wielkości i ceny przywozu produktu po cenach dumpingowych z dwóch państw, których dotyczy postępowanie, wpływu rzeczywistego marginesu dumpingu nie można uznać za nieznaczny.

8.   Wskaźniki mikroekonomiczne

8.1.   Średnie ceny jednostkowe, koszty jednostkowe i koszty zatrudnienia

Tabela 7

 

2009

2010

2011

OD

Cena jednostkowa w EUR/tonę

797

845

1 096

1 097

Wskaźnik za 2009 r. = 100

100

106

137

138

Koszt jednostkowy w EUR/tonę

760

839

1 089

1 116

Wskaźnik za 2009 r. = 100

100

110

143

147

Koszty zatrudnienia EUR/EPC

57 391

63 490

62 141

61 004

Wskaźnik za 2009 r. = 100

100

111

108

106

Źródło:

Odpowiedzi objętych próbą producentów unijnych na pytania zawarte w kwestionariuszu.

(111)

Chociaż w okresie badanym przemysł unijny był w stanie zwiększyć swoją cenę sprzedaży, z powodu słabych zbiorów rzepaku w 2011 r. koszt produkcji wzrósł w takim stopniu, że nie można było go pokryć zwyżką ceny sprzedaży. Przemysłowi unijnemu nie opłaciło się przywozić alternatywnych surowców z Argentyny i Indonezji z powodu systemów podatkowych obowiązujących w tych krajach i w związku z czym był on zmuszony oprzeć się na przywozie gotowego biodiesla, aby ograniczyć koszty, a tym samym zmniejszyć całkowite straty.

(112)

Jednocześnie koszty zatrudnienia w przedsiębiorstwach objętych próbą wzrosły w badanym okresie, również zmuszając przedsiębiorstwa do znalezienia sposobu ograniczenia ogólnego obciążenia kosztami.

8.2.   Zapasy

Tabela 8

 

2009

2010

2011

OD

Zapasy (tony)

74 473

87 283

90 249

103 058

Wskaźnik za 2009 r. = 100

100

117

121

138

Źródło:

Odpowiedzi objętych próbą producentów unijnych na pytania zawarte w kwestionariuszu.

(113)

W analizowanym okresie zapasy biodiesla zwiększyły o około 40 %. Wzrost zapasów miał miejsce w całym analizowanym okresie. Dane dotyczące zapasów mają jednak tylko ograniczone znaczenie dla oceny sytuacji ekonomicznej przemysłu unijnego, ponieważ biodiesla nie można magazynować dłużej niż przez 6 miesięcy (średnio okres przechowywania wynosi zaledwie około 3 miesiące).

8.3.   Rentowność, inwestycje, zwrot z inwestycji, przepływ pieniężny i zdolność do pozyskiwania kapitału

Tabela 9

 

2009

2010

2011

OD

Rentowność

3,5 %

–0,3 %

–0,2 %

–2,5 %

Inwestycje (w tys. EUR)

188 491

156 927

149 113

141 578

Wskaźnik za 2009 r. = 100

100

83

79

75

Zwrot z inwestycji

19 %

–2 %

–2 %

–24 %

Przepływy pieniężne (w tys. EUR)

244 001

–48 649

21 241

23 984

Wskaźnik za 2009 r. = 100

100

–20

9

10

Źródło:

Odpowiedzi objętych próbą producentów unijnych na pytania zawarte w kwestionariuszu.

(114)

Rentowność producentów unijnych objętych próbą ustalono, wyrażając zysk netto przed opodatkowaniem ze sprzedaży wyrobu podobnego na rynku unijnym jako odsetek przychodów z tej sprzedaży. W analizowanym okresie rentowność producentów unijnych objętych próbą znacznie spadła, z 3,5 % do -2,5 %.

(115)

Poziom inwestycji w produkcję biodiesla realizowanych przez objętych próbą producentów unijnych spadł w tym okresie, co wskazuje, że chociaż producenci objęci próbą nadal byli w stanie inwestować w produkcję biodiesla, to kwota zasobów dostępnych na takie inwestycje zmniejszyła się wraz ze spadkiem ich udziału w rynku.

(116)

Zwrot z inwestycji realizowanych przez objętych próbą producentów unijnych, który wyraża ich zysk przed opodatkowaniem jako odsetek średniej początkowej i końcowej wartości księgowej netto aktywów użytych do produkcji biodiesla, zmniejszył się wraz ze spadkiem rentowności. Spadek zwrotu z inwestycji jest wyraźnym sygnałem pogorszenia się sytuacji ekonomicznej przemysłu unijnego w okresie objętym dochodzeniem.

(117)

Przepływ pieniężny, który jest zdolnością przemysłu do samodzielnego finansowania własnej działalności, znacznie spadł w analizowanym okresie, wskazując na trudności w konkurowaniu objętych próbą przedsiębiorstw z przywozem towarów po cenach dumpingowych z Argentyny i Indonezji.

9.   Wnioski dotyczące szkody

(118)

Analiza sprawdzonych danych wyraźnie wskazuje, że przemysł unijny doznał istotnej szkody, określonej w art. 3 ust. 5 rozporządzenia podstawowego. W czasie wzrostu konsumpcji stracił on udział w rynku i rentowność, podczas gdy udział w rynku przywozu zwiększył się i spowodował podcięcie cen producentów unijnych.

(119)

Inne wskaźniki wskazują również na spadkową lub stabilną tendencję, nawet po wprowadzeniu środków wobec Stanów Zjednoczonych i rozszerzeniu ceł na przywóz z Kanady, który wiązał się z obchodzeniem środków.

(120)

Producenci unijni byli w stanie przenieść na klientów większość wzrostu kosztów produkcji w latach 2010-2011 (+ 33 punkty procentowe), ale tylko poprzez obniżenie rentowności do poziomu jej progu. Nie byli jednak w stanie przenieść na klientów wzrostu kosztów w okresie od 2011 r. do OD spowodowanych wzrostem ceny materiału wsadowego, który stanowił niemal 80 % całkowitych kosztów produkcji biodiesla. Tego wzrostu kosztów nie można było całkowicie przenieść na klientów na rynku unijnym, co prowadziło do strat w OD.

E.   ZWIĄZEK PRZYCZYNOWY

1.   Wprowadzenie

(121)

Zgodnie z art. 3 ust. 6 i ust. 7 rozporządzenia podstawowego zbadano, czy przywóz towarów po cenach dumpingowych z państw których dotyczy postępowanie, spowodował szkodę dla przemysłu unijnego w stopniu wystarczającym, aby można ją było uznać za istotną.

(122)

Oprócz przywozu produktów po cenach dumpingowych zbadano również inne znane czynniki, które w tym samym czasie mogły działać na szkodę przemysłu unijnego, w celu dopilnowania, aby przywozowi towarów po cenach dumpingowych nie przypisano ewentualnej szkody spowodowanej tymi innymi czynnikami.

2.   Wpływ przywozu towarów po cenach dumpingowych

(123)

Ustalono, że w okresie objętym dochodzeniem przywóz towarów nieodbywający się po cenach dumpingowych stanowił niski odsetek (w przedziale 2-6 %) przywozu z Indonezji do UE. Pozostała wielkość przywozu z Indonezji, a także cały przywóz z Argentyny, okazał się według ustaleń przywozem towarów po cenach dumpingowych. Nieuwzględnienie niewielkiej ilości towarów przywożonych po cenach niedumpingowych spośród całego zgłoszonego przywozu z Indonezji nie wpływa na tendencję w przywozie opisaną szczegółowo wyżej.

(124)

Dochodzenie wykazało, że przywóz towarów po niskich, dumpingowych cenach z państw, których dotyczy postępowanie, znacznie wzrósł pod względem wielkości (zwiększył się ponad dwukrotnie) w okresie badanym. Ta sytuacja doprowadziła do znacznego wzrostu jego udziału w rynku, tj. o 10 punktów procentowych, z 9,1 % w 2009 r. do 18,8 % do końca OD.

(125)

Jednocześnie mimo wzrostu konsumpcji przemysł unijny w okresie badanym stracił 5,5 punktów procentowych udziału w rynku.

(126)

Średnie ceny przywozu towarów po cenach dumpingowych wzrosły o 48 % między 2009 r. a OD, lecz były znacznie niższe od cen przemysłu unijnego w tym samym okresie. Przywóz towarów po cenach dumpingowych podciął ceny przemysłu unijnego przy średnim marginesie podcięcia cenowego wynoszącym w OD 4 % w przypadku Indonezji i 8 % w przypadku Argentyny.

(127)

Nacisk wywierany przez wzrost przywozu towarów po niskich, dumpingowych cenach na rynku unijnym nie pozwolił przemysłowi unijnemu na ustalenie jego cen sprzedaży stosownie do warunków panujących na rynku i do wzrostu kosztów. Przedsiębiorstwa objęte próbą były jedynie w stanie przenieść wzrost kosztów na swoich klientów poprzez wzrost ceny ograniczony do 38 %, podczas gdy całkowite koszty wzrosły o 47 % w tym samym okresie.

(128)

Na podstawie powyższych ustaleń stwierdza się tymczasowo, że przywóz towarów po niskich, dumpingowych cenach z państw, których dotyczy postępowanie, który podciął ceny przemysłu unijnego w OD i który również znacznie wzrósł pod względem wielkości, miał decydujący wpływ na istotną szkodę poniesioną przez przemysł unijny.

3.   Wpływ innych czynników

3.1.   Przywóz z innych państw

Tabela 10

Inne państwa trzecie

2009

2010

2011

OD

Przywóz ogółem (w tonach)

699 541

256 327

161 973

175 370

Wskaźnik za 2009 r. = 100

100

37

23

25

Udział w rynku

6,3 %

2,2 %

1,5 %

1,5 %

Wskaźnik za 2009 r. = 100

100

35

23

24

Źródło:

Eurostat

(129)

Przywóz z państw trzecich, głównie z USA, Norwegii i Korei Południowej, znacznie zmniejszył się od 2009 r. do końca OD. Spadek ten był wynikiem nałożenia środków na przywóz ze Stanów Zjednoczonych w 2009 r., a także następstwem dochodzenia w sprawie obejścia środków w odniesieniu do przywozu towarów wysyłanych z Kanady przeprowadzonego w 2010 r. Biorąc pod uwagę spadek udziału w rynku przywozu z innych państw trzecich w czasie pogorszenia się sytuacji finansowej przemysłu unijnego, przywóz z pozostałych państw trzecich mógł mieć jedynie nieistotny wpływ na szkodę poniesioną przez przemysł unijny. Nie można zatem stwierdzić, że podważa on związek przyczynowy pomiędzy szkodą a wpływem przywozu towarów po cenach dumpingowych.

3.2.   Przywóz towarów po cenach niedumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie

(130)

Przywóz towarów po cenach niedumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, został stwierdzony, ale dopiero w drugiej połowie 2011 r. Biorąc pod uwagę krótki okres, w którym ten przywóz miał miejsce, a także jego ograniczone ilości, przywóz ten mógł spowodować szkodę dla przemysłu unijnego jedynie w nieistotnym zakresie i nie może być podstawą do podważenia związku przyczynowego pomiędzy szkodą a wpływem przywozu towarów po cenach dumpingowych.

3.3.   Pozostali producenci unijni

(131)

Biorąc pod uwagę małą wielkość produkcji producentów unijnych wyłączonych z definicji przemysłu unijnego, a także nieznaczną wielkość ich przywozu w ujęciu ogólnym, producenci ci nie zostali uznani za przyczynę szkody przemysłu unijnego.

3.4.   Przywóz realizowany przez przemysł unijny

(132)

CARBIO, stowarzyszenie argentyńskich producentów biodiesla, stwierdziło, że szkoda poniesiona przez przemysł unijny była spowodowana przywozem towarów z Argentyny i Indonezji realizowanym przez producentów unijnych. Stowarzyszenie określiło ten przywóz jako samodzielnie wyrządzoną szkodę i stwierdziło, że nie powinno być brane pod uwagę jako przyczyna szkody na podstawie zachowania argentyńskich producentów.

(133)

Z danych przedstawionych przez przemysł unijny jasno wynika, że w okresie badanym przywoził on określone ilości biodiesla z Argentyny i Indonezji, do 60 % całego przywozu z tych państw w OD. Przemysł unijny stwierdził jednak, że przywóz ten miał miejsce w obronie własnej. Możliwość korzystania z dumpingowych cen tego przywozu w krótkim okresie pozwoliła producentom unijnym utrzymać działalność w perspektywie średniookresowej.

(134)

Przywóz biodiesla po cenach dumpingowych przez przemysł unijny znacznie wzrósł w 2011 r. i w OD, tj. gdy skutki zróżnicowanego podatku wywozowego nałożonego na biodiesel oraz surowce do jego produkcji były najbardziej odczuwalne, ponieważ właśnie w tym czasie przywóz surowców (oleju sojowego i oleju palmowego) stał się nieopłacalny w porównaniu z przywozem produktu końcowego. System zróżnicowanego podatku wywozowego w obu państwach nakładał na wywóz surowców wyższy podatek od podatku nałożonego na produkt końcowy. Kwestia, czy zróżnicowany podatek wywozowy można uznać za subsydium w rozumieniu art. 2 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, zostanie zbadana w bieżącym dochodzeniu antysubsydyjnym.

(135)

Dla przykładu, w niektórych miesiącach OD cena importowa oleju sojowego z Argentyny była wyższa niż cena importowa SME, przez co zakup oleju sojowego był ekonomicznie niekorzystny. W tej sytuacji zakup SME był jedyną możliwością uzasadnioną ekonomicznie.

(136)

W każdym razie gdyby przemysł unijny nie dokonał przywozu tych ilości biodiesla, ich przywozu dokonałyby przedsiębiorstwa handlowe w Unii, podcinając cenowo przemysł unijny i sprzedając te ilości na rynku unijnym, ponieważ przywożą już z tych państw towary na sprzedaż dla rafinerii produkujących olej napędowy, konkurujących z przemysłem unijnym. Związek przyczynowy nie zostaje podważony przez ten przywóz, a więc argument ten zostaje tymczasowo odrzucony.

3.5.   Zdolność produkcyjna przemysłu unijnego

(137)

CARBIO twierdzi dalej, że szkoda poniesiona przez przemysł unijny wynika z nadmiernej zdolności produkcyjnej spowodowanej jego nadmiernym rozwojem. Twierdzi ono, że przy wykorzystaniu mocy produkcyjnych na poziomie 50 % w 2008 r. przemysł nadal się rozwijał przy braku współmiernego wzrostu po stronie popytu.

(138)

Prawdą jest, że w okresie badanym wykorzystanie mocy produkcyjnych w Unii pozostawało na niskim poziomie, tj. na poziomie 40 % w OD. W związku z tym niektóre przedsiębiorstwa nie wykorzystywały swoich istniejących mocy produkcyjnych.

(139)

Wykorzystanie mocy produkcyjnych było jednak niskie już na początku okresu badanego i pozostało niskie w całym tym okresie, a także było stabilne w przedsiębiorstwach objętych próbą.

(140)

Przedsiębiorstwa objęte próbą odnotowywały zysk na początku okresu badanego, a stratę na końcu tego okresu, przy stabilnym wykorzystaniu mocy produkcyjnych. Uzasadniony jest wniosek, że cały przemysł stał się również mniej rentowny, podczas gdy wykorzystanie mocy produkcyjnych pozostało stabilne. Nie można zatem uznać tego stanu rzeczy za główną przyczynę szkody, ponieważ nic nie wskazuje na istnienie związku przyczynowego. Z tego względu argument ten tymczasowo odrzucono.

3.6.   Brak dostępu do surowców i integracja pionowa

(141)

CARBIO twierdzi również, że przemysł unijny poniósł szkodę ze względu na brak wydajności, w szczególności ponieważ nie jest zintegrowany pionowo i nie jest zlokalizowany w pobliżu źródła surowców.

(142)

Argumenty te zostają tymczasowo odrzucone. Niektóre przedsiębiorstwa objęte próbą znajdują się w portach z ciągłym dostępem do surowców sprowadzanych statkami, a inne przedsiębiorstwa objęte próbą umieściły swoje zakłady biodiesla bezpośrednio na tym samym terenie, na którym znajdują się ich zakłady produkcji oleju roślinnego. Zakłady wielu producentów biodiesla na południu Europy są celowo zlokalizowane na terenach portowych, aby mieć dostęp do surowców przywożonych z Argentyny i Indonezji lub na tych samych terenach co ich klienci (tj. rafinerie kopalnego oleju napędowego). Biorąc pod uwagę, że zróżnicowany podatek wywozowy doprowadził do tego, że surowce stały się droższe niż produkt końcowy, sytuacja ta wyraźnie spowodowała szkodę dla przemysłu unijnego, poprzez ekonomiczne uniemożliwienie produkcji PME i SME w UE.

3.7.   Inne czynniki regulacyjne

(143)

CARBIO odniosło się również do niektórych czynników regulacyjnych, które jak twierdzi spowodowały szkodę dla przemysłu unijnego, przy czym część z nich ma status wniosków, które dotychczas nie weszły w życie. CARBIO szczególnie podkreśla jednak system „podwójnego liczenia”, który opisano poniżej.

(144)

Dyrektywa w sprawie odnawialnych źródeł energii wymaga od państw członkowskich umożliwienia mieszania pewnej ilości biodiesla z mineralnym olejem napędowym przed sprzedaniem go użytkownikom. Niektóre państwa członkowskie skorzystały z przepisu tej dyrektywy, który umożliwia obniżenie o połowę tej ilości, jeśli stosowany biodiesel został wytworzony z olejów odpadowych i zużytego tłuszczu zwierzęcego. Dla przykładu jeśli państwo członkowskie wymaga wymieszania 7 % biodiesla z 93 % mineralnego oleju napędowego, to ta wartość wynosząca 7 % zmniejsza się do 3,5 %, jeśli jest to biodiesel odpadowy.

(145)

CARBIO twierdzi, że zasady podwójnego liczenia doprowadziły do spadku sprzedaży tzw. biodiesla „pierwszej generacji” w ilości 1 mln Mt w OD, i to właśnie jest przyczyną szkody poniesionej przez przemysł unijny. Twierdzenie to odrzuca się, ponieważ próba producentów unijnych obejmuje niektóre przedsiębiorstwa, które produkują podwójnie licznego biodiesla i których sytuacja finansowa nie różni się znacząco od sytuacji przedsiębiorstw objętych próbą, produkujących biodiesla z olejów roślinnych z pierwszego tłoczenia. W trakcie weryfikacji przekazanych przez nie danych przedsiębiorstwa te wykazały, że na cenę ich biodiesla wpływa niska cena przywozu towarów po cenach dumpingowych z Argentyny i Indonezji, ponieważ ich produkty konkurują bezpośrednio z PME i SME z państw, których dotyczy postępowanie.

(146)

Wysunięto również argument, że przemysł unijny ponosi szkodę, ponieważ nie inwestuje w większym stopniu w biopaliwa drugiej generacji, takie jak paliwa produkowane z wykorzystaniem olejów odpadowych. Argument ten został tymczasowo odrzucony, ponieważ w Unii nie jest dostępna wystarczająca ilość oleju odpadowego, aby znacząco zwiększyć przetwarzane ilości tego surowca w stosunku do obecnego poziomu.

3.8.   Ograniczenia w państwach członkowskich

(147)

CARBIO twierdziło również, że szkoda wyrządzona przemysłowi unijnemu nie mogła wynikać z przywozu z państw, których dotyczy postępowanie, ze względu na systemy kwotowania i systemy podatkowe w różnych państwach członkowskich, które ograniczają dostęp do tych rynków. CARBIO twierdzi również, że niektóre rynki w UE są zamknięte dla SME i PME ze względu na warunki klimatyczne.

(148)

Stowarzyszenie ma słuszność, twierdząc, że temperatura zablokowania zimnego filtra (CFPP) w przypadku PME (+13 stopni Celsjusza) oznacza, że PME nie może być stosowany w Unii bez wcześniejszego wymieszania go z innymi biodieslami, aby obniżyć temperaturę CFPP. W przypadku SME temperatura CFPP, wznosząca 0 stopni Celsjusza, pozwala jednak na szersze zastosowanie, szczególnie w okresie miesięcy letnich.

(149)

Argument, że przyczyną szkody poniesionej przez przemysł unijny jest system regulacyjny istniejący w niektórych państwach członkowskich został wnikliwie przeanalizowany w czasie całego dochodzenia.

(150)

W niektórych państwach członkowskich istnieją systemy kwotowania, w ramach których przedsiębiorstwom w tym państwie członkowskim lub w innych państwach członkowskich w całej Unii przydziela się określoną kwotę produkcyjną. Większość państw udzieliło jednak korzyści poprzez system podatkowy, przy czym korzyści te są obniżane lub wycofywane.

(151)

Dla przykładu we Francji istnieje „przywilej zwolnienia z podatku” w wysokości 90 EUR/tonę w odniesieniu do biodiesla wyprodukowanego w ramach kwoty. Biorąc jednak pod uwagę niskie ceny przywozu towarów po cenach dumpingowych, często przywóz biodiesla jest tańszy niż jego zakup od przemysłu unijnego, nawet po uwzględnieniu korzyści podatkowej. Stwierdzenie to znajduje odzwierciedlenie w fakcie, że przywóz z Argentyny jest wyraźnie obecny na rynku francuskim.

(152)

W niektórych państwach członkowskich przywóz z Argentyny i Indonezji nie jest obecny, ze względu na warunki klimatyczne lub systemy kwotowania. W większości Unii przywóz z Argentyny i Indonezji jest jednak obecny na rynku, ze względu na brak systemu kwotowania lub ze względu na fakt, że jego cena jest niższa od wszelkich korzyści podatkowych, jakich państwo członkowskie może udzielić.

(153)

Biorąc pod uwagę, że PME i SME po zmieszaniu z RME wyprodukowanym w Unii lub innym biodieslem mogą być sprzedawane w całej Unii oraz że przywóz jest obecny w dużych ilościach, a ceny dumpingowe występują nawet w państwach członkowskich posiadających system korzyści podatkowych, argument ten zostaje tymczasowo odrzucony, jako że istniejące systemy kwotowania i systemy podatkowe nie są w stanie podważyć związku przyczynowego między szkodą a wpływem przywozu towarów po cenach dumpingowych.

4.   Wnioski w sprawie związku przyczynowego

(154)

Z powyższej analizy wynika, że wystąpił znaczny wzrost wielkości i udziału w rynku przywozu po niskich, dumpingowych cenach pochodzącego z państw, których dotyczy postępowanie. Jednocześnie ustalono, że przywóz ten podcinał cenę przemysłu unijnego w OD.

(155)

Dane wskazują, że sytuacja ekonomiczna przemysłu unijnego znacznie się pogorszyła wraz ze wzrostem przywozu towarów po niskich cenach z państw, których dotyczy postępowanie.

(156)

Powyższa analiza pozwoliła na właściwe odróżnienie i oddzielenie skutków wszystkich znanych czynników mających wpływ na sytuację przemysłu unijnego od szkodliwych skutków przywozu towarów po cenach dumpingowych. Na podstawie tej analizy stwierdza się tymczasowo, że przywóz towarów po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie, spowodował istotną szkodę dla przemysłu unijnego w rozumieniu art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego.

(157)

Zgodnie z art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego dokonano oceny znanych czynników innych niż przywóz towarów po cenach dumpingowych i nie znaleziono dowodów na to, że czynniki te podważają związek przyczynowy między przywozem towarów po cenach dumpingowych a szkodą poniesioną przez przemysł unijny.

F.   INTERES UNII

(158)

Zgodnie z art. 21 rozporządzenia podstawowego Komisja zbadała, czy pomimo wniosku stwierdzającego występowanie szkodliwego dumpingu istnieją decydujące powody, aby stwierdzić, że przyjęcie środków w tym konkretnym przypadku nie leży w interesie Unii. Analizę interesu Unii oparto na ocenie wszystkich różnorodnych interesów, których dotyczy sprawa, w tym interesu przemysłu unijnego, interesu importerów oraz interesu dostawców surowców i użytkowników.

1.   Interes przemysłu unijnego

(159)

Jak wspomniano powyżej, przemysł unijny poniósł istotną szkodę spowodowaną przez przywóz towarów po cenach dumpingowych z państw, których dotyczy postępowanie. Niewprowadzenie środków najprawdopodobniej doprowadziłoby do kontynuacji negatywnej tendencji w sytuacji finansowej przemysłu unijnego. Na sytuację przemysłu unijnego wpłynął szczególnie spadek rentowności z +3 % w 2009 r. do -2,5 % na koniec OD. Jakikolwiek dalszy spadek wyników doprowadziłby ostatecznie do cięć w produkcji i większej liczby zamykanych zakładów produkcyjnych, co stanowiłoby zagrożenie dla zatrudnienia i inwestycji w Unii.

(160)

Wprowadzenie środków przywróciłoby uczciwą konkurencję na rynku. Spadkowa tendencja rentowności przemysłu unijnego wynika z jego trudności w konkurowaniu z przywozem towarów po niskich, dumpingowych cenach z państw, których dotyczy postępowanie, co z kolei wynika również z systemu podatku wywozowego w obu państwach, który powoduje obniżenie ceny w przywozie SME i PME na rynku unijnym, zwiększając jednocześnie cenę surowców. W związku z tym wprowadzenie środków antydumpingowych pozwoliłoby przemysłowi unijnemu na zwiększenie rentowności do poziomów uznawanych za niezbędne w tym kapitałochłonnym przemyśle.

(161)

Środki powinny zapewnić przemysłowi unijnemu możliwość stopniowego powrotu do sytuacji sprzed szkodliwego dumpingu ustalonego w trakcie dochodzenia.

2.   Interes niepowiązanych importerów/przedsiębiorstw handlowych w Unii

(162)

Zwrócono się do niepowiązanych importerów/przedsiębiorstw handlowych w Unii o zgłoszenie się do Komisji. Żaden importer nie współpracował jednak w ramach dochodzenia.

(163)

Wobec braku danych pochodzących od niepowiązanych importerów lub przedsiębiorstw handlowych nie znaleziono dowodów na to, że wprowadzenie środków byłoby wyraźnie sprzeczne z interesem tych stron.

3.   Interes użytkowników i konsumentów

(164)

Po wszczęciu postępowania wysłano kwestionariusze do wszystkich znanych przedsiębiorstw będących użytkownikami biodiesla i zajmujących się produkcją i dystrybucją mineralnego oleju napędowego, a także mieszaniem mineralnego oleju napędowego z biodieslem.

(165)

Trzech użytkowników biodiesla odpowiedziało na kwestionariusz użytkownika, stwierdzając jednak przy tym, że biodiesel stanowi bardzo niewielką część ich całej działalności gospodarczej. Stwierdzili oni, że jeśli byliby prawnie zobowiązani do zakupu biodiesla i jak wcześniej cło spowodowałoby zwiększenie ceny biodiesla, wzrost ten zostałby automatycznie przeniesiony na ich klientów.

(166)

Biorąc pod uwagę niewielką ilość dostępnych informacji, nałożenie środków powinno mieć bardzo mały wpływ na konsumenta finalnego, biorąc pod uwagę niewielki odsetek biodiesla, który jest mieszany z mineralnym olejem napędowym nabywanym przez konsumentów na stacjach paliw. Nie znaleziono dowodów na to, że wprowadzenie środków byłoby wyraźnie sprzeczne z interesem użytkowników lub konsumentów.

4.   Interes dostawców surowców

(167)

Jedno stowarzyszenie dostawców surowców FEDIOL (federacja reprezentująca europejski przemysł oleju roślinnego i białkowego w Europie) odpowiedziało na kwestionariusz przesłany dostawcom surowców. Stwierdziło ono, że przywóz towarów z państw, których dotyczy postępowanie, ograniczył popyt na olej rzepakowy w całej Unii, który spadł o ponad 1 mln ton w latach 2009-2011.

(168)

Stowarzyszenie to uważa, że nałożenie środków będzie miało pozytywny wpływ na sektor dostawców w UE, ponieważ wzrośnie wykorzystanie mocy produkcyjnych. Wzrost popytu na olej rzepakowy zasiliłby wtedy sektor mieszanek paszowych, gdyż są to pozostałości z produkcji oleju rzepakowego, oraz sektor rolnictwa w UE jako producenta rzepaku.

(169)

Uzyskany dowód wskazuje zatem, że nałożenie środków leżałoby w interesie dostawców surowców w Unii.

5.   Wniosek dotyczący interesu Unii

(170)

Wprowadzenie środków wobec przywozu biodiesla z Argentyny i Indonezji wyraźnie leżałoby w interesie przemysłu unijnego. Pozwoliłoby przemysłowi unijnemu na wzrost i stopniowy powrót do sytuacji sprzed szkody spowodowanej przez przywóz towarów po cenach dumpingowych. Jeżeli jednak nie zostałyby nałożone żadne środki, sytuacja ekonomiczna przemysłu unijnego nadal by się pogarszała i więcej podmiotów gospodarczych zaprzestałoby prowadzenia tej działalności. Chociaż nie można było wyciągnąć jasnych wniosków w stosunku do użytkowników i importerów, nałożenie środków powinno leżeć w interesie dostawców surowców.

(171)

Brakuje decydujących dowodów na to, że wprowadzenie tymczasowych środków antydumpingowych na przywóz biodiesla z Argentyny i Indonezji byłoby wyraźne sprzeczne z interesem Unii.

G.   TYMCZASOWE ŚRODKI ANTYDUMPINGOWE

(172)

Biorąc pod uwagę wnioski wyciągnięte w odniesieniu do dumpingu, szkody, związku przyczynowego i interesu Unii, należy nałożyć tymczasowe środki antydumpingowe, aby zapobiec dalszemu wyrządzaniu szkody przemysłowi unijnemu w wyniku przywozu towarów po cenach dumpingowych.

1.   Poziom usuwający szkodę

(173)

Do celów określenia poziomu tych środków uwzględniono ustalone marginesy dumpingu i kwotę opłat cła niezbędną do usunięcia szkody poniesionej przez producentów unijnych, bez przekraczania ich poziomów.

(174)

Przy obliczaniu kwoty cła niezbędnej do usunięcia skutków szkodliwego dumpingu uznano, że wszelkie środki powinny umożliwić przemysłowi unijnemu pokrycie kosztów produkcji i osiągnięcie takiego zysku przed opodatkowaniem, jaki byłby racjonalnie możliwy do osiągnięcia w normalnych warunkach konkurencji, tj. przy braku przywozu po cenach dumpingowych.

(175)

W tym celu marżę zysku wynoszącą 15 % obrotów można uznać za odpowiedni poziom, jakiego przemysł unijny mógłby oczekiwać przy braku szkodliwego dumpingu na podstawie ustaleń poprzedniego dochodzenia odnoszącego się do przywozu ze Stanów Zjednoczonych, w którym uznano go za uzasadniony w celu zagwarantowania zyskownych inwestycji w tym sektorze w perspektywie długoterminowej.

(176)

Na tej podstawie obliczono cenę produktu podobnego niewyrządzającą szkody przemysłowi unijnemu. Cenę niewyrządzającą szkody uzyskano poprzez skorygowanie cen sprzedaży producentów unijnych objętych próbą z uwzględnieniem faktycznego zysku / faktycznej straty w OD oraz poprzez dodanie wspomnianej wyżej marży zysku.

(177)

Niezbędny wzrost cen ustalono następnie na podstawie porównania średniej ważonej ceny importowej producentów eksportujących objętych próbą w państwach, których dotyczy postępowanie, ustalonej na potrzeby obliczeń podcięcia cenowego, z niewyrządzającą szkody ceną produktów podobnych sprzedawanych przez producentów unijnych objętych próbą na rynku unijnym w OD. Wszelkie różnice wynikające z tego porównania wyrażono jako odsetek całkowitej wartości importowej CIF.

2.   Środki tymczasowe

(178)

Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia podstawowego należy nałożyć tymczasowe cła antydumpingowe na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji na poziomie marginesu dumpingu lub marginesu szkody, w zależności od tego, która wartość jest niższa, zgodnie z zasadą niższego cła.

(179)

Stawki cła antydumpingowego ustalono poprzez porównanie marginesów usunięcia szkody i marginesów dumpingu. W związku z tym tymczasowe stawki cła antydumpingowego, wyrażone jako odsetek ceny CIF na granicy Unii przed ocleniem są następujące:

Państwo

Przedsiębiorstwo

Tymczasowy margines dumpingu

Tymczasowy margines szkody

Tymczasowa stawka cła antydumpingowego

Argentyna

Aceitera General Deheza S.A., General Deheza, Rosario

10,6 %

27,8 %

10,6 %

 

Bunge Argentina S.A., Buenos Aires

10,6 %

27,8 %

10,6 %

 

Louis Dreyfus Commodities S.A., Buenos Aires

7,2 %

30,9 %

7,2 %

 

Molinos Rio de la Plata S.A., Buenos Aires

6,8 %

31,8 %

6,8 %

 

Oleaginosa Moreno Hermanos S.A.F.I.C.I. y A., Bahia Blanca

6,8 %

31,8 %

6,8 %

 

Vicentin S.A.I.C., Avellaneda

6,8 %

31,8 %

6,8 %

 

Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące

7,9 %

31 %

7,9 %

 

Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa

10,6 %

31,8 %

10,6 %

Indonezja

PT. Ciliandra Perkasa, Jakarta

0,0 %

 

0,0 %

 

PT. Musim Mas, Medan

2,8 %

23,3 %

2,8 %

 

PT. Pelita Agung Agrindustri, Medan

5,3 %

27,1 %

5,3 %

 

PT Wilmar Bioenergi Indonesia, Medan

9,6 %

26,4 %

9,6 %

 

PT Wilmar Nabati Indonesia, Medan

9,6 %

26,4 %

9,6 %

 

Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące

6,5 %

25,3 %

6,5 %

 

Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa

9,6 %

27,1 %

9,6 %

(180)

Biorąc jednak pod uwagę, że cło antydumpingowe będzie miało również zastosowanie do mieszanek zawierających biodiesel (proporcjonalnie do zawartości biodiesla w mieszance według masy), a także do czystego biodiesla, w celu prawidłowego wdrożenia cła przez organy celne państw członkowskich dokładniejszym i właściwszym podejściem będzie wyrażenie cła jako stałej kwoty EUR na tonę netto i stosowanie jej do czystego przywożonego biodiesla lub do proporcji biodiesla w mieszance produktu.

(181)

Indywidualne stawki cła antydumpingowego dla poszczególnych przedsiębiorstw określone w niniejszym rozporządzeniu zostały określone na podstawie ustaleń obecnego dochodzenia. Odzwierciedlają one zatem sytuację ustaloną podczas dochodzenia w odniesieniu do tych przedsiębiorstw. Wspomniane stawki celne (w odróżnieniu od ogólnokrajowego cła stosowanego do „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”) mają więc zastosowanie wyłącznie do przywozu produktu objętego postępowaniem pochodzącego z państw, których dotyczy postępowanie, i wyprodukowanego przez wymienione przedsiębiorstwa, tj. konkretne podmioty prawne. Przywożony produkt objęty postępowaniem wyprodukowany przez jakiekolwiek inne przedsiębiorstwo, które nie zostało wyraźnie wymienione w części normatywnej niniejszego rozporządzenia, w tym przez podmioty powiązane z przedsiębiorstwami wyraźnie wymienionymi, nie może korzystać z tych stawek i podlega stawce celnej mającej zastosowanie do „wszystkich pozostałych przedsiębiorstw”.

(182)

Wszelkie wnioski o zastosowanie wspomnianych indywidualnych stawek cła antydumpingowego dla przedsiębiorstw (np. po zmianie nazwy podmiotu lub po utworzeniu nowych podmiotów zajmujących się produkcją lub sprzedażą) należy kierować do Komisji (8) wraz z wszystkimi odpowiednimi informacjami, w szczególności dotyczącymi wszelkich zmian w zakresie działalności przedsiębiorstwa związanej z produkcją, sprzedażą krajową i eksportową, wynikających np. z wyżej wspomnianej zmiany nazwy lub zmiany podmiotu zajmującego się produkcją lub sprzedażą. W razie potrzeby rozporządzenie zostanie odpowiednio zmienione poprzez uaktualnienie wykazu przedsiębiorstw korzystających z indywidualnych stawek cła.

(183)

Komisja poddała rejestracji przywóz produktu objętego postępowaniem z państw, których dotyczy postępowanie, rozporządzeniem Komisji (UE) nr 79/2013 z dnia 28 stycznia 2013 r. Uczyniła to z myślą o ewentualnym zastosowaniu środków antydumpingowych z mocą wsteczną zgodnie z art. 10 ust. 4 rozporządzenia podstawowego. Na obecnym etapie postępowania nie można podjąć decyzji o ewentualnym zastosowaniu środków antydumpingowych z mocą wsteczną.

H.   PRZEPISY KOŃCOWE

(184)

W celu zapewnienia dobrego zarządzania zainteresowane strony, które zgłosiły się w terminie określonym w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, mogą przedstawić swoje opinie na piśmie oraz złożyć wniosek o przeprowadzenie posiedzenia wyjaśniającego w terminie jednego miesiąca od publikacji niniejszego rozporządzenia. Ustalenia dotyczące nałożenia ceł, dokonane na potrzeby niniejszego rozporządzenia, mają charakter tymczasowy i mogą zostać ponownie rozważone w celu nałożenia wszelkich środków ostatecznych,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

1.   Niniejszym nakłada się tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych lub parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym w formie czystej lub zawartych w mieszance, objętych obecnie kodami CN ex 1516 20 98 (kody TARIC 1516209821, 1516209829 i 1516209830), ex 1518 00 91 (kody TARIC 1518009121, 1518009129 i 1518009130), ex 1518 00 95 (kody TARIC 1518009510), ex 1518 00 99 (kody TARIC 1518009921, 1518009929 i 1518009930), ex 2710 19 43 (kody TARIC 2710194321, 2710194329 i 2710194330), ex 2710 19 46 (kody TARIC 2710194621, 2710194629 i 2710194630), ex 2710 19 47 (kody TARIC 2710194721, 2710194729 i 2710194730), 2710 20 11, 2710 20 15, 2710 20 17, ex 3824 90 97 (kody TARIC 3824909701, 3824909703 i 3824909704), 3826 00 10 oraz ex 3826 00 90 (kody TARIC 3826009011, 3826009019 i 3826009030), pochodzących z Argentyny i Indonezji.

2.   Stawki tymczasowego cła antydumpingowego mające zastosowanie do produktu opisanego w ust. 1 i wytworzonego przez poniższe przedsiębiorstwa, są następujące:

Państwo

Przedsiębiorstwo

Stawka cła tymczasowego

EUR/ tonę netto

Dodatkowy kod TARIC

Argentyna

Aceitera General Deheza S.A., General Deheza, Rosario; Bunge Argentina S.A., Buenos Aires

104,92

B782

 

Louis Dreyfus Commodities S.A., Buenos Aires

69,16

B783

 

Molinos Rio de la Plata S.A., Buenos Aires; Oleaginosa Moreno Hermanos S.A.F.I.C.I. y A., Bahia Blanca; Vicentin S.A.I.C., Avellaneda

65,24

B784

 

Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące:

Cargill S.A.C.I., Buenos Aires; Unitec Bio S.A., Buenos Aires; Viluco S.A., Tucuman

75,97

B785

 

Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa

104,92

B999

Indonezja

PT Ciliandra Perkasa, Jakarta

0

B786

 

PT Musim Mas, Medan

24,99

B787

 

PT Pelita Agung Agrindustri, Medan

45,65

B788

 

PT Wilmar Bioenergi Indonesia, Medan; PT Wilmar Nabati Indonesia, Medan

83,84

B789

 

Pozostałe przedsiębiorstwa współpracujące:

PT Cermerlang Energi Perkasa, Jakarta

57,14

B790

 

Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa

83,84

B999

3.   Cło antydumpingowe nałożone na mieszanki stosuje się proporcjonalnie do całkowitej zawartości w mieszance, według masy, monoalkilowych estrów kwasów tłuszczowych i parafinowych olejów napędowych będących produktem syntezy lub hydrorafinacji o pochodzeniu niekopalnym (zawartości biodiesla).

4.   W przypadkach, w których towary zostały uszkodzone przed wprowadzeniem do swobodnego obrotu i w których w związku z tym dokonuje się proporcjonalnego podziału ceny faktycznie zapłaconej lub należnej w celu ustalenia wartości celnej na podstawie art. 145 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 (9), kwota cła antydumpingowego obliczona na podstawie kwot podanych wyżej, zostaje pomniejszona o wartość procentową odpowiadającą proporcjonalnemu podziałowi ceny faktycznie zapłaconej lub należnej.

5.   Dopuszczenie do swobodnego obrotu w Unii Europejskiej produktu, o którym mowa w ust. 1, uwarunkowane jest wpłaceniem zabezpieczenia w wysokości kwoty cła tymczasowego.

6.   O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.

Artykuł 2

1.   Nie naruszając przepisów art. 20 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009, zainteresowane strony mogą zwrócić się o ujawnienie istotnych faktów i ustaleń, na podstawie których przyjęto niniejsze rozporządzenie, przedstawić swoje opinie na piśmie i wystąpić o możliwość złożenia przed Komisją ustnych wyjaśnień w terminie jednego miesiąca od daty wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.

2.   Na podstawie art. 21 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 zainteresowane strony mogą przedstawiać uwagi dotyczące zastosowania niniejszego rozporządzenia w terminie jednego miesiąca od daty jego wejścia w życie.

Artykuł 3

1.   Organom celnym poleca się niniejszym zaprzestanie rejestracji przywozu ustanowionej zgodnie z art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 79/2013.

2.   Dane zebrane na temat produktów, które dopuszczono do konsumpcji nie później niż 90 dni przed datą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia są przechowywane do wejścia w życie ewentualnych środków ostatecznych lub zakończenia niniejszego postępowania.

Artykuł 4

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 1 niniejszego rozporządzenia obowiązuje przez okres sześciu miesięcy.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 27 maja 2013 r.

W imieniu Komisji

José Manuel BARROSO

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 343 z 22.12.2009, s. 51.

(2)  Dz.U. C 260 z 29.8.2012, s. 8.

(3)  Dz.U. L 27 z 29.1.2013, s. 10.

(4)  Dz.U. C 342 z 10.11.2012, s. 12.

(5)  W siedzibie WET BV zweryfikowano także księgi innych przedsiębiorstw z grupy Wilmar mających siedzibę w Europie: Wilmar Italia SrL, Mediolan, Włochy; Oxem Oleo, Mezzana Bigli, Włochy.

(6)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93, zmienione w szczególności rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1602/2000, art. 291–300.

(7)  We wspomnianym państwie członkowskim uznaje się biodiesla wytwarzanego z destylatu kwasów tłuszczowych oleju palmowego („PFAD”) za „podwójne liczony”, co oznacza, że wkład biopaliw produkowanych z PFAD uznaje się za dwukrotnie większy od wkładu innych biopaliw. Można wobec tego zmieszać mineralny olej napędowy z połową ilości takiego podwójnie liczonego biodiesla. Podwójnie liczony biodiesel jest droższy niż normalny/pojedynczo liczony biodiesel, a zatem od klienta pobiera się opłatę. Jednak zgodnie z krajową praktyką w przypadku podwójnie liczonego biodiesla klient uiści opłatę jedynie po uzyskaniu zgody rządu (w drodze certyfikatu), że podwójnie liczony biodiesel spełnia wszystkie kryteria, aby uznać go za podwójnie liczony biodiesel. Po wydaniu przez rząd tego certyfikatu powiązany importer może wysłać do klienta odrębną fakturę dotyczącą należnej opłaty, którą należy uregulować.

(8)  European Commission, Directorate-General for Trade, Directorate H, 1049 Brussels, Belgia.

(9)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1).


28.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 141/26


ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE KOMISJI (UE) NR 491/2013

z dnia 27 maja 2013 r.

ustanawiające standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (1),

uwzględniając rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektorów owoców i warzyw oraz przetworzonych owoców i warzyw (2), w szczególności jego art. 136 ust. 1,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 543/2011 przewiduje – zgodnie z wynikami wielostronnych negocjacji handlowych Rundy Urugwajskiej – kryteria, na których podstawie ustalania Komisja ustala standardowe wartości dla przywozu z państw trzecich, w odniesieniu do produktów i okresów określonych w części A załącznika XVI do wspomnianego rozporządzenia.

(2)

Standardowa wartość w przywozie jest obliczana każdego dnia roboczego, zgodne z art. 136 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy uwzględnieniu podlegających zmianom danych dziennych. Niniejsze rozporządzenie powinno zatem wejść w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej,

PRZYJMUJE NINIEJSZE ROZPORZĄDZENIE:

Artykuł 1

Standardowe wartości celne w przywozie, o których mowa w art. 136 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, są ustalone w załączniku do niniejszego rozporządzenia.

Artykuł 2

Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie z dniem jego opublikowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 27 maja 2013 r.

W imieniu Komisji, za Przewodniczącego,

Jerzy PLEWA

Dyrektor Generalny ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich


(1)  Dz.U. L 299 z 16.11.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 157 z 15.6.2011, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Standardowe wartości w przywozie dla ustalania ceny wejścia niektórych owoców i warzyw

(EUR/100 kg)

Kod CN

Kod państw trzecich (1)

Standardowa wartość w przywozie

0702 00 00

AL

15,0

MA

56,4

TN

54,8

TR

67,0

ZZ

48,3

0707 00 05

AL

27,7

MK

25,8

TR

132,0

ZZ

61,8

0709 93 10

MA

110,7

TR

129,1

ZZ

119,9

0805 10 20

EG

49,5

IL

71,8

MA

62,2

ZZ

61,2

0805 50 10

AR

107,2

TR

111,4

ZA

98,7

ZZ

105,8

0808 10 80

AR

155,2

BR

95,6

CL

113,1

CN

90,5

MK

42,6

NZ

124,1

US

207,5

ZA

106,5

ZZ

116,9

0809 29 00

US

557,8

ZZ

557,8


(1)  Nomenklatura krajów ustalona w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1833/2006 (Dz.U. L 354 z 14.12.2006, s. 19). Kod „ZZ” odpowiada „innym pochodzeniom”.


DYREKTYWY

28.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 141/28


DYREKTYWA RADY 2013/12/UE

z dnia 13 maja 2013 r.

dostosowująca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE w sprawie efektywności energetycznej w związku z przystąpieniem Republiki Chorwacji

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając traktat o przystąpieniu Chorwacji, w szczególności jego art. 3 ust. 4,

uwzględniając akt przystąpienia Chorwacji, w szczególności jego art. 50,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z art. 50 aktu przystąpienia Chorwacji, w przypadku gdy akty instytucji przyjęte przed dniem przystąpienia wymagają dostosowań w związku z przystąpieniem, a niezbędne dostosowania nie zostały przewidziane w akcie przystąpienia lub załącznikach do niego, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje w tym celu niezbędne akty, jeżeli pierwotny akt nie został przyjęty przez Komisję.

(2)

W akcie końcowym konferencji, w ramach prac której przygotowano i przyjęto Traktat o przystąpieniu Chorwacji, zwrócono uwagę na fakt, że Wysokie Umawiające się Strony osiągnęły porozumienie polityczne co do szeregu dostosowań do aktów prawnych przyjętych przez instytucje, wymaganych w związku z przystąpieniem, oraz wezwały Radę i Komisję do przyjęcia tych dostosowań przed przystąpieniem, w stosownych przypadkach po ich uzupełnieniu i aktualizacji w celu uwzględnienia zmian w prawie Unii.

(3)

W dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE (1) zobowiązano państwa członkowskie do ustanowienia orientacyjnych krajowych wartości docelowych efektywności energetycznej, przy czym państwa członkowskie powinny uwzględnić zużycie energii w Unii w 2020 r.

(4)

Ze względu na przystąpienie Chorwacji konieczne jest techniczne dostosowanie wielkości zużycia energii prognozowanych dla Unii w 2020 r., aby odzwierciedlały one stan dla 28 państw członkowskich. Prognozy opracowane w 2007 r. podawały wartość zużycia energii w 2020 r. wynoszącą 1 842 Mtoe dla 27 państw członkowskich. Te same prognozy podają wartość zużycia energii pierwotnej w 2020 r. wynoszącą 1 853 Mtoe dla 28 państw członkowskich, w tym Chorwacji. Obniżenie o 20 % daje wynik w wysokości 1 483 Mtoe w roku 2020, tj. zmniejszenie o 370 Mtoe w porównaniu z prognozami. To techniczne dostosowanie jest niezbędne, aby umożliwić stosowanie dyrektywy 2012/27/UE w odniesieniu do Chorwacji.

(5)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywę 2012/27/UE,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

Dyrektywę 2012/27/UE zmienia się zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

Zmiany określone w załączniku do niniejszej dyrektywy pozostają bez uszczerbku dla terminu przewidzianego w art. 28 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2012/27/UE.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie pod warunkiem wejścia w życie traktatu dotyczącego przystąpienia Chorwacji i w dniu wejścia w życie traktatu dotyczącego przystąpienia Chorwacji.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 13 maja 2013 r.

W imieniu Rady

S. COVENEY

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

W art. 3 dyrektywy 2012/27/UE wprowadza się następujące zmiany:

a)

ust. 1 akapit drugi lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

że główny cel unijny w dziedzinie zużycia energii do 2020 r. może być nie większy niż 1 483 Mtoe energii pierwotnej lub nie większy niż 1 086 Mtoe energii końcowej;”;

b)

ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2.   Do dnia 30 czerwca 2014 r. Komisja oceni poczynione postępy i to, czy Unia ma szanse osiągnąć poziom zużycia energii nie wyższy niż 1 483 Mtoe energii pierwotnej lub nie wyższy niż 1 086 Mtoe energii końcowej do 2020 r.”;

c)

ust. 3 lit. d) otrzymuje brzmienie:

„d)

porówna wyniki uzyskane zgodnie z lit. a)–c) z ilościowo wyrażonym zużyciem, które byłoby potrzebne, by osiągnąć w 2020 r. zużycie energii nie większe niż 1 483 Mtoe energii pierwotnej lub nie większe niż 1 086 Mtoe energii końcowej.”.


28.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 141/30


DYREKTYWA RADY 2013/13/UE

z dnia 13 maja 2013 r.

dostosowująca niektóre dyrektywy w dziedzinie podatków w związku z przystąpieniem Republiki Chorwacji

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając Traktat o przystąpieniu Chorwacji, w szczególności jego art. 3 ust. 4,

uwzględniając Akt przystąpienia Chorwacji, w szczególności jego art. 50,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Zgodnie z art. 50 Aktu przystąpienia Chorwacji, w przypadku gdy akty instytucji przyjęte przed dniem przystąpienia wymagają dostosowań w związku z przystąpieniem, a niezbędne dostosowania nie zostały przewidziane w tym akcie przystąpienia lub załącznikach do niego, Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji, przyjmuje w tym celu niezbędne akty, jeśli pierwotny akt nie został przyjęty przez Komisję.

(2)

W akcie końcowym konferencji, w ramach prac której przygotowano i przyjęto Traktat o przystąpieniu Chorwacji, zwrócono uwagę na fakt, że Wysokie Umawiające się Strony osiągnęły porozumienie polityczne co do szeregu dostosowań do aktów prawnych przyjętych przez instytucje, wymaganych w związku z przystąpieniem, oraz wezwały Radę i Komisję do przyjęcia tych dostosowań przed przystąpieniem, w stosownych przypadkach po ich uzupełnieniu i aktualizacji w celu uwzględnienia zmian w prawie Unii.

(3)

Należy zatem odpowiednio zmienić dyrektywy 83/182/EWG (1), 2003/49/WE (2), 2008/7/WE (3), 2009/133/WE (4) i 2011/96/UE (5),

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

Artykuł 1

W dyrektywach 83/182/EWG, 2003/49/EWG, 2008/7/WE, 2009/133/WE i 2011/96/UE wprowadza się zmiany zgodnie z załącznikiem do niniejszej dyrektywy.

Artykuł 2

1.   Państwa członkowskie przyjmują i publikują, nie później niż do dnia przystąpienia Chorwacji do Unii, przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania niniejszej dyrektywy. Niezwłocznie przekazują one Komisji tekst tych przepisów.

Państwa członkowskie stosują wspomniane przepisy od dnia przystąpienia Chorwacji do Unii.

Przepisy przyjęte przez państwa członkowskie zawierają odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia określane są przez państwa członkowskie.

2.   Państwa członkowskie przekazują Komisji tekst podstawowych przepisów prawa krajowego przyjętych w dziedzinie objętej niniejszą dyrektywą.

Artykuł 3

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie pod warunkiem i z dniem wejścia w życie Traktatu o przystąpieniu Chorwacji.

Artykuł 4

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 13 maja 2013 r.

W imieniu Rady

S. COVENEY

Przewodniczący


(1)  Dyrektywa Rady 83/182/EWG z dnia 28 marca 1983 r. w sprawie zwolnień podatkowych we Wspólnocie, dotyczących niektórych środków transportu czasowo wwożonych do jednego państwa członkowskiego z innego państwa członkowskiego (Dz.U. L 105 z 23.4.1983, s. 59).

(2)  Dyrektywa Rady 2003/49/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich (Dz.U. L 157 z 26.6.2003, s. 49).

(3)  Dyrektywa Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 46 z 21.2.2008, s. 11).

(4)  Dyrektywa Rady 2009/133/WE z dnia 19 października 2009 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, podziałów przez wydzielenie, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów dotyczących spółek różnych państw członkowskich oraz przeniesienia statutowej siedziby SE lub SCE z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego (Dz.U. L 310 z 25.11.2009, s. 34).

(5)  Dyrektywa Rady 2011/96/UE z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U. L 345 z 29.12.2011, s. 8).


ZAŁĄCZNIK

1.

W załączniku do dyrektywy 83/182/EWG dodaje się, co następuje:

„CHORWACJA

poseban porez na motorna vozila (Zakon o posebnom porezu na motorna vozila (Narodne novine broj 15/13))”.

2.

W dyrektywie 2003/49/WE wprowadza się następujące zmiany:

a)

w art. 3 lit. a) ppkt (iii), po pozycji dotyczącej Francji dodaje się pozycję w brzmieniu:

„—

porez na dobit w Chorwacji,”;

b)

w załączniku dodaje się literę w brzmieniu:

„z)

spółki w rozumieniu prawa chorwackiego określane jako: »dioničko društvo«, »društvo s ograničenom odgovornošću«, jak również inne spółki utworzone według prawa chorwackiego podlegające opodatkowaniu chorwackim podatkiem dochodowym”.

3.

W załączniku I do dyrektywy 2008/7/WE dodaje się punkt w brzmieniu:

„11a)

spółki prawa chorwackiego określane jako:

(i)

dioničko društvo;

(ii)

društvo s ograničenom odgovornošću;”.

4.

W załączniku I do dyrektywy 2009/133/WE wprowadza się następujące zmiany:

a)

w części A dodaje się literę w brzmieniu:

„ka)

spółki utworzone według prawa chorwackiego, określane jako »dioničko društvo«, »društvo s ograničenom odgovornošću«, jak również inne spółki utworzone zgodnie z przepisami prawa chorwackiego podlegające opodatkowaniu chorwackim podatkiem dochodowym;”;

b)

w części B, po pozycji dotyczącej Francji dodaje się pozycję w brzmieniu:

„—

porez na dobit w Chorwacji,”.

5.

W załączniku I do dyrektywy 2011/96/UE wprowadza się następujące zmiany:

a)

w części A dodaje się literę w brzmieniu:

„ka)

spółki utworzone według prawa chorwackiego, określane jako: »dioničko društvo«, »društvo s ograničenom odgovornošću«, jak również inne spółki utworzone zgodnie z przepisami prawa chorwackiego podlegające opodatkowaniu chorwackim podatkiem dochodowym;”;

b)

w części B, po pozycji dotyczącej Francji dodaje się pozycję w brzmieniu:

„—

porez na dobit w Chorwacji,”.


DECYZJE

28.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 141/32


DECYZJA RADY

z dnia 25 kwietnia 2013 r.

skierowana do Cypru w sprawie określonych środków służących przywróceniu stabilności finansowej i trwałego wzrostu gospodarczego

(2013/236/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 136 ust. 1 w związku z art. 126 ust. 6,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Artykuł 136 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) przewiduje możliwość przyjęcia środków w odniesieniu do państw członkowskich, których walutą jest euro, w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej.

(2)

W dniu 13 lipca 2010 r. Rada przyjęła decyzję na podstawie art. 126 ust. 6 TFUE w sprawie istnienia nadmiernego deficytu na Cyprze (1) oraz wydała zalecenie skierowane do Cypru na podstawie art. 126 ust. 7 TFUE mające na celu likwidację nadmiernego deficytu budżetowego na Cyprze, w którym stwierdziła, że „władze Cypru powinny zlikwidować obecny nadmierny deficyt tak szybko, jak to tylko możliwe, a najpóźniej do 2012 r.”.

(3)

W zaleceniu Rady z dnia 20 lipca 2012 r. w sprawie krajowego programu reform Cypru z 2012 r. oraz zawierającym opinię na temat przedstawionego przez Cypr programu stabilności na lata 2012–2015 (2) Rada zaleciła między innymi, by Cypr podjął środki w celu osiągnięcia trwałej korekty nadmiernego deficytu w 2012 r., zapewnienia wystarczających postępów w dążeniu do osiągnięcia wartości referencyjnej dotyczącej redukcji długu, wzmocnienia przepisów regulacyjnych przyjętych na potrzeby skutecznego dokapitalizowania instytucji finansowych oraz poprawy konkurencyjności.

(4)

Cypr znajduje się pod wzrastającą presją ze strony rynków finansowych w związku z coraz większymi obawami dotyczącymi długoterminowej stabilności finansów publicznych, w tym konieczności znacznego wsparcia osłabionego sektora finansowego ze środków publicznych. Niektóre zakłócenia równowagi zostały wywołane negatywnymi efektami kryzysu w strefie euro, w tym rozwojem sytuacji w Grecji. Inne zakłócenia, określone w szczegółowej ocenie sytuacji Komisji z 2012 r. dla Cypru i w zaleceniu Rady z dnia 10 lipca 2012 r., wynikają z uwarunkowań krajowych i narastały od dłuższego czasu. Po tym jak agencje ratingowe kilkakrotnie obniżyły ocenę wiarygodności kredytowej Cypru, kraj ten utracił zdolność do refinansowania swojego zadłużenia w sposób zapewniający długoterminową stabilność finansów publicznych. Równocześnie sektor bankowy miał coraz bardziej ograniczone możliwości finansowania na rynkach międzynarodowych, a główne instytucje finansowe odnotowywały znaczne niedobory kapitału.

(5)

W świetle poważnych, niekorzystnych zaburzeń gospodarczo-finansowych w dniu 25 czerwca 2012 r. władze Cypru oficjalnie zwróciły się o pomoc finansową w postaci pożyczki z Europejskiego Instrumentu Stabilności Finansowej/Europejskiego Mechanizm Stabilności (EMS), a także z Międzynarodowego Funduszu Walutowego (MFW), w celu przywrócenia trwałego wzrostu gospodarczego oraz zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu bankowego, a tym samym stabilności finansowej w Unii i w strefie euro. W dniu 27 czerwca 2012 r. Eurogrupa wezwała Komisję do uzgodnienia, w porozumieniu z Europejskim Bankiem Centralnym (EBC), władzami Cypru i MFW, programu dostosowań makroekonomicznych dla Cypru, w tym ustalenia jego potrzeb w zakresie finansowania, a także do podjęcia stosownych działań służących zapewnieniu stabilności finansowej w obecnej bardzo trudnej sytuacji grożącej wywołaniem skutków ubocznych na innych rynkach w wyniku zawirowań na rynku obligacji państwowych. W dniu 25 marca 2013 r. Eurogrupa osiągnęła z władzami Cypru porozumienie polityczne co do głównych elementów programu dostosowań makroekonomicznych. Sektor bankowy miał być poddany restrukturyzacji i ulec zmniejszeniu, zintensyfikowane mają również zostać działania służące konsolidacji budżetowej, reformom strukturalnym i prywatyzacji. Dodatkowo, dwa największe banki miały zostać dokapitalizowane wyłącznie z wewnętrznych źródeł finansowania tych banków (tzn. przez akcjonariuszy, właścicieli obligacji i deponentów).

(6)

W obecnej sytuacji Cypr powinien przyjąć kompleksowy pakiet działań, który ma zostać wdrożony w ramach trzyletniego programu dostosowań makroekonomicznych, który obejmowaby okres od II kwartału 2013 r. do I kwartału 2016 r.

(7)

Celem pełnego pakietu działań powinno być przywrócenie zaufania rynków finansowych, równowagi makroekonomicznej i trwałego wzrostu gospodarki. Pakiet powinien obejmować trzy obszary działania. Pierwszym obszarem działania powinna być strategia dotycząca sektora finansowego przewidująca restrukturyzację i zmniejszenie instytucji finansowych oraz zaostrzenie nadzoru nad tym sektorem, a także działania służące zaradzeniu niedoborom kapitału i płynności. Drugim obszarem działania powinna być ambitna, skoncentrowana na początku okresu objętego programem strategia konsolidacji budżetowej, która ma zostać wdrożona, w szczególności poprzez środki służące ograniczeniu bieżących wydatków pierwotnych, zwiększeniu dochodów rządowych, poprawie funkcjonowania sektora publicznego i utrzymaniu konsolidacji budżetowej w średnim okresie, przy jednoczesnym ograniczeniu do minimum wpływu zastosowanych środków na osoby będące w trudnej sytuacji i utrzymaniu odpowiedniego tempa wykorzystywania funduszy strukturalnych i innych funduszy unijnych. Trzecim obszarem działania powinien być ambitny program reform strukturalnych służących wspieraniu konkurencyjności oraz trwałego i zrównoważonego wzrostu gospodarczego, umożliwiających likwidację zaburzeń równowagi makroekonomicznej, w szczególności dzięki reformie – w porozumieniu z partnerami społecznymi – systemu indeksacji płac oraz usunięciu przeszkód dla prawidłowego funkcjonowania rynków. Zgodnie z porozumieniem politycznym osiągniętym dnia 28 lutego 2013 r. w sprawie zalecenia Rady dotyczącego ustanowienia gwarancji dla młodzieży należy utrzymać możliwości i perspektywy zatrudnienia dla młodych ludzi.

(8)

Zgodnie ze zaktualizowaną prognozą służb Komisji z zimy 2012 r. dotyczącą wzrostu nominalnego PKB (– 0,5 % w 2012 r., – 8,2 % w 2013 r., – 2,9 % w 2014 r., 2,6 % w 2015 r. oraz 3,7 % w 2016 r.), relacja długu do PKB wyniesie 87 % w 2012 r., 109 % w 2013 r., 123 % w 2014 r., 126 % w 2015 r. oraz 122 % w 2016 r. Relacja długu do PKB będzie zatem szybko wzrastać do roku 2015, a następnie zacznie spadać, osiągając w 2020 r. – według szacunków – 105 %. Na dynamikę zadłużenia ma wpływ szereg operacji pozabudżetowych. Według zaktualizowanej prognozy służb Komisji z zimy 2013 r. dotyczącej wzrostu nominalnego PKB szacuje się, że w 2013 r. deficyt pierwotny sektora instytucji rządowych i samorządowych wyniesie 395 mln EUR (2,4 % PKB), w 2014 r. 678 mln EUR (4,3 % PKB), w 2015 r. 344 mln EUR (2,1 % PKB), natomiast w 2016 r. odnotowana zostanie nadwyżka pierwotna w wysokości 204 mln EUR (1,2 % PKB).

(9)

Zwiększenie długoterminowej odporności cypryjskiego sektora bankowego ma zasadnicze znaczenie dla przywrócenia stabilności finansowej na Cyprze oraz w konsekwencji – ze względu na silne powiązania – utrzymania stabilności finansowej w całej strefie euro. Rozpoczęło się już znaczące zmniejszanie i restrukturyzacja cypryjskiego sektora bankowego. Parlament Cypru przyjął przepisy ustanawiające kompleksowe ramy restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych. Na ich podstawie cypryjski sektor bankowy został znacząco zmniejszony ze skutkiem natychmiastowym. Aby utrzymać płynność tego sektora, wprowadzono środki administracyjne o charakterze przejściowym, w tym środki kontroli kapitału

(10)

Przeprowadzenie kompleksowych, ambitnych reform w obszarze finansowym, budżetowym i strukturalnym powinno zaowocować stabilizacją długu publicznego Cypru w średnim okresie.

(11)

W porozumieniu z EBC, a w stosownych przypadkach również z MFW, Komisja powinna co kwartał weryfikować konsekwentne wdrażanie programu dostosowań makroekonomicznych Cypru, na podstawie wizyt kontrolnych oraz regularnych sprawozdań przedkładanych przez władze Cypru.

(12)

Podczas realizacji pełnego programu działań Cypru Komisja powinna zapewniać dodatkowe wskazówki w zakresie polityki oraz pomoc techniczną w określonych dziedzinach.

(13)

Władze Cypru powinny włączać, zgodnie z obowiązującymi przepisami i praktykami krajowymi, partnerów społecznych i organizacje społeczeństwa obywatelskiego w przygotowanie, wdrażanie, monitorowanie i ocenę programu dostosowań makroekonomicznych.

(14)

Każda forma pomocy finansowej otrzymanej przez Cypr na wsparcie realizacji polityki w ramach programu dostosowań makroekonomicznych powinna być zgodna z wymogami prawnymi i polityką Unii, w szczególności z unijnymi ramami zarządzania gospodarczego. Interwencje w postaci wspierania instytucji finansowych powinny być dokonywane zgodnie z przepisami Unii dotyczącymi konkurencji. Komisja powinna zapewnić, aby środki określone w protokole ustaleń w kontekście pomocy finansowej, o którą zwrócono się do EMS, były w pełni zgodne z niniejszą decyzją,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

1.   W celu ułatwienia przywrócenia trwałego wzrostu gospodarki oraz stabilności budżetowej i finansowej Cypr rygorystycznie wdraża program dostosowań makroekonomicznych („program”), którego główne elementy są przedstawione w art. 2 niniejszej decyzji. Program dotyczy szczególnych zagrożeń, jakie sytuacja na Cyprze stwarza dla stabilności finansowej strefy euro, a jego celem jest szybkie ustabilizowanie sytuacji gospodarczej i finansowej na Cyprze oraz przywrócenie zdolności tego kraju do samodzielnego finansowania się w pełni na międzynarodowych rynkach finansowych. W programie należycie uwzględniono zalecenia Rady skierowane do Cypru na podstawie art. 121, 126, 136 i 148 TFUE, a także działania Cypru mające na celu zastosowanie się do tych zaleceń, z jednoczesnym zamiarem rozszerzenia, zaostrzenia i pogłębienia niezbędnych środków polityki.

2.   W porozumieniu z EBC oraz, w stosownych przypadkach, z MFW Komisja monitoruje postępy w realizacji programu. Cypr jest zobowiązany do pełnej współpracy z Komisją i EBC. W szczególności Cypr przekazuje im wszelkie informacje, które instytucje te uznają za niezbędne do monitorowania realizacji programu.

3.   W porozumieniu z EBC oraz, w stosownych przypadkach, z MFW Komisja bada wspólnie z władzami Cypru konieczność wprowadzenia zmian do programu i jego aktualizacji, co może być niezbędne w celu odpowiedniego uwzględnienia m.in. znacznych rozbieżności pomiędzy prognozami makroekonomicznymi i budżetowymi a osiągniętymi wynikami (w tym dotyczącymi zatrudnienia), negatywnych skutków ubocznych, a także wstrząsów o charakterze makroekonomicznym i finansowym.

W celu zapewnienia sprawnej realizacji programu oraz celem trwałego przywrócenia równowagi Komisja na bieżąco zapewnia porady i wskazówki dotyczące reform budżetowych, strukturalnych i dotyczących rynku finansowego.

Komisja regularnie ocenia wpływ programu na gospodarkę i zaleca niezbędne korekty w celu zwiększenia tempa wzrostu gospodarczego i tworzenia nowych miejsc pracy, przy jednoczesnym zapewnieniu niezbędnej konsolidacji budżetowej i ograniczeniu do minimum szkodliwych skutków społecznych.

Artykuł 2

1.   Głównymi celami programu są: przywrócenie solidności cypryjskiego sektora bankowego; kontynuowanie podjętej już konsolidacji budżetowej; oraz przeprowadzenie reform strukturalnych mających na celu wspieranie konkurencyjności oraz trwałego i zrównoważonego wzrostu gospodarczego.

2.   Cypr kontynuuje konsolidację budżetową zgodnie z jego zobowiązaniami wynikającymi z procedury nadmiernego deficytu, wprowadzając w tym celu wysokiej jakości środki o trwałym charakterze przy jednoczesnym ograniczeniu do minimum wpływu konsolidacji na osoby będące w trudnej sytuacji.

3.   Cypr przyjmuje środki określone w ust. 4–15.

4.   W celu jak najszybszego sprowadzenia deficytu do poziomu poniżej 3 % PKB Cypr jest gotowy do podjęcia dodatkowych środków konsolidacyjnych. W szczególności, w przypadku nieosiągnięcia zakładanych dochodów lub wyższych wydatków socjalnych wynikających z niekorzystnych skutków makroekonomicznych, rząd Cypru jest gotowy do podjęcia dodatkowych środków służących osiągnięciu celów programu, w tym poprzez zmniejszenie wydatków uznaniowych, przy jednoczesnym ograniczeniu do minimum wpływu na osoby będące w trudnej sytuacji. W okresie objętym programem wszelkie dochody gotówkowe przekraczające dochody przewidywane w programie, w tym dochody nadzwyczajne, zostają zaoszczędzone lub wykorzystane do redukcji zadłużenia. Osiągnięcie lepszych wyników budżetowych – pod warunkiem że będzie miało trwały charakter – może oznaczać, że w końcowych latach objętych programem nie będzie konieczności podjęcia dodatkowych środków.

5.   Cypr kontynuuje wykorzystywanie funduszy strukturalnych i innych funduszy unijnych w odpowiednim tempie.

6.   W celu przywrócenia solidności sektora finansowego Cypr kontynuuje gruntowne reformy i restrukturyzację sektora bankowego i wzmacnia najlepiej rokujące banki poprzez zwiększenie ich kapitału, poprawę ich płynności i zaostrzenie nadzoru nad nimi. W programie przewiduje się następujące środki i skutki podejmowanych działań:

a)

ścisłe monitorowanie płynności sektora bankowego. Niedawno wprowadzone przejściowe ograniczenia swobodnego przepływu kapitału (m.in. ograniczenia dotyczące wypłat gotówki, płatności elektronicznych i przelewów za granicę) będą ściśle monitorowane. Celem jest zapewnienie, aby ograniczenia te obowiązywały jedynie tak długo, jak jest to absolutnie niezbędne do zapobiegnięcia poważnym, bezpośrednim zagrożeniom dla stabilności finansowej. Średnioterminowe plany finansowania i plany kapitałowe banków krajowych uzależnionych od finansowania przez bank centralny lub otrzymujących pomoc państwa powinny w sposób realistyczny odzwierciedlać przewidywane zmniejszenie udziału finansowania dłużnego w sektorze bankowym oraz służyć ograniczeniu zależności od kredytowania przez bank centralny, przy jednoczesnym unikaniu gwałtownej wyprzedaży aktywów i zapaści kredytowej. Wymogi w zakresie minimalnej płynności zostaną zaktualizowane, tak aby w przyszłości zapobiec nadmiernej koncentracji emitentów;

b)

dokonanie niezależnej wyceny aktywów Bank of Cyprus i Cyprus Popular Bank oraz szybkie przejęcie działalności Cyprus Popular Bank przez Bank of Cyprus. Wycena zostanie dokonana szybko, tak aby umożliwić wymianę depozytów na akcje Bank of Cyprus;

c)

przyjęcie niezbędnych wymogów regulacyjnych dotyczących podniesienia minimalnego współczynnika kapitału podstawowego Tier I do 9 % do końca 2013 r.;

d)

podjęcie kroków służących zminimalizowaniu kosztów restrukturyzacji banków dla podatników; niedokapitalizowane komercyjne i spółdzielcze instytucje kredytowe pozyskają w jak największym stopniu kapitał ze źródeł prywatnych, zanim przyznana zostanie pomoc państwa. Plany restrukturyzacji podlegają formalnemu zatwierdzeniu na podstawie przepisów dotyczących pomocy państwa, zanim pomoc ta zostanie przyznana. Komercyjne i spółdzielcze instytucje kredytowe z niedoborem kapitału mogą wystąpić z wnioskiem o pomoc w zakresie dokapitalizowania od państwa, zgodnie z procedurami udzielania pomocy państwa, jeżeli inne środki okażą się niewystarczające;

e)

ustanowienie rejestru kredytów, przegląd i ewentualna zmiana obowiązujących ram regulacyjnych dotyczących procedur udzielania kredytów i zarządzania nimi, oraz przyjęcie zaostrzonych przepisów dotyczących zarządzania bankami komercyjnymi;

f)

wzmocnienie zarządzania bankami, w tym poprzez wprowadzenie zakazu udzielania kredytów niezależnym członkom organów zarządzających bądź powiązanym z nimi podmiotom;

g)

maksymalizacja ściągalności kredytów zagrożonych, przy jednoczesnym ograniczeniu do minimum bodźców do celowego ogłaszania przez kredytobiorców niewypłacalności. Będzie to obejmować złagodzenie ograniczeń dotyczących przejmowania zabezpieczenia oraz odpowiednie monitorowanie kredytów zagrożonych i zarządzanie nimi. Bank centralny Cypru wyda wytyczne dotyczące uznawania za zagrożone wszystkich kredytów niespłacanych przez 90 dni od upływu terminu wymagalności;

h)

dostosowanie regulacji spółdzielczych instytucji kredytowych i nadzoru nad nimi do regulacji banków komercyjnych i nadzoru nad nimi;

i)

weryfikacja długofalowej rentowności spółdzielczych instytucji kredytowych oraz opracowanie, w porozumieniu z Komisją EBC i MFW, strategii dotyczącej przyszłej struktury, funkcjonowania i rentowności sektora spółdzielczych instytucji kredytowych. Realizacja tej strategii powinna zostać zakończona do połowy 2015 r.;

j)

zwiększenie monitorowania zadłużenia przedsiębiorstw i gospodarstw domowych oraz ustanowienie ram dotyczących ukierunkowanej restrukturyzacji długu sektora prywatnego w celu ułatwienia udzielania kredytów na nowo i zmniejszenia ograniczeń kredytowych;

k)

dalsze wzmocnienie ram dotyczących przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz zapewnienie pełnej przejrzystości podmiotów (osób prawnych i innych porozumień prawnych, takich jak trusty), zgodnie z najlepszymi praktykami;

l)

wprowadzenie obowiązkowego nadzoru opartego na poziomach kapitalizacji;

m)

włączenie stosowania testu warunków skrajnych do stałego nadzoru analitycznego banku „zza biurka”; oraz

n)

wprowadzenie jednolitego systemu przekazywania danych w odniesieniu do banków i instytucji kredytowych.

7.   W roku 2013 władze Cypru rygorystycznie wdrażają ustawę budżetową Cypru na 2013 r. oraz dodatkowe środki o trwałym charakterze o wartości co najmniej 351 mln EUR (2,1 % PKB). Cypr wdroży dodatkowe środki konsolidacyjne w drodze środków ustawodawczych i innych, w tym, jeśli okaże się to konieczne, poprzez zmianę ustawy budżetowej na 2013 r. Cypr przyjmuje następujące środki:

a)

po stronie wydatków w budżecie zostanie przewidziane ograniczenie – o co najmniej 36 mln EUR – wydatków na programy budownictwa mieszkaniowego oraz dalsze stopniowe zmniejszenie wynagrodzeń w sektorze publicznym i ograniczenie niektórych świadczeń społecznych;

b)

po stronie dochodów dodatkowe środki będą obejmować podwyżki podatków od nieruchomości, stawki podatku dochodowego od osób prawnych, stawki podatku od dochodów z odsetek, podatku od banków i opłat za usługi publiczne;

c)

reformę systemu opodatkowania pojazdów silnikowych zgodnie z zasadami dotyczącymi ochrony środowiska oraz w celu uzyskania dodatkowych dochodów;

d)

środki służące kontroli wydatków na opiekę zdrowotną i poprawie efektywności kosztowej służby zdrowia poprzez zwiększenie wydajności, konkurencyjności i gospodarności szpitali publicznych. Ponadto Cypr wprowadzi system współpłatności dla ograniczonej liczby usług medycznych i produktów farmaceutycznych; oraz

e)

pełne wdrożenie środków konsolidacyjnych przyjętych od grudnia 2012 r.

8.   Następujące środki obowiązują od dnia 1 stycznia 2014 r.:

a)

po stronie wydatków w budżecie zostaną przewidziane: ograniczenie o co najmniej 28,5 mln EUR łącznych wydatków na transfery socjalne dzięki ich lepszemu ukierunkowaniu; dalsze ograniczenie wynagrodzeń w szeroko rozumianym sektorze publicznym; wprowadzenie opłaty za kartę uprawniającą do korzystania z transportu publicznego przez studentów i emerytów; oraz reformy strukturalne w sektorze edukacji w celu zmniejszenia wydatków na wynagrodzenia; oraz

b)

po stronie dochodów w budżecie na 2014 r. zostaną przewidziane: przedłużenie tymczasowego potrącenia z wynagrodzenia brutto pracowników z sektora publicznego i prywatnego do dnia 31 grudnia 2016 r.; podwyżki podatku od wartości dodanej; podwyżki akcyzy; oraz zwiększenie składek na ogólny system zabezpieczenia społecznego.

9.   W celu zapewnienia długoterminowej stabilności finansów publicznych Cypr przeprowadza reformy budżetowe i strukturalne, obejmujące m.in. następujące środki i skutki:

a)

reformy dotyczące ogólnego systemu emerytalnego i systemu emerytalnego dla pracowników sektora publicznego w celu zapewnienia stabilności tych systemów, przy jednoczesnym uwzględnieniu adekwatności świadczeń emerytalnych. W razie potrzeby reformy zostaną zintensyfikowane;

b)

kontrolę wzrostu wydatków na opiekę zdrowotną w celu zwiększenie stabilności struktury finansowania i wydajności świadczenia publicznych usług opieki zdrowotnej;

c)

poprawę efektywności wydatków publicznych i procedury budżetowej poprzez zapewnienie skutecznych średniookresowych ram budżetowych jako elementu usprawnionego zarządzania finansami publicznymi, w pełni zgodnego z dyrektywą Rady 2011/85/UE z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie wymogów dotyczących ram budżetowych państw członkowskich (3) i Traktatem o stabilności, koordynacji i zarządzaniu w Unii Gospodarczej i Walutowej, podpisanego w Brukselii dnia 2 marca 2012 r.;

d)

przyjęcie odpowiednich, opracowanych zgodnie z najlepszymi praktykami, ram prawno-instytucjonalnych dotyczących partnerstw publiczno-prywatnych;

e)

opracowanie programu służącego ustanowieniu rzetelnego systemu ładu korporacyjnego dla przedsiębiorstw państwowych i przedsiębiorstw z udziałem państwowym oraz rozpoczęcie realizacji planu prywatyzacji, tak aby poprawić efektywność ekonomiczną i przywrócić zdolność obsługi zadłużenia;

f)

opracowanie i wdrożenie kompleksowego planu reform służących poprawie skuteczności i wydajności poboru podatków i administracji podatkowej, obejmującego środki mające na celu zapewnienie pełnego i szybkiego stosowania przepisów i standardów regulujących współpracę międzynarodową w zakresie podatków oraz wymianę informacji na temat podatków;

g)

reformę zasad opodatkowania nieruchomości;

h)

reformę administracji publicznej w celu usprawnienia jej funkcjonowania i gospodarności, w szczególności przez dokonanie przeglądu wielkości, warunków zatrudnienia i organizacji służby publicznej w celu zapewnienia wydajnego wykorzystania środków publicznych i świadczenia społeczeństwu wysokiej jakości usług; oraz

i)

reformy ogólnej struktury i poziomu świadczeń społecznych, mające na celu zapewnienie wydajnego wykorzystania środków i odpowiedniej równowagi pomiędzy pomocą społeczną a zachętami do podjęcia pracy.

10.   Cypr przeprowadza – po konsultacji z partnerami społecznymi – reformę systemu indeksacji płac oraz zgodnie z celami, jakimi są poprawa konkurencyjności gospodarki i odzwierciedlenie zmian wydajności pracy. Planowana reforma systemu pomocy społecznej powinna zapewnić, aby pomoc ta zapewniała minimalne dochody osobom niebędącym w stanie zapewnić sobie podstawowego poziomu życia, przy jednoczesnym utrzymaniu zachęt do podjęcia pracy. Każda zmiana wysokości płacy minimalnej odzwierciedla zmiany sytuacji gospodarczej i na rynku pracy i jest przyjmowana po konsultacji z partnerami społecznymi.

11.   Cypr przyjmuje wszystkie pozostałe wymagane zmiany przepisów dotyczących sektora usług w celu dokończenia wdrażania dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (4). Nieuzasadnione bariery na rynkach usług, w szczególności dotyczące zawodów regulowanych, zostaną usunięte. Ramy dotyczące konkurencji zostaną udoskonalone dzięki usprawnieniu funkcjonowania właściwego organu ds. konkurencji oraz dzięki zwiększeniu niezależności i uprawnień krajowych organów regulacyjnych.

12.   Do końca 2014 r. Cypr zredukuje do poniżej 2 000 liczbę zaległych, niewydanych aktów własności i wprowadzi gwarantowane terminy wydawania świadectw budowlanych i aktów własności.

13.   Do końca 2013 r. Cypr zmieni system przymusowej sprzedaży nieruchomości obciążonych hipoteką i zezwoli na licytacje prywatne w jak najkrótszych terminach. Przyspieszone zostanie prowadzenie postępowań sądowych, a zaległe, przeciągające się postępowania zostaną zakończone do końca okresu objętego programem.

14.   Cypr podejmuje inicjatywy zmierzające do zwiększenia konkurencyjności sektora turystyki. Inicjatywy te obejmują przegląd strategii dotyczącej turystyki na lata 2011–2015, w oparciu o analizę sposobów udoskonalenia modelu biznesowego sektora turystyki, oraz gruntowną analizę optymalnych sposobów zapewnienia dostatecznej liczby połączeń lotniczych na Cypr.

15.   W sektorze energetyki Cypr dokonuje transpozycji i pełnego wdrożenia trzeciego pakietu energetycznego. Ponadto opracowany zostanie kompleksowy plan reorganizacji cypryjskiego sektora energetyki. Plan ten będzie obejmował:

a)

plan rozwoju infrastruktury do eksploatacji złóż gazu;

b)

opis uregulowań i organizacji rynku w sektorach energetyki i eksportu gazu; oraz

c)

plan ustanowienia instytucjonalnych ram zarządzania zasobami węglowodorów, w tym stworzenie, w oparciu o najlepsze międzynarodowe praktyki, funduszu, do którego powinny być przekazywane dochody publiczne z tytułu wydobycia gazu ze złóż podmorskich i którymi fundusz ten powinien zarządzać.

Artykuł 3

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Cypryjskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 25 kwietnia 2013 r.

W imieniu Rady

M. NOONAN

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 186 z 20.7.2010, s. 30.

(2)  Dz.U. C 219 z 24.7.2012, s. 13.

(3)  Dz.U. L 306 z 23.11.2011, s. 41.

(4)  Dz.U. L 376 z 27.12.2006, s. 36.


28.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 141/37


DECYZJA WYKONAWCZA RADY

z dnia 14 maja 2013 r.

upoważniająca Republikę Czeską i Rzeczpospolitą Polską do stosowania szczególnych środków stanowiących odstępstwo od art. 5 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

(2013/237/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), w szczególności jej art. 395 ust. 1,

uwzględniając wniosek Komisji Europejskiej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Pismami od Republiki Czeskiej zarejestrowanymi w Komisji w dniach 26 września 2011 r. i 5 listopada 2012 r. oraz pismem od Rzeczypospolitej Polskiej zarejestrowanym w dniu 8 czerwca 2012 r. Republika Czeska i Rezczpospolita Polska zwróciły się z prośbą o zezwolenie na zastosowanie szczególnych środków stanowiących odstępstwo od art. 5 dyrektywy 2006/112/WE w odniesieniu do budowy mostów granicznych i wspólnych odcinków dróg między tymi dwoma państwami członkowskimi.

(2)

Zgodnie z art. 395 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE pismem z dnia 5 grudnia 2012 r. Komisja poinformowała pozostałe państwa członkowskie o wnioskach złożonych przez Republikę Czeską i Rzeczpospolitą Polską. Pismem z dnia 10 grudnia 2012 r. Komisja zawiadomiła Republikę Czeską i Rzeczpospolitą Polską, że posiada wszystkie informacje konieczne do rozpatrzenia wniosków.

(3)

Do celów dostaw towarów lub świadczenia usług i wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów przeznaczonych do utrzymania mostów granicznych i wspólnych odcinków dróg wymienionych w załączniku I oraz do budowy i utrzymania mostów granicznych wymienionych w załączniku II – takie mosty i wspólne odcinki dróg oraz obszary budowy były traktowane jako położone w całości na terytorium Republiki Czeskiej lub Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z umową, jaka ma zostać zawarta między nimi o budowie i utrzymaniu mostów oraz utrzymaniu wspólnych odcinków dróg na polsko-czeskiej granicy państwowej. W przypadku braku szczególnych środków konieczne byłoby ustalanie w odniesieniu do każdej dostawy towarów, świadczonej usługi lub każdego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, czy miejscem opodatkowania jest Republika Czeska czy też Rzeczpospolita Polska. Prace budowlane na mostach granicznych i wspólnych odcinkach dróg prowadzone na terytorium Republiki Czeskiej byłyby objęte podatkiem od wartości dodanej (VAT) w Republice Czeskiej, a prace prowadzone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej byłyby objęte podatkiem VAT w Rzeczypospolitej Polskiej.

(4)

Celem wniosku o odstępstwo od art. 5 dyrektywy 2006/112/WE jest zatem uproszczenie procedur poboru podatku VAT w odniesieniu do budowy i utrzymania mostów granicznych i wspólnych odcinków dróg tych dwóch państw członkowskich.

(5)

Odstępstwo mogłoby wpłynąć na ogólną kwotę wpływów z podatków państw członkowskich pobieranych na etapie ostatecznej konsumpcji wyłącznie w nieznacznym stopniu i nie ma żadnego negatywnego wpływu na zasoby własne Unii pochodzące z podatku od wartości dodanej,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

1.   Z zastrzeżeniem wejścia w życie umowy, jaka ma zostać zawarta między Republiką Czeską i Rzecząpospolitą Polską, o utrzymaniu mostów i wspólnych odcinków dróg na polsko-czeskiej granicy państwowej, zgodnie z załącznikiem I do niniejszej decyzji, oraz o budowie i utrzymaniu mostów na polsko-czeskiej granicy państwowej, zgodnie z załącznikiem II do niniejszej decyzji, niniejszym zezwala się Republice Czeskiej i Rzeczypospolitej Polskiej na zastosowanie, zgodnie z art. 2 i 3, środków stanowiących odstępstwo od art. 5 dyrektywy 2006/112/WE w odniesieniu do budowy i utrzymania tych mostów granicznych i wspólnych odcinków dróg, które położone są częściowo na terytorium Republiki Czeskiej i częściowo na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2.   Zezwolenie to ma również zastosowanie do wszelkich dodatkowych mostów i wspólnych odcinków dróg, które objęte są zakresem umowy, o której mowa w art. 1, w drodze wymiany not dyplomatycznych. Komitet ds. VAT, ustanowiony na podstawie art. 398 dyrektywy 2006/112/WE, jest o tym informowany.

Artykuł 2

Na zasadzie odstępstwa od art. 5 dyrektywy 2006/112/WE mosty graniczne i wspólne odcinki dróg, za budowę lub utrzymanie których odpowiada Republika Czeska, oraz – w odpowiednich przypadkach – odpowiadające im obszary budowy, do celów dostaw towarów, świadczenia usług i wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, przeznaczonych do budowy lub utrzymania obiektów mostowych i wspólnych odcinków dróg, traktuje się – w zakresie, w jakim znajdują się one na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – jako część terytorium Republiki Czeskiej.

Artykuł 3

Na zasadzie odstępstwa od art. 5 dyrektywy 2006/112/WE mosty graniczne i wspólne odcinki dróg, za budowę lub utrzymanie których odpowiada Rzeczpospolita Polska, oraz – w odpowiednich przypadkach – odpowiadające im obszary budowy, do celów dostaw towarów, świadczenia usług i wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, przeznaczonych do budowy lub utrzymania obiektów mostowych i wspólnych odcinków dróg, traktuje się – w zakresie, w jakim znajdują się one na terytorium Republiki Czeskiej – jako część terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Artykuł 4

Niniejsza decyzja staje się skuteczna z dniem jej notyfikacji.

Artykuł 5

Niniejsza decyzja skierowana jest do Republiki Czeskiej i do Rzeczypospolitej Polskiej.

Sporządzono w Brukseli dnia 14 maja 2013 r.

W imieniu Rady

M. NOONAN

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1.


ZAŁĄCZNIK I

Republika Czeska odpowiada za utrzymanie następujących mostów i wspólnych odcinków dróg na polsko-czeskiej granicy państwowej:

1)

most przez potok Olecka (Oleška) między miejscowościami Jasnowice a Bukovec, na odcinku granicznym I między znakami granicznymi 12/6 i I/13;

2)

most (Wolności/Svobody) przez rzekę Olzę (Olše) między miastami Cieszyn i Český Těšín, na odcinku granicznym I między znakami granicznymi I/86 i 86/1;

3)

most (Przyjaźni/Družby) przez rzekę Olzę (Olše) między miastami Cieszyn i Český Těšín, na odcinku granicznym I między znakami granicznymi 87/2 i I/88;

4)

most przez potok Piotrówka (Petrůvka) między miejscowościami Gołkowice i Závada, na odcinku granicznym I między znakami granicznymi I/156 i 156/1;

5)

most przez rzekę Odrę (Odra) między miejscowością Chałupki a miastem Bohumín (część betonowa starego mostu), na odcinku granicznym II między znakami granicznymi 7/4 i 7/5;

6)

most przez rzekę Odrę (Odra) między miejscowością Chałupki a miastem Bohumín (nowy most), na odcinku granicznym II między znakami granicznymi 8/1 i 8/2;

7)

most przez rzekę Opawę (Opava) między miejscowościami Wiechowice i Vávrovice, na odcinku granicznym II między znakami granicznymi 71/4 i II/72;

8)

most przez rzekę Opawę (Opava) między miejscowościami Dzierzkowice i Držkovice, na odcinku granicznym II między znakami granicznymi 74/1 i 74/2;

9)

most przez rzekę Opawę (Opava) między miejscowościami Branice i Úvalno, na odcinku granicznym II między znakami granicznymi 85/4 i 85/5;

10)

most przez rzekę Opawicę (Opavice) między miejscowością Krasne Pole a miastem Krnov, dzielnicą miasta Krásné Loučky, na odcinku granicznym II między znakami granicznymi 97/11 i II/98;

11)

most przez rzekę Opawicę (Opavice) między miejscowościami Lenarcice i Linhartovy, na odcinku granicznym II między znakami granicznymi 99/8 i 99/9;

12)

most przez potok Oleśnica (Olešnice) między miejscowościami Podlesie i Ondřejovice (przy boisku), na odcinku granicznym II między znakami granicznymi 155/3a i 155/3b;

13)

most przez potok Oleśnica (Olešnice) między miejscowościami Podlesie i Ondřejovice (przy skrzyżowaniu z drogą do Rejvíz), na odcinku granicznym II między znakami granicznymi 155/9 i 155/10;

14)

most przez potok Oleśnica (Olešnice) między miejscowościami Podlesie i Ondřejovice (przy Ondřejovickich zakładach budowy maszyn), na odcinku granicznym II między znakami granicznymi 157/8 i II/158a;

15)

most przez rzekę Orlicę (Divoká Orlice) między miejscowościami Niemojów i Bartošovice v Orlických horách, na odcinku granicznym III między znakami granicznymi III/102 i III/103;

16)

most przez rzekę Orlicę (Divoká Orlice) między miejscowościami Mostowice i Orlické Záhoří, na odcinku granicznym III między znakami granicznymi III/113 i III/114;

17)

most przez rzekę Orlicę (Divoká Orlice) między miejscowościami Lasówka i Orlické Záhoří, obszar katastralny Bedřichovka, na odcinku granicznym III między znakami granicznymi 117/8 i III/118;

18)

most przez potok Lubota (Oldřichovský potok) między miejscowościami Kopaczów i Oldřichov na Hranicích, na odcinku granicznym IV między znakami granicznymi IV/144 i 144/1;

19)

most przez potok Lubota (Oldřichovský potok) między miejscowością Porajów a miastem Hrádek nad Nisou, na odcinku granicznym IV między znakami granicznymi 145/16 i IV/146;

20)

droga między miejscowościami Leszna Górna i Horní Lištná, na odcinku granicznym I między znakami granicznymi I/60 i 60/3a, 60/3b, o długości 0,333 km;

21)

droga między miejscowościami Chałupki i Šilheřovice, na odcinku granicznym II między znakami granicznymi 11/4a, 11/4b i II/12, o długości 0,671 km;

22)

droga między miejscowościami Kopaczów i Oldřichov na Hranicích, na odcinku granicznym IV między znakami granicznymi IV/142 i 142/14a, 142/14b, o długości 0,867 km.

Rzeczpospolita Polska odpowiada za utrzymanie następujących mostów i wspólnych odcinków dróg na polsko-czeskiej granicy państwowej:

1)

most przez rzekę Olzę (Olše) między miastem Cieszyn a miejscowością Chotěbuz, na odcinku granicznym I między znakami granicznymi 91/3 i 91/4;

2)

most przez rzekę Odrę (Odra) między miejscowością Chałupki a miastem Bohumín (część stalowa starego mostu) na odcinku granicznym II między znakami granicznymi 7/4 i 7/5;

3)

most przez Potok Strachowicki (Strahovický potok) między miejscowościami Krzanowice i Rohov, na odcinku granicznym II między znakami granicznymi 35/12 i 35/13;

4)

most przez rzekę Opawę (Opava) między miejscowościami Boboluszki i Skrochovice, na odcinku granicznym II między znakami granicznymi 81/8 i 81/9;

5)

most przez rzekę Opawicę (Opavice) między miejscowościami Chomiąża i Chomýž, na odcinku granicznym II między znakami granicznymi II/96 i 96/1;

6)

most przez Wielki Potok (potok Hrozová) między miejscowościami Pielgrzymów i Pelhřimovy, na odcinku granicznym II między znakami granicznymi 108/2 i 108/3;

7)

most przez potok Cieklec (potok Hrozová) między miejscowościami Równe i Slezské Rudoltice, na odcinku granicznym II między znakami granicznymi 110/7 i 110/8;

8)

most (przepust) przez Graniczny Potok (Hranični potok) między miejscowościami Trzebina i Bartultovice, na odcinku granicznym II między znakami granicznymi II/135 i 135/1;

9)

most (przepust) przez potok Łużyca (Lužický potok) między miejscowościami Czerniawa-Zdrój i Nové Město pod Smrkem, na odcinku granicznym IV między znakami granicznymi 66/23 i IV/67;

10)

droga między miejscowościami Puńców i Kojkovice u Třince na odcinku granicznym I między znakami granicznymi I/65a, I/65b i I/67a, I/67b, o długości 0,968 km;

11)

droga między miejscowościami Chałupki-Rudyszwałd i Šilheřovice na odcinku granicznym II między znakami granicznymi II/12 i 12/8, o długości 0,917 km.

Numery znaków granicznych, określające lokalizację mostów i wspólne odcinki dróg, są zgodne z dokumentami granicznymi opracowanymi na podstawie art. 10 ust. 4 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeską o wspólnej granicy państwowej, sporządzonej w Pradze dnia 17 stycznia 1995 r.


ZAŁĄCZNIK II

Republika Czeska odpowiada za budowę i utrzymanie następujących mostów na polsko-czeskiej granicy państwowej:

1)

most przez rzekę Olzę (Olše) między miastami Cieszyn i Český Těšín (sportowa kładka dla pieszych), na odcinku granicznym I między znakami granicznymi I/85 i 84/4;

2)

most przez rzekę Olzę (Olše) między miastami Cieszyn i Český Těšín (kładka dla pieszych przy moście kolejowym), na odcinku granicznym I przy znaku granicznym 88/7;

3)

most przez rzekę Olzę (Olše) między miejscowością Olza a miastem Bohumín, dzielnicą Kopytov (kładka dla pieszych), na odcinku granicznym I między znakami granicznymi I/182 i 182/1;

4)

most przez rzekę Orlicę (Divoká Orlice) między miejscowościami Niemojów i Bartošovice v Orlických horách, na odcinku granicznym III przy znaku granicznym 101/32;

5)

most przez rzekę Orlicę (Divoká Orlice) między miejscowościami Poniatów i Bartošovice v Orlických horách, obszar katastralny Neratov (kładka dla pieszych), na odcinku granicznym III przy znaku granicznym III/106;

6)

most przez rzekę Orlicę (Divoká Orlice) między miejscowościami Rudawa i Bartošovice v Orlických horách, obszar katastralny Podlesí (kładka dla pieszych), na odcinku granicznym III między znakami granicznymi 107/9 i 107/10.

Rzeczpospolita Polska odpowiada za budowę i utrzymanie następujących mostów na polsko-czeskiej granicy państwowej:

1)

most przez rzekę Olzę (Olše) między miastami Cieszyn i Český Těšin (Europejska kładka dla pieszych), na odcinku granicznym I przy znaku granicznym I/87;

2)

most przez rzekę Olzę (Olše) między miejscowością Hażlach-Pogwizdów a miastem Karviná, dzielnica Louky nad Olší (kładka dla pieszych), na odcinku granicznym I między znakami granicznymi 98/6 i I/99;

3)

most przez rzekę Opawicę (Opavice) między miejscowościami Chomiąża i Chomýž (kładka dla pieszych), na odcinku granicznym II między znakami granicznymi 95/2 i 95/3;

4)

most przez rzekę Orlicę (Divoká Orlice) między miejscowościami Niemojów i Bartošovice v Orlických horách, obszar katastralny Vrchní Orlice (kładka dla pieszych), na odcinku granicznym III między znakami granicznymi III/104 i 104/1;

5)

most przez rzekę Orlicę (Divoká Orlice) między miejscowościami Rudawa i Bartošovice v Orlických horách, obszar katastralny Nová Ves (kładka dla pieszych), na odcinku granicznym III między znakami granicznymi 108/2 i 108/3.

Numery znaków granicznych, określające lokalizację mostów, są zgodne z dokumentami granicznymi opracowanymi na podstawie art. 10 ust. 4 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Czeską o wspólnej granicy państwowej, sporządzonej w Pradze dnia 17 stycznia 1995 r.


28.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 141/42


DECYZJA RADY

z dnia 21 maja 2013 r.

w sprawie mianowania do Komitetu Regionów czterech członków ze Zjednoczonego Królestwa i trzech zastępców członków ze Zjednoczonego Królestwa

(2013/238/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,

uwzględniając wniosek rządu Zjednoczonego Królestwa,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

(2)

Cztery stanowiska członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatu Amandy BYRNE, Christine CHAPMAN, Flo CLUCAS i Rogera KNOXA. Dwa stanowiska zastępców członków Komitetu Regionów zwolniły się w związku z wygaśnięciem mandatu Petera MOORE’A i Sandy PARK. Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolni się w związku z mianowaniem Pauli BAKER na stanowisko członka Komitetu Regionów,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Następujące osoby zostają mianowane do Komitetu Regionów na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

a)

na stanowiska członków:

Mick ANTONIW, Member of the National Assembly for Wales,

Paula BAKER, Councillor, Basingstoke and Deane Council,

Anthony Gerard BUCHANAN, Councillor, East Renfrewshire Council,

Dee SHARPE, Councillor, East Riding of Yorkshire Council;

oraz

b)

na stanowiska zastępców członków:

Barbara GRANT, Councillor, East Renfrewshire Council,

Stewart GOLTON, Councillor, Leeds Council,

Margaret LISHMAN, Councillor, Burnley Council.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 21 maja 2013 r.

W imieniu Rady

E. GILMORE

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

(2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.


28.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 141/43


DECYZJA RADY

z dnia 21 maja 2013 r.

w sprawie mianowania do Komitetu Regionów zastępcy członka z Estonii

(2013/239/UE)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 305,

uwzględniając wniosek rządu Estonii,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W dniach 22 grudnia 2009 r. i 18 stycznia 2010 r. Rada przyjęła decyzje 2009/1014/UE (1) i 2010/29/UE (2) w sprawie mianowania członków i zastępców członków Komitetu Regionów na okres od dnia 26 stycznia 2010 r. do dnia 25 stycznia 2015 r.

(2)

Stanowisko zastępcy członka Komitetu Regionów zwolniło się w związku z wygaśnięciem mandatu Andresa JAADLY,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Następująca osoba zostaje mianowana do Komitetu Regionów na stanowisko zastępcy członka na okres pozostający do końca obecnej kadencji, czyli do dnia 25 stycznia 2015 r.:

Mikhel JUKHAMI, Chairman, Rakvere City Council.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 21 maja 2013 r.

W imieniu Rady

E. GILMORE

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 348 z 29.12.2009, s. 22.

(2)  Dz.U. L 12 z 19.1.2010, s. 11.


28.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 141/44


DECYZJA RADY 2013/240/WPZiB

z dnia 27 maja 2013 r.

zmieniająca decyzję 2010/279/WPZiB w sprawie misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL AFGHANISTAN)

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,

uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W dniu 18 maja 2010 r. Rada przyjęła decyzję 2010/279/WPZiB (1), która przedłużyła mandat EUPOL AFGHANISTAN o trzy lata, tj. do dnia 31 maja 2013 r.

(2)

Zgodnie z zaleceniami sformułowanymi w przeglądzie strategicznym przeprowadzonym w październiku 2012 r. i późniejszym dostosowaniem planu operacji (OPLAN) mandat EUPOL AFGHANISTAN należy przedłużyć do dnia 31 grudnia 2014 r.

(3)

EUPOL AFGHANISTAN będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i utrudnić osiąganie celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu.

(4)

Należy zatem odpowiednio zmienić decyzję 2010/279/WPZiB,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W decyzji 2010/279/WPZiB wprowadza się następujące zmiany:

1)

art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Mandat misji policyjnej Unii Europejskiej w Afganistanie (»EUPOL AFGHANISTAN« lub »misja«), ustanowionej wspólnym działaniem 2007/369/WPZiB, zostaje przedłużony od dnia 31 maja 2010 r. do dnia 31 grudnia 2014 r.”;

2)

art. 3 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Aby osiągnąć cele określone w art. 2, EUPOL AFGHANISTAN:

a)

wspiera rząd Afganistanu w przeprowadzaniu reformy instytucjonalnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych oraz w opracowywaniu i spójnym wdrażaniu polityk i strategii na rzecz trwałych i skutecznych ustaleń dotyczących cywilnych sił policyjnych, zwłaszcza w odniesieniu do afgańskiej (cywilnej) policji mundurowej i afgańskiej policji kryminalnej;

b)

wspiera rząd Afganistanu w działaniach na rzecz profesjonalizacji afgańskiej policji narodowej, w szczególności poprzez wspieranie rozwoju infrastruktury szkoleniowej i podnoszenie umiejętności Afgańczyków w zakresie przygotowywania i prowadzenia szkoleń;

c)

wspiera władze afgańskie w dalszym tworzeniu powiązań między policją a szerzej pojmowaną dziedziną praworządności oraz zapewnia odpowiednie współdziałanie z szerzej pojmowanym systemem sprawiedliwości w sprawach karnych;

d)

poprawia spójność i koordynację między podmiotami międzynarodowymi oraz kontynuuje prace nad strategią dotyczącą reformy policji, w szczególności poprzez radę ds. koordynacji sił policyjnych (IPCB), w ścisłej koordynacji ze społecznością międzynarodową oraz w ramach stałej współpracy z kluczowymi partnerami, w tym z prowadzoną przez NATO misją Międzynarodowych Sił Wsparcia Bezpieczeństwa (ISAF), misją szkoleniową NATO i z innymi uczestnikami.

Zadania te zostaną dokładniej opracowane w planie operacji (OPLAN). Misja wykonuje swoje zadania, korzystając m.in. z monitorowania, mentoringu, doradztwa i szkoleń.”;

3)

art. 4 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 4

Struktura misji

1.   Dowództwo misji znajduje się w Kabulu. W skład misji wchodzą:

(i)

szef misji i jego biuro, w tym wyższy funkcjonariusz ds. bezpieczeństwa misji;

(ii)

komponent ds. policji;

(iii)

komponent ds. praworządności;

(iv)

komponent ds. szkoleń;

(v)

komponent ds. kontaktów w terenie;

(vi)

wsparcie misji;

(vii)

biura misji poza Kabulem, w stosownych przypadkach;

(viii)

komórka wspierająca w Brukseli.

2.   Personel misji zostaje rozmieszczony na szczeblu centralnym, regionalnym i na szczeblu prowincji; w razie konieczności może również pracować na szczeblu okręgowym w celu realizacji mandatu – w zależności od oceny bezpieczeństwa i jeżeli zostaną stworzone odpowiednie warunki, takie jak stosowne wsparcie logistyczne i wsparcie w zakresie bezpieczeństwa. Dokonuje się uzgodnień technicznych z ISAF oraz z regionalnym ośrodkiem dowodzenia/z regionalnym zespołem ds. odbudowy (PRT) z państw wiodących; uzgodnienia te dotyczyć będą wymiany informacji oraz wsparcia w zakresie opieki medycznej, bezpieczeństwa i logistyki, w tym zapewnienia zakwaterowania przez regionalne ośrodki dowodzenia i regionalne zespoły ds. odbudowy.

3.   Ponadto w stosownych przypadkach określona część personelu misji rozmieszczana jest w celu poprawy strategicznej koordynacji reformy policji w Afganistanie, w szczególności koordynacji z sekretariatem IPCB w Kabulu.”;

4)

art. 11 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 11

Bezpieczeństwo

1.   Cywilny dowódca operacji kieruje pracami szefa misji dotyczącymi planowania środków bezpieczeństwa oraz zapewnia ich właściwe i skuteczne wykonywanie w przypadku EUPOL AFGHANISTAN zgodnie z art. 5.

2.   Szef misji odpowiada za bezpieczeństwo operacji i za zapewnienie przestrzegania minimalnych wymogów bezpieczeństwa mających zastosowanie do operacji zgodnie z polityką Unii dotyczącą bezpieczeństwa personelu rozmieszczonego poza terytorium Unii w ramach zdolności operacyjnej na mocy tytułu V Traktatu i uzupełniających go dokumentów.

3.   Szef misji wspierany jest przez wyższego funkcjonariusza ds. bezpieczeństwa misji (SMSO), który podlega szefowi misji i pozostaje również w ścisłym stosunku służbowym z Europejską Służbą Działań Zewnętrznych.

4.   Szef misji wyznacza funkcjonariuszy ds. bezpieczeństwa w filiach misji w prowincjach i regionach; działając pod zwierzchnictwem SMSO, odpowiadają oni za bieżące zarządzanie wszystkimi aspektami bezpieczeństwa poszczególnych elementów misji.

5.   Przed objęciem swoich funkcji personel EUPOL AFGHANISTAN uczestniczy w obowiązkowym szkoleniu w zakresie bezpieczeństwa, zgodnie z OPLAN. Personel uczestniczy również w regularnie organizowanych przez SMSO szkoleniach uaktualniających w teatrze działań.

6.   Szef misji zapewnia ochronę informacji niejawnych UE zgodnie z decyzją Rady 2011/292/UE z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie przepisów bezpieczeństwa dotyczących ochrony informacji niejawnych UE (2).

5)

art. 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją EUPOL AFGHANISTAN w okresie od dnia 31 maja 2010 r. do dnia 31 lipca 2011 r. wynosi 54 600 000 EUR.

Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją EUPOL AFGHANISTAN w okresie od dnia 1 sierpnia 2011 r. do dnia 31 lipca 2012 r. wynosi 60 500 000 EUR.

Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją EUPOL AFGHANISTAN w okresie od dnia 1 sierpnia 2012 r. do dnia 31 maja 2013 r. wynosi 56 870 000 EUR.

Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków związanych z misją EUPOL AFGHANISTAN w okresie od dnia 1 czerwca 2013 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. wynosi 108 050 000 EUR.”;

6)

art. 14 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 14

Udostępnianie informacji

1.   WP jest upoważniony do udostępniania NATO/ISAF informacji i dokumentów niejawnych UE wytworzonych do celów misji, zgodnie z decyzją 2011/292/UE. W tym celu przyjmuje się uzgodnienia techniczne na szczeblu lokalnym.

2.   WP jest upoważniony do udostępniania państwom trzecim, które przyłączą się do niniejszej decyzji, w odpowiednich przypadkach i stosownie do potrzeb misji, informacji i dokumentów niejawnych UE wytworzonych do celów misji, objętych klauzulą tajności do poziomu »CONFIDENTIEL UE«, zgodnie z decyzją 2011/292/UE.

3.   WP jest upoważniony do udostępniania UNAMA, w odpowiednich przypadkach i stosownie do potrzeb operacyjnych misji, informacji i dokumentów niejawnych UE wytworzonych do celów misji, objętych klauzulą tajności do poziomu »RESTREINT UE«, zgodnie z decyzją 2011/292/UE. W tym celu przyjmuje się uzgodnienia na szczeblu lokalnym.

4.   W przypadku szczególnej i natychmiastowej potrzeby operacyjnej WP jest również upoważniony do udostępniania państwu przyjmującemu informacji i dokumentów niejawnych UE wytworzonych do celów tej misji, objętych klauzulą tajności do poziomu »RESTREINT UE«, zgodnie z decyzją 2011/292/UE. W tym celu WP i właściwe organy państwa przyjmującego dokonują odpowiednich uzgodnień.

5.   WP jest upoważniony do udostępniania państwom trzecim, które przyłączą się do niniejszej decyzji, dokumentów jawnych UE związanych z obradami Rady dotyczącymi misji i objętymi tajemnicą służbową na podstawie art. 6 ust. 1 regulaminu wewnętrznego Rady (3).

6.   WP może przekazywać uprawnienia, o których mowa w ust. 1, 2, 3 i 5, a także zdolność do dokonywania uzgodnień, o których mowa w ust. 4, swoim podwładnym, cywilnemu dowódcy operacji lub szefowi misji.

7)

art. 17 akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 31 maja 2010 r. do dnia 31 grudnia 2014 r.”.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem jej przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 27 maja 2013 r.

W imieniu Rady

C. ASHTON

Przewodniczący


(1)  Dz.U. L 123 z 19.5.2010, s. 4.

(2)  Dz.U. L 141 z 27.5.2011, s. 17.”;

(3)  Decyzja Rady 2009/937/UE z dnia 1 grudnia 2009 r. dotycząca przyjęcia regulaminu wewnętrznego Rady (Dz.U. L 325 z 11.12.2009, s. 35).”;


28.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 141/47


DECYZJA RADY 2013/241/WPZiB

z dnia 27 maja 2013 r.

zmieniająca wspólne działanie 2008/124/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie (1), EULEX KOSOWO

RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat o Unii Europejskiej, w szczególności jego art. 28, art. 42 ust. 4 i art. 43 ust. 2,

uwzględniając wniosek Wysokiego Przedstawiciela do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W dniu 4 lutego 2008 r. Rada przyjęła wspólne działanie 2008/124/WPZiB w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, EULEX KOSOWO (2).

(2)

W dniu 5 czerwca 2012 r. Rada przyjęła decyzję 2012/291/WPZiB (3) zmieniającą wspólne działanie 2008/124/WPZiB i przedłużającą czas trwania tej misji do dnia 14 czerwca 2014 r.

(3)

Finansowa kwota odniesienia obejmuje okres do dnia 14 czerwca 2013 r. Wspólne działanie 2008/124/WPZiB należy zmienić, by uwzględnić nową finansową kwotę odniesienia, która ma objąć okres od dnia 15 czerwca 2013 r. do dnia 14 czerwca 2014 r.

(4)

Misja EULEX KOSOWO będzie prowadzona w sytuacji, która może ulec pogorszeniu i zaszkodzić osiąganiu celów działań zewnętrznych Unii określonych w art. 21 Traktatu.

(5)

Należy zatem odpowiednio zmienić wspólne działanie 2008/124/WPZiB,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Art. 16 ust. 1 wspólnego działania 2008/124/WPZiB otrzymuje brzmienie:

„1.   Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków EULEX KOSOWO w okresie do dnia 14 października 2010 r. wynosi 265 000 000 EUR.

Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków EULEX KOSOWO w okresie od dnia 15 października 2010 r. do dnia 14 grudnia 2011 r. wynosi 165 000 000 EUR.

Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków EULEX KOSOWO w okresie od dnia 15 grudnia 2011 r. do dnia 14 czerwca 2012 r. wynosi 72 800 000 EUR.

Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków EULEX KOSOWO w okresie od dnia 15 czerwca 2012 r. do dnia 14 czerwca 2013 r. wynosi 111 000 000 EUR.

Finansowa kwota odniesienia przewidziana na pokrycie wydatków EULEX KOSOWO w okresie od dnia 15 czerwca 2013 r. do dnia 14 czerwca 2014 r. wynosi 110 000 000 EUR.”.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja wchodzi w życie z dniem przyjęcia.

Sporządzono w Brukseli dnia 27 maja 2013 r.

W imieniu Rady

C. ASHTON

Przewodniczący


(1)  Użycie tej nazwy pozostaje bez uszczerbku dla stanowisk dotyczących statusu Kosowa i jest zgodne z rezolucją RB ONZ 1244/99 oraz opinią MTS w sprawie ogłoszenia przez Kosowo niepodległości.

(2)  Dz.U. L 42 z 16.2.2008, s. 92.

(3)  Dz.U. L 146 z 6.6.2012, s. 46.


28.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 141/48


DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI

z dnia 22 maja 2013 r.

ustanawiająca format krajowych planów działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE

(notyfikowana jako dokument nr C(2013) 2882)

(Tekst mający znaczenie dla EOG)

(2013/242/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/27/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie efektywności energetycznej, zmiany dyrektyw 2009/125/WE i 2010/30/UE oraz uchylenia dyrektyw 2004/8/WE i 2006/32/WE (1), w szczególności jej art. 24 ust. 2 i załącznik XIV do niej,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

W dyrektywie 2012/27/UE określono dla każdego państwa członkowskiego obowiązek przedłożenia krajowych planów działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii w terminie do dnia 30 kwietnia 2014 r., a następnie co trzy lata. W tych planach należy określić istotne środki poprawy efektywności energetycznej oraz oczekiwaną lub osiągniętą oszczędność energii, w tym w dziedzinie dostawy, przesyłu i rozdziału energii oraz końcowego zużycia energii pod kątem osiągnięcia wartości docelowych efektywności energetycznej, o których mowa w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2012/27/UE. Krajowe plany działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii zawsze zawierają informacje określone w części 2 załącznika XIV do dyrektywy 2012/27/UE. Krajowe plany działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii są uzupełniane o zaktualizowane szacunki spodziewanego całkowitego zużycia energii pierwotnej w roku 2020, jak również o szacunkowe poziomy zużycia energii pierwotnej w sektorach wskazanych w części 1 załącznika XIV do dyrektywy 2012/27/UE.

(2)

Zgodnie z art. 24 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2012/27/UE Komisja przedstawia zalecany format krajowych planów działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii, który jest przyjmowany zgodnie z procedurą doradczą, o której mowa w art. 26 ust. 2 tej dyrektywy. W art. 26 ust. 1 dyrektywy określono, że Komisję wspomaga komitet w rozumieniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 (2), a w art. 26 ust. 2 określono, że stosuje się art. 4 tego rozporządzenia.

(3)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji uwzględniają w jak największym zakresie wnioski z rozmów w ramach Komitetu ds. Dyrektywy dotyczącej Efektywności Energetycznej,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

Przyjmuje się format krajowych planów działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii, o którym mowa w art. 24 ust. 2 dyrektywy 2012/27/UE i załączniku XIV do tej dyrektywy, zgodnie z załącznikiem do niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 22 maja 2013 r.

W imieniu Komisji

Günther OETTINGER

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 315 z 14.11.2012, s. 1.

(2)  Dz.U. L 55 z 28.2.2011, s. 13.


ZAŁĄCZNIK

FORMAT OBOWIĄZKOWYCH ELEMENTÓW

KRAJOWEGO PLANU DZIAŁANIA NA RZECZ RACJONALIZACJI ZUŻYCIA ENERGII

SPIS TREŚCI (WYKAZ ELEMENTÓW OBOWIĄZKOWYCH)

1.

Wprowadzenie

2.

Przegląd krajowych wartości docelowych efektywności energetycznej i oszczędności z tego tytułu

2.1.

Krajowe cele w zakresie efektywności energetycznej na 2020 r.

2.2.

Dodatkowe cele w zakresie efektywności energetycznej

2.3.

Oszczędność energii pierwotnej

2.4.

Oszczędność energii końcowej

3.

Środki polityki wdrażające dyrektywę EED

3.1.

Środki horyzontalne

3.1.1.

Systemy zobowiązujący do efektywności energetycznej i alternatywne środki polityki (art. 7 dyrektywy EED, część 2 pkt 3.2 załącznika XIV do dyrektywy EED)

3.1.2.

Audyty energetyczne i systemy zarządzania energią (art. 8 dyrektywy EED)

3.1.3.

Opomiarowanie i rozliczenia (art. 9–11 dyrektywy EED)

3.1.4.

Programy informowania odbiorców i szkolenia (art. 12 i 17 dyrektywy EED)

3.1.5.

Dostęp do systemów kwalifikacji, akredytacji i certyfikacji (art. 16 dyrektywy EED)

3.1.6.

Usługi energetyczne (art. 18 dyrektywy EED)

3.1.7.

Inne horyzontalne środki w zakresie efektywności energetycznej (art. 19 i 20 dyrektywy EED)

3.2.

Efektywność energetyczna budynków

3.2.1.

Strategia renowacji budynków (art. 4 dyrektywy EED)

3.2.2.

Inne kwestie dotyczące efektywności energetycznej w sektorze budynków

3.3.

Efektywność energetyczna w instytucjach publicznych

3.3.1.

Budynki instytucji rządowych szczebla centralnego (art. 5 dyrektywy EED)

3.3.2.

Budynki innych instytucji publicznych (art. 5 dyrektywy EED)

3.3.3.

Dokonywanie zakupów przez instytucje publiczne (art. 6 dyrektywy EED)

3.4.

Inne środki efektywności wykorzystania końcowego energii w przemyśle i transporcie

3.5.

Promowanie efektywności ogrzewania i chłodzenia

3.5.1.

Ocena kompleksowa (art. 14 dyrektywy EED)

3.5.2.

Pozostałe środki dotyczące efektywnego ogrzewania i chłodzenia (art. 14 dyrektywy EED)

3.6.

Przetwarzanie, przesył i rozdział energii oraz odpowiedź na zapotrzebowanie

3.6.1.

Efektywność energetyczna w taryfach sieciowych i regulacjach dotyczących sieci (art. 15 dyrektywy EED)

3.6.2.

Ułatwianie i wspieranie odpowiedzi na zapotrzebowanie (art. 15 dyrektywy EED)

3.6.3.

Efektywność energetyczna w projektowaniu i regulacji sieci (art. 15 dyrektywy EED)

1.   Wprowadzenie

W niniejszym formacie określono informacje, które państwa członkowskie są zobowiązane przedkładać w swoich krajowych planach działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii, odnośnie do środków przyjętych lub planowanych do przyjęcia w celu wdrożenia głównych elementów dyrektywy w sprawie efektywności energetycznej (EED, 2012/27/UE), określonych w art. 24 ust. 2 tej dyrektywy i załączniku XIV do niej. Zatem w przypadku gdy format odnosi się do obowiązkowych elementów sprawozdania, nie jest to odniesienie do środków, które jeszcze nie zostały przyjęte i nie są planowane przez państwa członkowskie. Format przekazuje się państwom członkowskim jako wytyczne dotyczące krajowego planu działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii zgodnie z art. 24 ust. 2 akapit drugi dyrektywy EED.

W przypadku gdy w tekście formatu znajduje się odniesienie do informacji, które należy podać w pierwszym lub drugim planie działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii, odnosi się to do brzmienia dyrektywy EED; natomiast w przypadku braku takiego odniesienia informacje należy podać w pierwszym planie działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii i w następnych planach działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii.

Uzupełnieniem niniejszego formatu są wytyczne dotyczące krajowych planów działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii [references to be inserted of the linked Commission Staff Working Paper which provides further advice].

2.   Przegląd krajowych wartości docelowych efektywności energetycznej i oszczędności z tego tytułu

2.1.   Krajowe cele w zakresie efektywności energetycznej na 2020 r.

(1)

Podać orientacyjny krajowy cel w zakresie efektywności energetycznej na 2020 r. zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy EED (art. 3 ust. 1 dyrektywy EED, część 2.1 załącznika XIV do dyrektywy EED).

(2)

Wskazać spodziewany wpływ celu na całkowite zużycie energii pierwotnej i końcowej w 2020 r., a także wyjaśnić, jak i na podstawie jakich danych zostało to wyliczone (art. 3 ust. 1 dyrektywy EED).

(3)

Podać szacunkowe zużycie energii pierwotnej w 2020 r., ogółem i z podziałem na sektory (art. 24 ust. 2 dyrektywy EED, część 2.2 załącznika XIV).

2.2.   Dodatkowe cele w zakresie efektywności energetycznej

Wymienić wszelkie dodatkowe krajowe cele w zakresie efektywności energetycznej, bez względu na to, czy dotyczą całej gospodarki, czy określonych sektorów (część 2.1 załącznika XIV do dyrektywy EED).

2.3.   Oszczędność energii pierwotnej

Podać ogólny zarys oszczędności energii pierwotnej do czasu złożenia sprawozdania i oszacowanie oczekiwanych oszczędności w roku 2020 (art. 3 ust. 1 i art. 24 ust. 2 dyrektywy EED, pkt a) część 2.2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

2.4.   Oszczędność energii końcowej

(1)

Na potrzeby dyrektywy 2006/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1) w pierwszym i drugim krajowym planie działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii podać informacje dotyczące osiągniętych oszczędności energii końcowej i prognozowanych oszczędności w zakresie końcowego zużycia energii do roku 2016 (art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy 2006/32/WE; pkt b) część 2.2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

(2)

Na potrzeby dyrektywy 2006/32/WE w pierwszym i drugim krajowym planie działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii podać metodykę pomiarów lub obliczeń stosowaną w celu obliczania oszczędności energii końcowej (akapit drugi pkt b) część 2.2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

3.   Środki polityki wdrażające dyrektywę EED

3.1.   Środki horyzontalne

3.1.1.   Systemy zobowiązujący do efektywności energetycznej i alternatywne środki polityki (art. 7 dyrektywy EED, część 2 pkt 3.2 załącznika XIV do dyrektywy EED)

(1)

Podać informacje dotyczące oszczędności energii ogółem w okresie trwania obowiązku, aby osiągnąć cel określony zgodnie z art. 7 ust. 1, a w stosownych przypadkach o tym, jak wykorzystuje się możliwości wymienione w art. 7 ust. 2 i 3 (art. 7 dyrektywy EED, pkt a) część 2.2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

(2)

Podać krótki opis krajowego systemu zobowiązującego do efektywności energetycznej, o którym mowa w art. 7 ust. 1, z uwzględnieniem informacji o metodach zapewniania monitorowania i weryfikacji (art. 7 ust. 1 i 6 i art. 20 ust. 6 dyrektywy EED, pkt 3.2 część 2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

(3)

Podać informacje o alternatywnych środkach polityki przyjętych w ramach stosowania art. 7 ust. 9 i art. 20 ust. 6, w tym informacje o sposobach zapewnienia monitorowania i weryfikacji oraz zapewnienia ich równoważności (art. 7 ust. 9 i 10, art. 20 ust. 6 dyrektywy EED, pkt 3.2 część 2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

(4)

W odpowiednich przypadkach podać opublikowane oszczędności energii uzyskane w wyniku wdrożenia systemu zobowiązującego do efektywności energetycznej (art. 7 ust. 6 i 8 dyrektywy EED, pkt a) część 2.2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

(5)

W odpowiednich przypadkach podać opublikowane oszczędności energii uzyskane w wyniku wdrożenia alternatywnych środków polityki (art. 7 ust. 10 dyrektywy EED, pkt a) część 2.2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

(6)

Podać szczegółowe informacje dotyczące współczynników krajowych wybranych zgodnie z załącznikiem IV do dyrektywy EED (pkt 3.2 część 2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

(7)

Podać informacje dotyczące dowolnych metod innych niż ta podana w pkt e) część 2 załącznika V do dyrektywy EED, stosowanych w celu uwzględnienia czasów trwania oszczędności energii, i wyjaśnić, w jaki sposób prowadzi to do osiągnięcia co najmniej takiej samej wielkości oszczędności ogółem (pkt e) część 2 załącznika V do dyrektywy EED).

3.1.2.   Audyty energetyczne i systemy zarządzania energią (art. 8 dyrektywy EED)

Podać ogólny zarys środków planowanych lub już podjętych w celu promowania audytów energetycznych i systemów zarządzania energią, w tym informacje o liczbie wykonanych audytów energetycznych z określeniem audytów przeprowadzonych w dużych przedsiębiorstwach i ze wskazaniem liczby dużych przedsiębiorstw na terenie danego państwa członkowskiego ogółem i liczby przedsiębiorstw, do których ma zastosowanie art. 8 ust. 5 (pkt 3.3 część 2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

3.1.3.   Opomiarowanie i rozliczenia (art. 9–11 dyrektywy EED)

Podać opis wdrożonych i planowanych środków przyjętych lub planowanych do przyjęcia odnośnie do opomiarowania i rozliczania (art. 9, 10 i 11 dyrektywy EED, zdanie pierwsze, część 2.2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

3.1.4.   Programy informowania odbiorców i szkolenia (art. 12 i 17 dyrektywy EED)

Podać informacje o środkach przyjętych lub planowanych do przyjęcia w celu promowania lub ułatwiania efektywnego wykorzystania energii przez MŚP i gospodarstwa domowe (art. 12 i 17 dyrektywy EED, zdanie pierwsze część 2.2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

3.1.5.   Dostęp do systemów kwalifikacji, akredytacji i certyfikacji (art. 16 dyrektywy EED)

Podać informacje na temat obecnych lub planowanych systemów certyfikacji lub akredytacji lub systemów równoważnych (w tym, w razie potrzeby, programów szkoleniowych) dla dostawców usług energetycznych, audytów energetycznych, dla zarządców energii i dla podmiotów instalujących związane z energią elementy budynków określone w art. 2 ust. 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE (2) (art. 16 dyrektywy EED, pkt 3.7 część 2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

3.1.6.   Usługi energetyczne (art. 18 dyrektywy EED)

(1)

Podać informacje o środkach przyjętych lub planowanych do przyjęcia w celu promowania usług energetycznych. Opis musi uwzględniać łącze internetowe do wykazu dostępnych dostawców usług energetycznych i ich kwalifikacji (zdanie pierwsze część 2.2 załącznika XIV do dyrektywy EED i pkt 3.8 część 2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

(2)

Przeprowadzić przegląd jakościowy krajowego rynku usług energetycznych z opisem jego obecnego stanu i zarysem przyszłych zmian (art. 18 ust. 1 lit. e) dyrektywy EED).

3.1.7.   Inne horyzontalne środki w zakresie efektywności energetycznej (art. 19 i 20 dyrektywy EED)

(1)

W pierwszym krajowym planie działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii podać środki podjęte w celu wykonania art. 19 dyrektywy EED. W szczególności podać wykaz środków podjętych w celu usunięcia barier regulacyjnych i pozaregulacyjnych dla efektywności energetycznej (np. rozdział zachęt w przypadku nieruchomości należących do wielu właścicieli, zamówienia publiczne i sporządzanie budżetu w ujęciu rocznym, rachunkowość instytucji publicznych) (art. 19 dyrektywy EED, pkt 3.9 część 2 załącznika IV do dyrektywy EED).

(2)

Podać informacje dotyczące krajowego funduszu efektywności energetycznej (art. 20 dyrektywy EED, zdanie pierwsze część 2.2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

3.2.   Efektywność energetyczna budynków

3.2.1.   Strategia renowacji budynków (art. 4 dyrektywy EED)

Ustanowić długoterminową krajową strategię renowacji budynków (art. 4 akapit ostatni dyrektywy EED).

3.2.2.   Inne kwestie dotyczące efektywności energetycznej w sektorze budynków

Podać szczegółowe informacje dotyczące istotnych środków poprawy efektywności energetycznej budynków pod kątem osiągnięcia krajowych wartości docelowych efektywności energetycznej, o których mowa w art. 3 ust. 1 (art. 24 ust. 2 dyrektywy EED, zdanie pierwsze część 2.2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

3.3.   Efektywność energetyczna w instytucjach publicznych

3.3.1.   Budynki instytucji rządowych szczebla centralnego (art. 5 dyrektywy EED)

Podać informacje o opublikowanym wykazie ogrzewanych lub chłodzonych budynków instytucji rządowych szczebla centralnego (art. 5 ust. 5 dyrektywy EED, zdanie pierwsze część 2.2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

3.3.2.   Budynki innych instytucji publicznych (art. 5 dyrektywy EED)

(1)

Podać informacje o podjętych lub planowanych środkach mających na celu zachęcanie instytucji publicznych i podmiotów z sektora mieszkalnictwa socjalnego podlegające prawu publicznemu do przyjęcia planów na rzecz racjonalnego zużycia energii wskazujących na wzorcową rolę instytucji publicznych w zakresie efektywności energetycznej budynków (art. 5 ust. 7 lit. a) dyrektywy EED, zdanie pierwsze część 2.2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

(2)

Podać wykaz instytucji publicznych, które opracowały plan działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii (pkt 3.1 część 2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

3.3.3.   Dokonywanie zakupów przez instytucje publiczne (art. 6 dyrektywy EED)

Podać informacje o podjętych lub planowanych krokach mających na celu zapewnienie zakupu przez instytucje rządowe szczebla centralnego produktów, usług i budynków o bardzo dobrej charakterystyce energetycznej (art. 6 ust. 1 dyrektywy EED), a także o podjętych lub planowanych środkach mających na celu zachęcanie innych instytucji publicznych do podobnego postępowania (art. 6 ust. 3 dyrektywy EED, zdanie pierwsze część 2.2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

3.4.   Inne środki efektywności wykorzystania końcowego energii w przemyśle i transporcie

(1)

Podać szczegółowe informacje dotyczące istotnych środków poprawy efektywności energetycznej w przemyśle pod kątem osiągnięcia krajowych wartości docelowych efektywności energetycznej, o których mowa w art. 3 ust. 1 dyrektywy EED (art. 24 ust. 2 dyrektywy EED, zdanie pierwsze część 2.2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

(2)

Podać szczegółowe informacje dotyczące istotnych środków poprawy efektywności energetycznej w przewozach pasażerów i towarów pod kątem osiągnięcia krajowych wartości docelowych efektywności energetycznej, o których mowa w art. 3 ust. 1 dyrektywy EED (art. 24 ust. 2 dyrektywy EED, zdanie pierwsze część 2.2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

(3)

Podać szczegółowe informacje dotyczące innych istotnych środków efektywności wykorzystania końcowego energii przyczyniające się do osiągnięcia krajowych wartości docelowych efektywności energetycznej, które nie zostały zgłoszone w innej części krajowego planu działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii (art. 24 ust. 2 dyrektywy EED, zdanie pierwsze część 2.2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

3.5.   Promowanie efektywności ogrzewania i chłodzenia

3.5.1.   Ocena kompleksowa (art. 14 dyrektywy EED)

(1)

W drugim planie działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii i w kolejnych planach działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii podać ocenę postępów osiągniętych w zakresie wdrażania kompleksowej oceny potencjału zastosowania wysokosprawnej kogeneracji oraz efektywnych systemów ciepłowniczych i chłodniczych, o których mowa w art. 14 ust. 1 (art. 14 ust. 1 dyrektywy EED; pkt 3.4 część 2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

(2)

Podać opis procedury i metodyki stosowanych do wykonywania analizy kosztów i korzyści w celu spełnienia kryteriów załącznika IX do dyrektywy EED (art. 14 ust. 3 dyrektywy EED, akapit ostatni część 1 załącznik IX do dyrektywy EED, zdanie pierwsze część 2.2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

3.5.2.   Pozostałe środki dotyczące efektywnego ogrzewania i chłodzenia (art. 14 dyrektywy EED)

Podać opis środków strategii i polityki, z uwzględnieniem programów i planów, na poziomie krajowym, regionalnym i lokalnym w celu rozwijania potencjału gospodarczego wysokosprawnej kogeneracji i efektywnych systemów ciepłowniczych i chłodniczych oraz innych efektywnych systemów ogrzewania i chłodzenia, a także wykorzystywania ogrzewania i chłodzenia z ciepła odpadowego oraz energii ze źródeł odnawialnych (art. 14 ust. 2 i 4 dyrektywy EED, zdanie pierwsze część 2.2 załącznika XIV dyrektywy EED).

3.6.   Przetwarzanie, przesył i rozdział energii oraz odpowiedź na zapotrzebowanie

3.6.1.   Efektywność energetyczna w taryfach sieciowych i regulacjach dotyczących sieci (art. 15 dyrektywy EED)

(1)

Opisać planowane lub przyjęte środki mające na celu zapewnienie usunięcia z taryf zachęt, które są szkodliwe dla ogólnej efektywności wytwarzania, przesyłu, rozdziału i dostaw energii elektrycznej lub które mogłyby ograniczać udział działań podejmowanych w odpowiedzi na zapotrzebowanie na rynkach bilansujących i w zamawianiu usług pomocniczych (art. 15 ust. 4 dyrektywy EED, zdanie pierwsze część 2.2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

(2)

Opisać planowane lub przyjęte środki w celu oferowania operatorom sieci motywacji do poprawy efektywności w projektowaniu i działaniu infrastruktury (art. 15 ust. 4 dyrektywy EED, zdanie pierwsze część 2.2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

(3)

Opisać planowane lub przyjęte środki mające na celu dopilnowanie, aby taryfy umożliwiały dostawcom zwiększenie wkładu odbiorców w efektywność systemu, z uwzględnieniem odpowiedzi na zapotrzebowanie (art. 15 ust. 4 dyrektywy EED, zdanie pierwsze część 2.2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

3.6.2.   Ułatwianie i wspieranie odpowiedzi na zapotrzebowanie (art. 15 dyrektywy EED)

Podać informacje o innych przyjętych lub planowanych środkach mających na celu umożliwienie i rozwój odpowiedzi na zapotrzebowanie, z uwzględnieniem środków dotyczących taryf w celu wspierania dynamicznego ustalania cen (pkt 3 załącznika XI do dyrektywy EED, pkt 3.6 część 2 załącznika XIV do dyrektywy EED).

3.6.3.   Efektywność energetyczna w projektowaniu i regulacji sieci (art. 15 dyrektywy EED)

Podać informacje o postępach poczynionych w zakresie oceny potencjału efektywności energetycznej krajowej infrastruktury gazowej i elektroenergetycznej, a także o przyjętych i planowanych środkach i inwestycjach mających na celu wprowadzenie opłacalnej poprawy efektywności infrastruktury sieciowej wraz z harmonogramem ich wprowadzenia (art. 15 ust. 2 dyrektywy EED, pkt 3.5 część 2 załącznika XIV do dyrektywy EED).


(1)  Dz.U. L 114 z 27.4.2006, s. 64.

(2)  Dz.U. L 153 z 18.6.2010, s. 13.


28.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 141/54


DECYZJA WYKONAWCZA KOMISJI

z dnia 24 maja 2013 r.

w sprawie tymczasowego odstępstwa od reguł pochodzenia określonych w załączniku II do rozporządzenia Rady (WE) nr 1528/2007 w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji Suazi w odniesieniu do brzoskwiń, gruszek i ananasów

(notyfikowana jako dokument nr C(2013) 2906)

(2013/243/UE)

KOMISJA EUROPEJSKA,

uwzględniając Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) nr 1528/2007 z dnia 20 grudnia 2007 r. w sprawie stosowania uzgodnień dotyczących produktów pochodzących z niektórych państw wchodzących w skład grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) przewidzianych w umowach ustanawiających lub prowadzących do ustanowienia umów o partnerstwie gospodarczym (1), w szczególności art. 36 ust. 4 załącznika II do tego rozporządzenia,

a także mając na uwadze, co następuje:

(1)

Dnia 23 kwietnia 2012 r. Komisja przyjęła decyzję wykonawczą 2012/213/UE (2), przyznając tymczasowe odstępstwo od reguł pochodzenia określonych w załączniku II do rozporządzenia (WE) nr 1528/2007 w celu uwzględnienia szczególnej sytuacji Suazi w odniesieniu do brzoskwiń, gruszek i ananasów.

(2)

Dnia 28 lutego 2013 r. Suazi wystąpiło, zgodnie z art. 36 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1528/2007, o nowe odstępstwo od reguł pochodzenia określonych w tym załączniku na okres dwóch lat od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. Wniosek dotyczy całkowitej ilości wynoszącej 780 ton brzoskwiń, gruszek oraz mieszanki brzoskwiń lub gruszek, lub ananasów w soku owocowym objętych kodami CN ex 2008 70 98, 2008 40 90 i ex 2008 97 98.

(3)

Zgodnie z informacjami otrzymanymi od Suazi nie ma ono możliwości przestrzegania reguł pochodzenia produktu określonych w dodatku 1 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1528/2007, zgodnie z którymi wymagane jest między innymi, aby wszystkie użyte materiały były klasyfikowane do pozycji innej niż pozycja produktu końcowego. Ze względu na to, że Suazi nie produkuje u siebie brzoskwiń i gruszek na skalę handlową, w celu wytworzenia produktu końcowego zaopatruje się ono w niepochodzące krojone w kostki brzoskwinie w soku i niepochodzące krojone w kostki gruszki w soku, niezawierające cukru, objęte kodami CN ex 2008 70 92 i 2008 40 90, w sąsiadującej Republice Południowej Afryki. Zgodnie z art. 6 ust. 7 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1528/2007 produkty te są również wyłączone z kumulacji z Republiką Południowej Afryki. Produkt końcowy nie jest zatem zgodny z regułami ustanowionymi w tym załączniku.

(4)

Artykuł 36 załącznika II do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1528/2007 stanowi, że Komisja rozpatruje pozytywnie wnioski państw AKP, które są należycie uzasadnione zgodnie z przepisami tego artykułu i które nie powodują poważnego zagrożenia dla ustanowionego przemysłu Wspólnoty.

(5)

Zgodnie z art. 36 ust. 1 lit. b) załącznika II do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1528/2007 Suazi wnioskuje o więcej czasu na przygotowanie się do osiągnięcia zgodności z regułami pochodzenia, gdyż przedsiębiorcy przeprowadzają próby przy użyciu świeżych brzoskwiń lub gruszek z Republiki Południowej Afryki, obranych, krojonych i pakowanych w beczki z zimną wodą, które przewozi się do Suazi w stanie schłodzonym w celu dalszego tam ich przetworzenia. Użycie takich materiałów, które klasyfikuje się do działu 8 Systemu Zharmonizowanego, pozwala na spełnienie przez produkt końcowy wytwarzany w Suazi warunków wspomnianej wyżej reguły.

(6)

Suazi wyjaśniło potrzebę zaspokojenia popytu europejskich nabywców na szereg produktów w puszkach, w tym na ograniczoną ilość gruszek i brzoskwiń, które nie są uprawiane na jego terytorium. Jeśli europejscy detaliści nie mogą kupować pełnego asortymentu produktów od swoich dostawców w Suazi, może to skutkować dla Suazi utratą sektora galaretek, ananasów i owoców cytrusowych sprzedawanych w kubkach.

(7)

Biorąc pod uwagę, że Suazi potrzebuje więcej czasu na przygotowanie się do przestrzegania reguł pochodzenia, należy przyznać tymczasowe odstępstwo. Tymczasowe odstępstwo powinno być ograniczone do czasu potrzebnego korzystającemu przedsiębiorstwu na osiągnięcie zgodności z regułami zgodnie z art. 36 st. 2 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1528/2007.

(8)

Aby dać Suazi możliwość pełnego wykorzystania przyznanych ilości, oraz uwzględniając fakt, że Suazi mogło skorzystać z dawnego odstępstwa dopiero w drugim półroczu 2012 r., tymczasowe odstępstwo powinno obowiązywać z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2013 r.

(9)

Zgodnie z art. 36 ust. 4 załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1528/2007 tymczasowe odstępstwo od reguł pochodzenia nie spowoduje poważnego zagrożenia dla istniejącego przemysłu Unii pod warunkiem przestrzegania określonych warunków dotyczących ilości, nadzoru i czasu trwania.

(10)

Dlatego też pozytywne rozpatrzenie wniosku Suazi i przyznanie tymczasowego odstępstwa na mocy art. 36 ust. 1 lit. b) załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1528/2007 jest należycie uzasadnione.

(11)

Zgodnie z informacjami otrzymanymi od Suazi wywóz z zastosowaniem odstępstwa produktu objętego pozycją HS 2008 wyniósł około 250 ton w okresie od lipca do grudnia 2012 r. Ilości, które mają zostać przydzielone na lata 2013 i 2014, powinny odpowiadać takiemu wykorzystaniu. Należy przyznać odstępstwo dla ilości 500 ton rocznie, co odpowiada zdolności istniejącego przemysłu do kontynuacji jego wywozu do Unii.

(12)

W związku z tym należy przyznać Suazi tymczasowe odstępstwo na okres dwóch lat w odniesieniu do całkowitej ilości wynoszącej 500 ton brzoskwiń, gruszek oraz mieszanki brzoskwiń lub gruszek, lub ananasów w soku owocowym objętych kodami CN ex 2008 70 98, 2008 40 90 i ex 2008 97 98.

(13)

Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (3) ustanawia przepisy dotyczące zarządzania kontyngentami taryfowymi. W celu zapewnienia skutecznego zarządzania odbywającego się w ścisłej współpracy między władzami Suazi, organami celnymi państw członkowskich i Komisją wspomniane przepisy powinny obowiązywać w odniesieniu do ilości przywożonych na mocy odstępstwa przyznanego niniejszą decyzją.

(14)

Aby umożliwić skuteczne monitorowanie funkcjonowania odstępstwa, władze Suazi powinny regularnie powiadamiać Komisję o szczegółach wystawionych świadectw przewozowych EUR1.

(15)

Środki przewidziane w niniejszej decyzji są zgodne z opinią Komitetu Kodeksu Celnego,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DECYZJĘ:

Artykuł 1

W drodze odstępstwa od załącznika II do rozporządzenia (WE) nr 1528/2007 i zgodnie z art. 36 ust. 1 lit. b) tego załącznika brzoskwinie, gruszki i mieszanki brzoskwiń lub gruszek, lub ananasów w soku owocowym objęte kodami CN ex 2008 70 98, 2008 40 90 i ex 2008 97 98, do produkcji których wykorzystywane są niepochodzące krojone w kostki brzoskwinie w soku, niezawierające dodatku cukru, objęte kodami CN ex 2008 70 92, oraz niepochodzące krojone w kostki gruszki w soku, niezawierające dodatku cukru, objęte kodem CN 2008 40 90, uważane są za pochodzące z Suazi zgodnie z warunkami określonymi w art. 2–5 niniejszej decyzji.

Artykuł 2

Odstępstwo przewidziane w art. 1 ma zastosowanie do produktów i ilości określonych w załączniku, przywożonych z Suazi i zgłaszanych do swobodnego obrotu w Unii w okresie od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2014 r.

Artykuł 3

Ilościami określonymi w załączniku do niniejszej decyzji zarządza się zgodnie z art. 308a, 308b i 308c rozporządzenia (EWG) nr 2454/93.

Artykuł 4

Organy celne Suazi podejmują konieczne środki w celu przeprowadzenia kontroli ilościowych dotyczących wywozu produktów, o których mowa w art. 1.

Wszystkie świadectwa przewozowe EUR.1 wydawane przez nie w odniesieniu do produktów, o których mowa w art. 1, zawierają odniesienie do niniejszej decyzji.

Przed końcem miesiąca następującego po zakończeniu każdego kwartału właściwe organy Suazi przesyłają Komisji kwartalne zestawienie ilości, w odniesieniu do których na mocy niniejszej decyzji wystawiono świadectwa przewozowe EUR.1, oraz numery seryjne tych świadectw.

Artykuł 5

Pole 7 świadectw przewozowych EUR.1 wystawionych na mocy niniejszej decyzji zawiera następujący wpis:

„Derogation — Implementing Decision 2013/243/EU”.

Artykuł 6

Niniejszą decyzję stosuje się od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2014 r.

Artykuł 7

Niniejsza decyzja skierowana jest do państw członkowskich.

Sporządzono w Brukseli dnia 24 maja 2013 r.

W imieniu Komisji

Algirdas ŠEMETA

Członek Komisji


(1)  Dz.U. L 348 z 31.12.2007, s. 1.

(2)  Dz.U. L 113 z 25.4.2012, s. 12.

(3)  Dz.U. L 253 z 11.10.1993, s. 1.


ZAŁĄCZNIK

Nr porządkowy

Kod CN

Wyszczególnienie towarów

Okres

Całkowita ilość roczna

(w tonach)

09.1628

2008 40 90

Przetwory z gruszek

od 1.1.2013 r. do 31.12.2013 r.

500

ex 2008 70 98

Przetwory z brzoskwiń

ex 2008 97 98

Przetwory z owoców, Mieszanki brzoskwiń lub gruszek, lub ananasów w soku owocowym

od 1.1.2014 r. do 31.12.2014 r.

500


28.5.2013   

PL

Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

L 141/s3


INFORMACJA DLA CZYTELNIKÓW

Rozporządzenie Rady (UE) nr 216/2013 z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie elektronicznej publikacji Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej

Zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) nr 216/2013 z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie elektronicznej publikacji Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej (Dz.U. L 69 z 13.3.2013, s. 1) od dnia 1 lipca 2013 r. jedynie elektroniczne wydanie Dziennika Urzędowego traktowane jest jako autentyczne i wywołuje skutki prawne.

W wypadku gdy opublikowanie elektronicznego wydania Dziennika Urzędowego jest niemożliwe z powodu nieprzewidzianych i wyjątkowych okoliczności, autentyczne jest wydanie drukowane i wywołuje ono skutki prawne zgodnie z warunkami określonymi w art. 3 rozporządzenia (UE) nr 216/2013.